บทที่ 22

“เหตุใดเจ้าจึงนึกถึงแขนเสื้อของข้าก่อนสิ่งอื่น?”

มู่หลานเผลอกำมือเข้าหากัน ก่อนคลายออกเมื่อเห็นหลี่หมิงยังรอฟังคำตอบ

“ข้าเห็นคนเริ่มเบียดกัน แล้วแขนเสื้อท่านก็อยู่ใกล้มือพอดีเจ้าค่ะ กลัวว่าจะเผลอคว้าเข้า”

เขาเหลือบมองแขนเสื้อตนเอง

“เจ้าจึงเตือนข้าไว้ก่อน?”

“เจ้าค่ะ แต่สุดท้ายก็ยังคว้าอยู่ดี”

หลี่หมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง มู่หลานไม่แน่ใจว่าเขาเชื่อหรือไม่ นางจึงก้มจัดชายแขนเสื้อตัวเอง ทั้งที่ไม่ได้ยับตรงไหน

“เรื่องวันนั้นผ่านไปแล้ว” เขากล่าว “คราวหน้าหากจะล้ม จับแขนข้าได้ ไม่ต้องห่วงเสื้อถึงเพียงนั้น”

มู่หลานเงยหน้าขึ้น

“ข้าคงไม่ล้มทุกครั้งที่พบท่านหรอกเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นข้าก็วางใจได้”

รอยยิ้มของเขาทำให้นางค่อยหายเกร็ง หลี่หมิงไม่ได้ถามต่อ เมื่อหัวหน้าขบวนเดินมารายงานว่าพร้อมเดินทาง เขาจึงขอตัวไปตรวจรถคันหน้า

มู่หลานเดินกลับไปหาสหาย พยายามไม่เร่งฝีเท้าจนดูเหมือนกำลังหนี

นางยังไม่พร้อมอธิบายเรื่องที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เข้าใจนัก โดยเฉพาะเมื่อความฝันบอกเพียงเศษเสี้ยว แล้วปล่อยให้นางเดาส่วนที่เหลือเองทั้งหมด

“คืนเสื้อแล้วหรือ?” ซูเหยาถามทันทีที่นางขึ้นรถ

“เรียบร้อยแล้ว”

“ดี ข้าจะได้ไม่ต้องระวังกล่องนั้นทุกครั้งที่ขยับขา”

มู่หลานนั่งลงข้างอิงหลิง พอรถเริ่มเคลื่อน ซูเหยาก็เลื่อนห่อขนมมาไว้กลางวงแทนที่กล่องเสื้ออย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้มีที่วางของจำเป็นแล้ว”

⸻

ขบวนมาถึงหมู่บ้านก่อนเที่ยง ใต้ต้นไม้กลางลานมีโต๊ะตั้งรออยู่แล้ว ชาวบ้านช่วยกันขนของ ส่วนเจียงฮูหยินแบ่งคนไปดูแลเครื่องนุ่งห่ม ข้าวสาร และสมุนไพร

แรกเริ่มทุกคนต่างเข้ามาถามพร้อมกันจนทางหน้าโต๊ะแน่น มู่หลานจึงให้เสี่ยวถิงจัดม้านั่งในร่มสำหรับผู้สูงวัย แล้วขอให้ผู้ใหญ่บ้านเรียกทีละครัวเรือน

อิงหลิงตรวจรายชื่อ มู่หลานนับของตามจำนวนสมาชิก ส่วนซูเหยากับสาวใช้ช่วยหยิบส่ง เมื่อคนรับของเดินออกคนละด้านกับคนที่เข้ามา งานจึงคล่องขึ้นมาก

“ผู้ใหญ่สอง เด็กหนึ่ง” อิงหลิงอ่าน

ซูเหยาหยิบเสื้อบุฝ้ายให้เด็กชายลองสวม พอเขายกแขน มือทั้งสองกลับหายเข้าไปในแขนเสื้อ

นางพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

“เผื่อโต”

เด็กก้มมองชายเสื้อที่ยาวเกือบถึงข้อเท้า

“ต้องโตวันนี้เลยหรือขอรับ?”

