หน้าหลัก / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “ทวนความจำจนช้ำ...กับแผนลักลอบหาเมียรักกลางดึก”

แชร์

“ทวนความจำจนช้ำ...กับแผนลักลอบหาเมียรักกลางดึก”

ผู้เขียน: ChengXiang.C
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-28 10:08:25

แสงแดดอุ่นๆ ยามสายที่ลอดผ่านม่านมุ้งสีทองเข้ามาดูเหมือนจะเป็นพยานในความพ่ายแพ้ของ ไป๋ซิน ร่างบางที่บัดนี้มีรอยประทับสีกุหลาบจางๆ แต้มอยู่ตามลาดไหล่และเนินอก พยายามจะห่อตัวเองเป็นดักแด้ด้วยผ้าห่มแพรผืนหนา ใบหน้าหวานซุกซ่อนอยู่ใต้ผ้านวม ผิวกายร้อนผ่าวไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เป็นเพราะ "บทเรียนทวนความจำ" ที่เพิ่งจบลงไปเมื่อครู่

เย่จวินเหยียนทอดมองก้อนผ้าห่มที่สั่นดุ๊กดิ๊กด้วยสายตาเอ็นดู เขาขยับกายเข้าไปใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู

"ไป๋ไป๋...เจ้าจะซ่อนตัวไปถึงเมื่อไหร่ ในเมื่อทุกตารางนิ้วบนร่างนี้ ข้าสำรวจจนจำได้แม่นยำกว่าลายมือตัวเองเสียอีก"

"ฝ่าบาทคนบ้า! เลิกพูดเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าคะ!”

เสียงอู้อี้ดังมาจากใต้ผ้าห่ม

"ข้า...ข้าก็แค่โดนแครอทล่อลวงหรอก!"

"หึ...แครอทหรือจะสู้รสจูบของข้า”

มังกรหนุ่มหัวเราะในลำคอ แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับ

"และที่ขาดไม่ได้...คือท่าทางที่เจ้าขึ้นมานั่งบนตัวข้า แล้วบอกว่า 'ฝ่าบาท...ข้าอยากเป็นยอดมงกุฎของท่าน' ไงล่ะ จำได้หรือยัง?"

ไป๋ซินโผล่หน้าออกมาทันควัน ใบหน้าแดงก่ำเหมือนผลตำลึงสุก แต่พอเห็นสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามา นางก็รีบคลุมโปงหนีอีกรอบ ทว่าคราวนี้มือหนากลับคว้าชายผ้าไว้ได้ทัน เขารวบตัวนางเข้ามากอดแน่นก่อนจะพรมจูบไปทั่วดวงหน้าจนไป๋ซินอ่อนระทวยไปหมด

ทว่า ความสุขมักผ่านไปไวเสมอ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีดังถี่รัวมาหยุดที่หน้าตำหนักเฉินซี ตามด้วยเสียงตะโกนที่สั่นเครือของ กงกง

"ฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระพันปีทรงทราบเรื่องที่มีนางกำนัลสวมชุดมังกร และทรงสงสัยเรื่องข่าวลือที่ว่าฝ่าบาทซ่อน 'นางปีศาจ' ไว้ในตำหนัก ตอนนี้ทรงสั่งให้ขบวนเสด็จมารับตัวแม่นางไป๋ซินไปที่ตำหนักเมฆาคล้อยเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!"

ไป๋ซินที่กำลังเคลิ้มถึงกับตาสว่างวาบ

"ฝ่าบาท! พระพันปีจะรู้ไหมเจ้าคะว่าข้าเป็นกระต่าย! ถ้าทรงรู้ ข้าต้องโดนจับไปตุ๋นยาจีนแน่ๆ!"

เย่จวินเหยียนขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดแล่นขึ้นมาทันที

"เสด็จแม่ฉลาดหลักแหลมนัก นางคงสังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของข้า...ไป๋ไป๋ ฟังนะ ห้ามเจ้าแสดงพิรุธเด็ดขาด พลังในตัวเจ้าต้องนิ่งที่สุด"

"ข้าตกใจทีไร พลังมันปั่นป่วนทุกทีนี่เจ้าคะ!"

ไป๋ซินร้องบอกอย่างลนลาน

"กงกง!" เย่จวินเหยียนตะโกนสั่งเสียงเฉียบ

"ไปเตรียมผักใบเขียว แครอทแช่น้ำผึ้ง และหัวไชเท้าเกรดพรีเมียมมา! ยัดให้นางกินจนกว่าพลังจะเสถียร!"

เพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก บนโต๊ะเสวยก็เต็มไปด้วยผักหลากสีสัน เย่จวินเหยียนลงมือ "ประเคน" แครอทเข้าปากไป๋ซินอย่างรวดเร็ว เพื่อให้พลังเซียนของนางแน่นปึกจนไม่เผลอคืนร่างหรือหลุดอะไรออกมา

"กินเข้าไปไป๋ไป๋! กินให้เจ้าแข็งแรงที่สุด ถ้าเจ้าสติหลุดต่อหน้าเสด็จแม่...ข้าคงต้องทำเรื่องที่อันตรายกว่าการสู้รบเพื่อชิงตัวเจ้าคืนมา!"

ไป๋ซินเคี้ยวตุ่ยๆ

"ฝ่าบาท...อื้ออ...ข้าจะอ้วกเป็นสีเขียวแล้วเจ้าคะ!"

