บทที่ 21

สามวันหลังเหตุชุลมุนในตลาด เสี่ยวถิงนำกล่องเสื้อมาวางบนโต๊ะตั้งแต่เช้า มู่หลานเปิดฝาดูอีกครั้ง เสื้อสีเขียวตัวใหม่พับเรียบร้อยอยู่ด้านใน ช่างใช้เสื้อตัวเดิมที่คนของหลี่หมิงส่งมาเป็นแบบ จึงไม่ต้องกังวลว่าจะตัดผิดขนาด

“ตะเข็บแข็งแรงดีหรือไม่?” นางถาม

“คุณหนูถามช่างไปสองครั้งแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าเพียงอยากแน่ใจ”

เสี่ยวถิงมองมือนางที่กำลังจะจับแขนเสื้อขึ้นมาทดลองดึง

“ช่างบอกว่าใช้สวมได้ตามปกติ แต่หากคุณหนูจะใช้แทนเชือก ควรสั่งอีกแบบเจ้าค่ะ”

มู่หลานค่อย ๆ ปล่อยมือ

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะดึงอีกเสียหน่อย”

นางปิดฝากล่อง ก่อนลุกไปสมทบกับบิดาที่เรือนหน้า วันนี้ขบวนแจกเครื่องนุ่งห่มและสมุนไพรของเจียงฮูหยินจะออกไปยังหมู่บ้านนอกเมือง อิงหลิงชวนพวกนางไปช่วย และองค์ชายห้าจะร่วมดูแลขบวนด้วย เหมาะแก่การนำเสื้อไปคืนให้จบเรื่องเสียที

ใต้เท้าไป๋วางถ้วยชาลงเมื่อเห็นนางเดินมา

“ของครบแล้วหรือ?”

“ครบเจ้าค่ะ เสี่ยวถิงตรวจให้แล้ว”

เขามองกล่องในมือสาวใช้ ก่อนหันกลับมาหาบุตรสาว

“คราวนี้ไปช่วยงาน ก็ฟังคนที่เขาทำเป็น อย่าเห็นเขายกของแล้วอยากยกตามทุกอย่าง แขนเพิ่งหายดี”

“ข้าจะช่วยตรวจรายการกับจัดของเจ้าค่ะ”

“ดี แล้วอย่าลืมกินข้าว”

มู่หลานยิ้ม

“เรื่องนั้นมีซูเหยาอยู่ ท่านพ่อวางใจได้”

ใต้เท้าไป๋หัวเราะ ก่อนส่งนางขึ้นรถม้าที่มารอหน้าจวน

⸻

ลานหน้าจวนตระกูลเจียงเต็มไปด้วยห่อผ้าและกระสอบข้าว คนงานกำลังผูกเชือกคลุมสัมภาระ ส่วนอิงหลิงยืนตรวจรายการอยู่ข้างมารดา

ซูเหยารับกล่องเสื้อจากมู่หลานมาถือ พอรู้ว่าเป็นของผู้ใดก็หันมองไปยังหลี่หมิงที่กำลังสนทนากับหัวหน้าขบวน

“เขาอยู่ตรงนั้น เจ้าจะนำไปให้เลยหรือไม่?”

มู่หลานมองตาม หลี่หมิงกำลังชี้บางอย่างบนรายการขนส่ง ข้างกายมีคนรอถามอีกสองคน

“รอให้เขาว่างก่อนเถอะ”

“ก็ดี ข้าไม่อยากยืนถือหลักฐานนานนัก”

“หลักฐานอะไร?”

“ว่าเจ้าคว้าคนไว้แน่นเพียงใด”

มู่หลานดึงกล่องคืนทันที อิงหลิงซึ่งเดินเข้ามาพอดีจึงได้ยินเพียงซูเหยาหัวเราะอยู่ข้างรถ

“พวกเจ้าเก็บของแล้วขึ้นรถก่อนเถอะ อีกไม่นานก็ออกเดินทางแล้ว”

มู่หลานกำลังจะทำตาม แต่เห็นคนงานยกหีบไม้สองใบไปยังเกวียนท้ายขบวน ฝาหีบใบหนึ่งยังเปิดอยู่ ด้านในเป็นหนังสือห่อผ้าและชุดพู่กัน

กู้อวี้เซวียนเดินตามมาช่วยประคองมุมหีบไม่ให้กระแทกข้างเกวียน

“วางใบนี้ไว้ด้านบนนะ หนังสือทนแรงกดได้ แต่จานหมึกข้างในอาจแตก”

เมื่อหันมาเห็นพวกนาง เขาก็กล่าวทักทาย

“คุณชายกู้จะไปด้วยหรือเจ้าคะ?” อิงหลิงถาม

“ข้ารับปากอาจารย์ที่สำนักเรียนในหมู่บ้านว่าจะนำตำรามาให้ เจียงฮูหยินจึงให้ร่วมขบวนไปด้วย”

สายตาของเขาหยุดที่กล่องในมือมู่หลาน

“ให้ข้าช่วยยกขึ้นรถหรือไม่?”