มู่หลานหันไปหยิบตัวเล็กกว่าโดยซ่อนรอยยิ้มไว้กับกองผ้า ส่วนซูเหยาช่วยถอดตัวเดิมออกอย่างยอมจำนน

“เอาตัวนี้ก่อนก็แล้วกัน”

คราวนี้เด็กยกมือให้มารดาดูได้พอดี เขากล่าวขอบคุณ ก่อนเดินตามนางออกไป

ถัดจากนั้นเป็นอาเป่ากับบิดา คนขับเกวียนที่ทุกคนช่วยไว้ระหว่างทาง เขาขอรับเพียงข้าวกับเสื้อของลูก เพราะที่บ้านยังมีผ้าห่มอยู่

“เราแบ่งไว้ครบแล้วเจ้าค่ะ” มู่หลานบอก “ท่านเพิ่งบอกว่าภรรยาไม่สบาย เก็บไว้ให้นางใช้เถอะ”

ชายผู้นั้นรับด้วยความเกรงใจ ก่อนฝากของไว้กับลูกแล้วกลับไปช่วยขนกระสอบต่อ

อีกด้านหนึ่ง หลี่หมิงกำลังคุยกับหญิงสูงวัยซึ่งมาขอรับของแทนพี่สาว บ้านของนางอยู่เลยสะพานไป แต่คนป่วยเดินไม่ไหว ส่วนหลานชายที่เคยดูแลก็บาดเจ็บขา

เขาจึงส่งผู้ติดตามสองคนกับผู้ช่วยหมอนำของไปให้ โดยให้คนในหมู่บ้านช่วยนำทาง

“เหลือบ้านนี้อีกหนึ่ง” มู่หลานบอกอิงหลิง “รอคนกลับมารายงานก่อนค่อยขีดออก”

อิงหลิงทำเครื่องหมายไว้ริมหน้า แล้วเปิดรายชื่อบ้านถัดไป

กว่าจะได้พัก ซูเหยาก็นั่งนวดแขนอยู่ข้างโต๊ะ

“ข้าเพิ่งรู้ว่าผ้าห่มหนักขึ้นได้”

“มันหนักเท่าเดิม” อิงหลิงตอบ “แขนเจ้าต่างหากที่ล้า”

มู่หลานยื่นหมั่นโถวให้ก่อนสหายจะเถียง

“พักกินก่อน อีกครู่ค่อยไปยกใหม่”

ซูเหยารับไปทันที

“คราวนี้ข้าขอถือสมุดบ้าง”

⸻

หลังอาหาร มู่หลานนำรายการหนังสือไปตรวจจำนวนกับคุณชายกู้ที่สำนักเรียน โดยมีเสี่ยวถิงตามไปด้วย

อาคารตั้งอยู่บนเนินหลังหมู่บ้าน เมื่อมาถึง นางเห็นเด็กสามคนกำลังช่วยอวี้เซวียนห่อปกตำรา เด็กหญิงคนหนึ่งทำกลับด้าน พอรู้ตัวก็รีบดึงผ้าออกจนกระดาษเกือบหลุด

“ค่อยๆทำ ไม่ต้องแข่งกัน” เขาบอกพลางจับสันหนังสือไว้ให้

“ข้าทำช้าที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

“แต่เจ้าเป็นคนเดียวที่จำได้ว่าต้องนับหน้าก่อนห่อ”

เด็กหญิงก้มทำต่ออย่างตั้งใจ มู่หลานจึงรอจนเรียบร้อยแล้วค่อยเข้าไปทัก

การตรวจจำนวนใช้เวลาไม่นาน หนังสือกับพู่กันมาครบ มีเพียงกระดาษที่อาจารย์ขอเพิ่มไว้สำหรับเด็กใหม่ นางจดลงสมุด ขณะที่เสี่ยวถิงช่วยเก็บห่อผ้าเปล่า

เมื่อเงยหน้าอีกครั้ง มู่หลานก็เห็นหมึกเปื้อนอยู่บนนิ้วอวี้เซวียน

“ท่านก็เปื้อนเหมือนกันหรือเจ้าคะ?”