บรรยากาศภายในตำหนักพระพันปีเย็นเยียบ สายตาคมกริบของพระนางจ้องมองไป๋ซินที่เดินก้มหน้าเข้ามาในชุดนางกำนัลมิดชิด (เพื่อซ่อนรอยรักที่คอ)

"เจ้าคือคนที่จวินเหยียนหลงใหลจนยอมให้สวมชุดมังกรอย่างนั้นรึ?"

พระพันปีเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ

"เงยหน้าขึ้นมา!"

ไป๋ซินค่อยๆ เงยหน้า แต่นางไม่ได้ทำหน้าสวยสะคราญ นางกลับทำ 'หน้าซีดเซียว' ดวงตาปรือปรอย และเริ่ม..."ไอ" ออกมาอย่างหนัก

"พระพันปี...ทรงเมตตา...แค่กๆ! ข้า...ข้าเป็นโรคประหลาดเจ้าค่ะ แค่ก! ใครเข้าใกล้...จะมีอาการคันตามเนื้อตัวและอยากกินแต่หญ้า...แค่กๆๆ!"

ไป๋ซินเริ่มทำท่าจะเกาเนื้อเกาตัวอย่างเมามัน พร้อมกับพุ่งถลาเข้าไปหาพระพันปี

"หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าเข้ามานะ!"

พระพันปีรีบเอาพัดขึ้นมาบังหน้าอย่างหวาดระแวง แต่ในแววตายังคงมีความสงสัย

"หากเจ้าป่วยจริง เหตุใดลูกชายข้าถึงคลุกคลีกับเจ้าได้?"

"ฝ่าบาท...ทรงใช้ข้าเป็นหนูทดลองยาเจ้าค่ะ! แค่ก! ทรงบอกว่าเลือดข้าอาจจะมีประโยชน์...โอ๊ย! ข้าคันเหลือเกินเจ้าค่ะ!"

ไป๋ซินแสร้งทำท่าจะลอกผิวตัวเอง

(ซึ่งจริงๆ คือเขินรอยรักที่ฝ่าบาททำไว้จนคันยิบๆ)

"หึ! ข้าไม่เชื่อเรื่องโรคประหลาดของเจ้าง่ายๆ หรอก"

พระพันปีหรี่ตาลง

"ในเมื่อเจ้าป่วยหนักเช่นนี้ ก็จงกักตัวอยู่ที่ตำหนักเมฆาคล้อยของข้า! ข้าจะให้หมอหลวงตรวจดูให้ละเอียดว่าเจ้าเป็น 'คนป่วย' หรือ 'นางปีศาจล่อลวง' กันแน่!"

คำสั่งนี้ทำเอาไป๋ซินหน้าซีดของจริง! นางต้องถูกแยกจากฝ่าบาทมานอนที่กรงทองแห่งนี้ โดยมีเหล่านางกำนัลของพระพันปีเฝ้าทุกฝีก้าว

เย่จวินเหยียนที่ตามมาถึงกับกัดฟันกรอด

"เสด็จแม่...นางอาจจะแพร่เชื้อให้ท่านได้นะพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าจัดตำหนักท้ายวังไว้ให้นางแล้วจวินเหยียน เจ้าห้ามเข้าใกล้ที่นั่นจนกว่าข้าจะพิสูจน์ได้ว่านางปลอดภัย!"

คืนแรกในตำหนักพระพันปี ไป๋ซินนั่งหงอยเหงาอยู่ริมหน้าต่าง พลางถอนหายใจ

"หิวจังเลย...ที่นี่ไม่มีแครอทสักหัว มีแต่ข้าวต้มจืดๆ"

ทันใดนั้นเอง มีเงาดำตะคุ่มกระโดดข้ามกำแพงเข้ามา! ไป๋ซินเตรียมจะร้องเรียกทหาร แต่พอมองชัดๆ กลับเป็น ฝ่าบาท ที่มาในชุดลำลองสีเข้ม ในมือถือห่อผ้าขนาดใหญ่

"ฝ่าบาท! ท่านปีนกำแพงมาเหรอเจ้าคะ!"

ไป๋ซินอุทานเบาๆ

"เงียบๆ สิเจ้ากระต่ายตะกละ"

เย่จวินเหยียนเปิดห่อผ้าออก ปรากฏว่าเป็นแครอทชั้นเลิศที่เพิ่งปรุงสุกหอมฉุย

"ข้ากลัวเจ้าจะหิวจนกลายร่างกินหญ้าในสนามหญ้าเสด็จแม่เข้าเสียก่อน เลยต้องแอบมาป้อนถึงที่"

ไป๋ซินยิ้มร่าคว้าแครอทมาเคี้ยวอย่างมีความสุข

"ฝ่าบาทใจดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ!"

เย่จวินเหยียนมองดูนางกินพลางลูบหัวอย่างเบามือ

"อยู่ที่นี่ไปก่อนนะไป๋ไป๋ ข้าจะหาทางพาไป๋ซินจอมลวงโลกของข้ากลับตำหนักให้ได้...แต่ตอนนี้ ข้าขอ 'กิน' มัดจำไว้ก่อนแล้วกัน"

"อื้ออ...ฝ่าบาท! แครอทยังเต็มปากข้าอยู่เลยนะเจ้าคะ!"

เสียงกระซิบหยอกล้อภายใต้แสงจันทร์ในกรงทองของพระพันปี เต็มไปด้วยความซุกซนและความรัก...แม้จะถูกกักตัว แต่ดูเหมือนว่า 'มังกร' จะไม่มีทางปล่อยให้ 'กระต่าย' ของเขาอดอยาก (ทั้งเรื่องกินและเรื่องรัก) อย่างแน่นอน!

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status