บทที่ 7 ลงทัณฑ์แสนสาหัส 1

บทที่ 7 ลงทัณฑ์แสนสาหัส

แสงแดดอ่อนยามฟ้าสางเล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในตำหนัก อิงฟ้าค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นเพียงภาพเลือนรางแตกกระจัดกระจาย จำได้เพียงกลิ่นกายที่คุ้นเคยของท่านอ๋อง เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหู และความรู้สึกวาบหวามที่ตราตรึงอยู่ตามเนื้อตัวราวกับเป็นเรื่องจริง

เด็กสาวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามไล่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ออกไป อิงฟ้าก้มมองร่างกายใต้ผ้าห่มที่ไร้รอยแผลหรือความผิดปกติใดๆ นอกจากความรู้สึกหน่วงๆ ที่ท้องน้อย

"ฝันไป... ก็แค่ฝันไปเท่านั้น" อิงฟ้าพึมพำกับตัวเอง "เหล้าแคว้นเซี่ยแรงเกินไป... ถึงได้เอาเสด็จพี่มาฝันเป็นตุเป็นตะเช่นนี้"

อิงฟ้าขยี้เผ้าผม พยายามปัดความฝันที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึกออกไปจากสมอง ร่างบอบบางก้าวลงจากเตียงเตรียมตัวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ทุกย่างก้าวที่ขยับไปมาทำให้รู้สึกถึงความฉ่ำเยิ้มที่ต้นขา ทำให้เธอหยุดชะงักและรีบสำรวจร่องรอยด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“อ๊า...”

'เราคงจะฝันจนร่างกายตอบสนองสินะ... น่าอายที่สุดเลยอิงฟ้าเอ๊ย อย่าให้เสด็จพี่รู้เชียวว่าข้าฝันลามกถึงพระองค์เช่นนี้'

----------

“หา! จริงเหรอเพคะ หนูทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอเพคะ” อิงฟ้าตกใจจนตาเหลือกโตใส่ไทเฮา หลังจากตื่นขึ้นมาฟังวีรกรรมของตัวเองเมื่อคืนนี้ ทำเอาตาสว่างหายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง

“ใช่... ลูกทำให้พี่ชายของลูกต้องอับอายคนไปทั่วทั้งวัง วันนี้จึงจะทรงชำระความกับลูกด้วยพระองค์เอง  ลูกจะต้องไปตำหนักกลาง” พระนางกล่าวรับสั่งเสียงเรียบ ๆ ให้อิงฟ้ายิ่งปวดหัวหนัก 

‘ตายแน่ฉัน แค่เมา เขวี้ยงผลไม้ ลุกไปเต้นดึ๊กดึ้ยกลางคณะระบำแล้วก็อ้วกใส่อ๋องแค่เนี้ยะ! จะตีถึงตายไหม’ อ๊าาา... ไหนจะฝันเลอะเทอะไร้สาระนั่นอีก! ภาพการทำโทษและการลงทัณฑ์ทรมานแบบที่เคยจินตนาการไว้ผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ

“เผียะ ๆ นี่แน่ะ! นังเด็กไม่รักดีต้องถูกทำโทษ  เด็กลามก เผียะ ๆๆ”

เสียงแส้ฟาดกระหน่ำใส่อากาศดังหวีดหวิว อ๋องจวิ้นเหยาตวัดปลายแส้เฉียดร่างเล็ก ๆ ไปมา ทำให้อิงฟ้าที่โดนมัดมือมัดเท้าทำหน้าเบี้ยวด้วยความหวาดเสียว จากนั้นอ๋องหน้าโหดก็เลือกมีดปังตอคมกริบอย่างพิถีพิถันแล้วย่างสามขุมเข้ามา พลางหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ

 “เหม่ยอิง เราอยากได้เลือดของเจ้ามาล้างอายเสียหน่อย ฮึฮึ ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกนะ”

อูยยย...