เขาก้มมองมือตนเอง

“เจ้าคิดว่าข้าจับหมึกแล้วจะไม่เปื้อนเลยหรือ?”

“ข้าเพียงเห็นท่านทำอะไรก็ดูเรียบร้อยไปหมด”

“เช่นนั้นวันนี้เจ้าคงมาเร็วไป ข้ายังไม่ได้ล้างมือ”

นางหัวเราะ ก่อนขอผ้าสะอาดจากเสี่ยวถิงส่งให้ เขารับไปเช็ดแล้วถามถึงงานด้านล่าง มู่หลานจึงเล่าเรื่องเสื้อตัวยาวของเด็กชายให้ฟัง

“อย่างน้อยเขาก็กล้าบอกว่าใส่ไม่ได้” อวี้เซวียนกล่าว “บางคนเกรงใจจนรับกลับไปทั้งอย่างนั้น”

นางมองสมุดในมือ แล้วเปิดขึ้นจดเพิ่ม

“ครั้งหน้าควรให้ลองก่อนรับกลับ”

เขาพยักหน้า มู่หลานเขียนจนเสร็จจึงพบว่าเด็กๆกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงอาจารย์กำลังปิดตู้หนังสือ

“กลับไปพร้อมกันหรือไม่เจ้าคะ?” นางชวน “ทางนั้นคงเริ่มเก็บโต๊ะแล้ว”

อวี้เซวียนรับคำ ก่อนหันไปลาเจ้าของสำนัก

⸻

ระหว่างเดินลงจากเนิน ลมเย็นก็พัดแรงจนใบไม้ปลิวผ่านหน้า มู่หลานเงยขึ้นมองท้องฟ้าทางตะวันตกซึ่งมืดลงกว่าตอนขึ้นมามาก

หยดน้ำร่วงลงบนหลังมือ

“ไปหลบที่เรือนรับรองก่อน” อวี้เซวียนบอก

ทั้งสามเร่งฝีเท้า แต่ยังไม่ทันถึงลาน ฝนก็เทลงมาจนเสี่ยวถิงต้องซ่อนสมุดไว้ใต้เสื้อคลุม มู่หลานช่วยจับชายผ้าแล้ววิ่งตามเขาเข้าชายคา

“มู่หลาน! ทางนี้!”

ซูเหยาเรียกจากในเรือน อิงหลิงกำลังเก็บรายการให้พ้นละอองฝน ส่วนคนงานช่วยกันขนห่อผ้าที่เหลือเข้ามาด้านใน

มู่หลานส่งสมุดคืนสหาย ก่อนหันมองลานซึ่งเริ่มมีน้ำไหลผ่านเป็นสาย

ผู้ติดตามคนหนึ่งวิ่งฝ่าฝนมาหยุดตรงบันได เสื้อเปียกแนบตัวและมีโคลนถึงหัวเข่า หลี่หมิงก้าวออกไปฟังทันที

“น้ำจากต้นลำธารขึ้นเร็วมากขอรับ ทางข้ามเริ่มมีน้ำไหลทับแล้ว”

หลี่หมิงสั่งหยุดเตรียมรถกลับเมือง ก่อนหันไปถามหัวหน้าขบวน

“คนที่ไปส่งของอีกฝั่งกลับมาหรือยัง?”

มู่หลานกับอิงหลิงมองหน้ากัน แล้วก้มลงที่สมุดเล่มเดียวกัน

ชื่อบ้านหลังหนึ่งยังมีเครื่องหมายกำกับอยู่ริมหน้า ยังไม่มีใครกลับมารายงานเลย