“ไม่หนักเจ้าค่ะ ข้าถือเองได้”

ซูเหยาขยับปาก มู่หลานจึงหันไปมองก่อนที่สหายจะพูดอะไรออกมา

อวี้เซวียนเห็นท่าทางของทั้งคู่ก็เพียงยิ้ม แล้วหลีกทางให้สาวใช้ขึ้นไปจัดของบนรถ

“เช่นนั้นพบกันที่หมู่บ้าน”

มู่หลานพยักหน้า นางเพิ่งรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้มีคนคุ้นเคยร่วมไปมากกว่าที่คิด

⸻

พ้นประตูเมือง ถนนค่อย ๆ แคบลงเป็นทางดินผ่านทุ่งนา ลมเช้าพัดผ่านช่องหน้าต่างจนซูเหยาต้องดึงผ้าคลุมขึ้นมาปิดไหล่

อิงหลิงกางรายการสิ่งของบนตัก แบ่งหน้าที่ให้ทั้งสองคนระหว่างทาง มู่หลานรับดูจำนวนห่อผ้ากับรายชื่อครัวเรือน ส่วนซูเหยาจะช่วยจัดแถวรับของ

“เหตุใดข้าจึงไม่ได้ตรวจรายการบ้าง?” ซูเหยาถาม

“เจ้าอยากเปลี่ยนหรือ?” อิงหลิงยื่นสมุดให้ทันที

ซูเหยามองตัวอักษรหลายหน้าที่มีรอยแก้ไขแทรกอยู่ ก่อนดันกลับอย่างสุภาพ

“จัดแถวก็ดี ข้าถนัดพูดให้คนฟัง”

มู่หลานก้มซ่อนรอยยิ้มไว้กับรายการของตน

ขบวนเดินทางต่อมาได้พักใหญ่ รถม้าก็ชะลอลงจนหยุดนิ่ง

เสียงคนเรียกกันดังมาจากด้านหน้า ตามด้วยเสียงม้าพ่นลมหายใจ อิงหลิงพับสมุดทันที ขณะที่เสี่ยวถิงเปิดม่านมอง

“มีเกวียนขวางทางเจ้าค่ะ”

มู่หลานชะโงกออกไป เห็นเกวียนบรรทุกฟืนเอียงอยู่ตรงทางโค้ง ล้อข้างหนึ่งจมในร่องดินริมคู คนขับพยายามดึงบังเหียนให้ม้าก้าวไปข้างหน้า แต่ยิ่งออกแรง ล้อกลับยิ่งบดดินจนยุบ

หลี่หมิงลงจากม้าแล้วเดินเข้าไป

“หยุดก่อน อย่าเร่งม้า”

คนขับชะงัก มือยังจับบังเหียนแน่น

“ข้าขออภัย ข้าจะรีบเอารถออกให้—”

“ข้าทราบ แต่หากดึงต่อ รถอาจพลิกได้”

หลี่หมิงให้ผู้ติดตามเข้าประคองม้า แล้วสั่งหยุดรถคันอื่นไว้บนทางแข็ง ไม่ให้เบียดเข้ามาตรงขอบคู

เสียงไม้ลั่นดังขึ้นครั้งหนึ่ง

ฟืนมัดบนสุดเลื่อนออกจากที่เดิม คนขับรีบพุ่งมือไปรับ แต่ทหารข้างตัวดึงเขาถอยได้ทัน มัดฟืนตกกระแทกพื้นตรงที่เขาเพิ่งยืนอยู่

มู่หลานสะดุ้ง ก่อนมองไปยังช่องแคบข้างเกวียน

เด็กชายคนหนึ่งยืนกอดห่อผ้าอยู่ตรงนั้น

“มีเด็กอยู่ข้างรถเจ้าค่ะ!”

หลี่หมิงหันตามทันที เขาย่อตัวลงเรียกเด็ก

“มองข้าไว้ เดินออกมาทางนี้ช้า ๆ”

เด็กชายเหลือบมองคนขับเกวียน

“ไปเถอะอาเป่า” ชายผู้นั้นรีบบอก “พ่ออยู่นี่”

เด็กจึงยอมเดินออกมา หลี่หมิงรับตัวแล้วส่งให้ผู้ติดตามพาไปอยู่ห่างจากรถ

มู่หลานลงจากรถม้าพร้อมสหายหลังได้รับคำบอกว่าทางด้านหลังปลอดภัย อิงหลิงพาเด็กไปนั่งกับเจียงฮูหยิน ส่วนซูเหยาช่วยกันคนที่อยากเข้ามามุงออกจากทาง

หลี่หมิงตรวจล้อกับคนขับ ก่อนให้ขนฟืนลงบางส่วน ใช้ก้อนหินขัดล้ออีกข้าง แล้วนำแผ่นไม้มารองร่องดิน