ใบหน้าหวานซีดเผือด เหงื่อไหลซึมออกมาแตกพลั่ก ขนมที่กัดคาไว้ก็ล่วงผล๊อยลงมาจากปาก ทำเอาไทเฮาที่ทรงเก็กขรึมก็แอบขำ

   “แม่จ๋า ไปกับหนูใช่ไหมเพคะเสด็จแม่จ๋า” อิงฟ้าได้สติแล้วก็หันมาอ้อนสุดชีวิต อย่างน้อย ๆ เกาะแม่ไว้ก็ยังดี

   “แม่มีนัดหมายตามที่กำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่ต้องกลัวไปหรอก เด็กน้อย ลูกไปขอโทษพี่จวิ้นเหยาดี ๆ แล้วรับโทษนิดหน่อย ถึงเมื่อคืนพี่จวิ้นเหยาจะโกรธมาก ๆ ก็คงจะยกโทษให้” ทรงโกหกคำโต หวังจะแกล้งให้หนักขึ้นไปอีก  

   “เสด็จแม่จ๋าไม่โกรธหนูใช่ไหมเพคะ” อิงฟ้าเกาะแขนแน่นหนึบพลางกระพริบตาปิ๊ง ๆ น้ำตาคลอน่าสงสาร ไทเฮาทรงนึกเอ็นดู ก่อนจะยกมือไปบีบจมูกโด่งเล็ก ๆ อย่างมันเขี้ยว

   “แม่ไม่โกรธหรอกเพราะแม่รู้ว่าเจ้าเมา คออ่อนเหลือเกินนะเจ้า”

   “รักเสด็จแม่จ๋าที่สุดเลย ต่อไปหนูจะไม่ดื่มเหล้าอีกแล้วนะ มันทั้งขมทั้งแสบคอ ไม่อร่อยเลย สัญญาเลยนะ” ว่าแล้วก็หอมแก้มแม่จ๋าไป 1 ฟอดแล้วกลับมาเคี้ยวอาหารตุ้ย ๆ ต่อ เธอต้องกินอิ่มก่อนจะได้มีแรง แต่อิงฟ้ากินไปเพลิน ๆ สักพักก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมาถามพระนางเสียงแผ่ว

   “เสด็จแม่เพคะ...พี่จวิ้นเหยาดุไหมเพคะ” อิงฟ้าถามยิ้มแห้ง ๆ

   “แล้วลูกคิดว่าผู้ที่เป็นอ๋องจะต้องดุหรือไม่ล่ะ เหม่ยอิง” พระนางไม่ตอบแต่ถามกลับเสียงเรียบ ๆ ทำเอายัยทะโมนกินขนมเปี๊ยะค้างคาปาก

   “เสด็จแม่จ๋า หนูขอเอาผ้าหนา ๆ สักพับไปด้วยได้ไหม”

   “เอาไปทำอะไรล่ะลูก” พระนางเลิกคิ้วสงสัยเจ้าแสนซนยิ่งนัก ’จริง ๆ เลยเชียว ลูกสาวคนนี้ช่างมีอะไรให้ต้องแปลกใจอยู่ตลอด’

   “หนูจะใส่ไว้ในกระโปรง รองไว้ใต้ก้น เวลาถูกตีจะได้ไม่เจ็บยังไงล่ะเพคะ เสด็จแม่ แง ๆ” คำตอบนี้ทำให้พระนางหลุดขำบุตรสาวแล้วยกมือไปลูบผมอิงฟ้าด้วยความเอ็นดู

   “พี่จวิ้นเหยาไม่ใจร้ายกับน้องสาวแสนน่ารักอย่างลูกหรอก เชื่อแม่สิ ไม่ต้องเอาไปหรอก เอาล่ะ อิ่มแล้วก็รีบไป อย่าให้พระองค์รอนาน เดี๋ยวท่านอ๋องจะกริ้วหนักขึ้นอีก”

   “เสด็จแม่จ๋า! อย่าทิ้งหนูสิ”

   “ไปเถิดลูก”

อิงฟ้าจึงลุกขึ้นอย่างเสียมิได้แล้วล่องลอยไปสู่ตำหนักกลาง ไทเฮาโบกพระหัตถ์ให้กำลังใจอยู่เบื้องหลัง เมื่อบุตรสาวเดินลับประตูตำหนัก พระนางก็ปล่อยขำออกมาเต็มเสียง แต่คนที่กำลังเดินทางไปนั้นสีหน้าเหมือนหมูจะไปโรงเชือด