Masuk“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
สนามบินสุวรรณภูมิ กอหญ้าเดินเคียงข้างกริชชัย ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวตลอดเวลา กอหญ้าพยายามดึงมือกลับแต่ถูกชายหนุ่มจับแน่น “คุณกริช ญ่าเดินเองได้” “พี่อยากจับมือเมีย เป็นไรไหม” “บอกแล้วไง ว่าไม่ชอบคำนี้” “มันคือความจริง” “แต่ญ่าไม่ชอบนี่” “แต่พี่ชอบ”กริชชัยพูดน้ำเสียงเข้ม “ขี้เกียจคุยกับคนพูดไ
“ไม่ ไม่ต้องค่ะ อีกสองวัน เอลี่จะเอางานไปส่งให้ถึงบริษัทเลย พรุ่งนี้ตอนบ่ายเอลี่ว่าง แล้ววันนี้ ตอนเย็นเอลี่ก็ว่าง เอลี่จะลุยงานให้คุณสรเลย” เอลี่ ตอบยาว “ ขอบคุณมากแต่ผมมีอะไรให้คุณช่วยด้วยเหมือนกัน ไปเร็ว อย่าเรื่องมาก เดี๋ยวได้ผิดนัดกันพอดี” อดิสรลากข้อมือของดีไซเนอร์สาวประเภทสอง ผลักร่
“ บ้า นี่มันโรงพยาบาลนะคุณ หื่นให้มันรู้ที่รู้ทางหน่อย ได้เรียนมาหรือเปล่าสมบัติผู้ดีเนี่ย” “ เธอทำให้ฉันไม่ได้เรียนจำไม่ได้หรือไง ฉันถูกเฉดหัวไปเรียนเมืองนอกเพราะเธอ ฉะนั้นเธอนี่แหละต้องทนนิสัยห่ามๆ ของฉัน” กริชชัยจ้องตาเขม็ง กอหญ้าค้อนด้วยความหมั่นไส้ “เอะอะ คุณก็โทษฉันทุกที ฉันเบื่อทะเลาะกับค
ร้านกาแฟ จุดนัดพบของสองสาว และ หนึ่งสาวประเภทสอง เอลี่มานั่งรอเพื่อนอย่างกระวนกระวาย “ ไรว่ะเนี่ย นึกว่าฉันจะมาช้าสุด ยัยสองสาวยังไม่มีใครโผล่หัวมา” เอลี่บ่นพึมพำก่อนจะมองเห็นนักบัญชีสาว เดินหน้างอตรงเข้ามาในร้าน “ เห้ย ไปกินรังแตนที่ไหนมายัยพัช” พัชรานั่งลง อย่างแรงด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หญิงสาวใช