มู่หลานมองแผ่นไม้สั้นที่คนงานถือมา ก่อนชี้ไปทางท้ายขบวน

“บนเกวียนหนังสือมีไม้รองหีบยาวกว่านี้เจ้าค่ะ น่าจะพาดพ้นร่องได้”

“ข้าจะนำมาให้”

อวี้เซวียนซึ่งเดินมาสมทบหันกลับไปทันที ไม่นานเขากับคนงานก็ช่วยกันยกไม้สองแผ่นมา หลี่หมิงขอบคุณแล้วให้คนขับตรวจตำแหน่งอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีใครตะโกนเร่ง ต่างรอฟังจังหวะเดียวกัน

เมื่อม้าเริ่มเดิน คนด้านหลังช่วยดัน ล้อเกวียนค่อยๆไต่ขึ้นบนแผ่นไม้ ก่อนพ้นจากร่องกลับสู่พื้นแข็ง

คนขับผ่อนลมหายใจ ทรุดนั่งลงข้างทางอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบลุกขึ้นคำนับ

“ขอบคุณทุกท่าน หากไม่ได้ช่วย ข้าคงขวางทางอยู่อีกนาน”

“รถใช้ต่อได้หรือไม่?” หลี่หมิงถาม

ชายผู้นั้นก้มตรวจเพลา ก่อนลองหมุนล้อ

“ยังใช้ได้ขอรับ ข้าเลี่ยงกิ่งไม้กลางทางจนชิดขอบเกินไป ไม่คิดว่าดินข้างล่างจะกลวง”

หลี่หมิงให้คนช่วยย้ายกิ่งไม้ออก ก่อนกำชับรถในขบวนให้ผ่านทีละคัน

มู่หลานมองเขาเดินกลับไปตรวจเด็กชายที่นั่งอยู่กับเจียงฮูหยิน อาเป่ากำลังถือขนมที่ซูเหยาแบ่งให้ แต่ยังไม่ยอมกินจนเห็นบิดาพยักหน้า

เมื่อครู่หลี่หมิงไม่ได้พูดเสียงดัง แต่ทุกคนกลับรู้ว่าต้องทำอะไร

นางเพิ่งสังเกตว่า ความอ่อนโยนของเขาไม่ได้หายไป เพียงแต่ยามคับขัน เร่งรีบคำพูดสั้นลงและชัดเจนขึ้นเท่านั้น

⸻

หลังผ่านทางแคบ ขบวนหยุดพักให้คนและม้าริมลำธาร มู่หลานจึงถือกล่องเสื้อลงจากรถ หลี่หมิงกำลังล้างคราบดินออกจากมือ เมื่อเห็นนางเดินมาก็ลุกขึ้นรับ

“มีอะไรหรือ?”

“เสื้อที่ข้ารับปากไว้เจ้าค่ะ”

เขามองกล่อง ก่อนยิ้มอย่างจำได้

“ตัดเสร็จแล้วหรือ?”

“เจ้าค่ะ ช่างใช้ตัวเดิมเทียบขนาด น่าจะพอดี”

หลี่หมิงเปิดฝาดูแล้วลูบเนื้อผ้าเบา ๆ

“ขอบใจเจ้ามากนะ”

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณ วันนั้นหากท่านไม่จับไว้ ข้าคงล้มลงไปแล้ว”

“วันนี้เดินสะดวกดีหรือไม่?”

มู่หลานก้มมองชายกระโปรงที่ให้เสี่ยวถิงเก็บขึ้นเล็กน้อยก่อนออกจากจวน

“ข้าแก้แล้วเจ้าค่ะ”

เขาหัวเราะเบาๆก่อนปิดฝากล่อง ส่งให้ผู้ติดตามนำไปเก็บ

มู่หลานรู้สึกโล่งใจเมื่อได้คืนเสื้อเรียบร้อยแล้ว นางกำลังจะขอตัวกลับไปหาสหาย หลี่หมิงก็เอ่ยขึ้น

“ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถาม”

นางหยุดรอ

“วันนั้นที่ตลาด เจ้าบอกให้ข้าระวังแขนเสื้อ”

รอยยิ้มของมู่หลานค้างอยู่เล็กน้อย

“ข้าคงตกใจจนพูดไม่คิดเจ้าค่ะ”

“อาจเป็นเช่นนั้น”

น้ำเสียงของเขายังอ่อนโยน แต่สายตากลับตั้งใจฟังจนมู่หลานไม่กล้าหลบ

“เพียงแต่ตอนที่เจ้าพูด เจ้ายังไม่ได้เสียหลัก”

เสียงน้ำในลำธารดังชัดขึ้นท่ามกลางความเงียบระหว่างทั้งคู่

“เหตุใดเจ้าจึงนึกถึงแขนเสื้อของข้าก่อนสิ่งอื่น?”