ตอนที่ 1/2

...ย้อนกลับไปเมื่อหกวันก่อนหน้างานสมรสพระราชทาน...

“เจ้าเสียสติหรือเยี่ยเจา?!” บุรุษสูงวัยแต่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงไปหลายปี ภายใต้อาภรณ์สีดำปักลวดลายเป็นมังกรสีทองอร่ามเรืองรองบอกได้ถึงฐานะอันไม่ธรรมดา ทว่าใบหน้าของเขานั้นดำทะมึนไปถึงเก้าส่วน ด้วยเพลิงโทสะซึ่งกำลังถาโถมออกมา เนื่องจากบุตรชายที่เขารักมากไม่พอยังเป็นความหวังเดียวที่เขาต้องการจะยกราชบัลลังก์ให้เขาสืบทอดต่อไปในอนาคตอันใกล้นี้

แต่เจ้าตัวดีนั้นกลับไม่คิดจะสานต่อ คิดจะละทิ้งชาวประชาและแผ่นดินไปเป็นเพียง ‘เหล่ยอ๋อง’ ที่แคว้นเหล่ยซึ่งอยู่ห่างไกลถึงชายแดนเพราะเพียงแค่อยากสมหวังกับสตรีนางเดียว เขาคิด ‘กำจัด’ นางทิ้ง แต่หยวนเยี่ยเจานั้นกลับชาญฉลาดนำนางไปซุกซ่อน ถึงเขาจะส่งคนไปกำจัดแต่หยวนเยี่ยเจากลับมายื่นคำขาดในวันนี้ว่าหากเขายังไม่ปล่อยมือจากคนสกุล ‘หลิง’ อีก เขาจะปลิดชีพตนเองต่อหน้าบิดาก็วันนี้ ฮ่องเต้จึงบันดาลโทสะจนศีรษะแทบลุกเป็นไฟแต่กลับทำอันใดมิได้เลย

“หากกระหม่อมเสียสติแล้วในอดีตที่เสด็จพ่อพบรักกับเสด็จแม่ ดึงดันจะรับนางเข้าวังให้ได้แม้เสด็จย่าจะต่อต้านเพียงใดเล่าจะเรียกว่าอันใด?”

“นี่เจ้า!!!” ฮ่องเต้ถึงกับมือไม้สั่นระรัวในยามที่บุตรชายยอดดวงใจบังอาจยอกย้อนตนเองไม่พอ มันยังบังอาจเอามีดสั้นจิ้มอยู่ที่ตรงลำคอตนเองด้วยดวงตามุ่งมั่นไม่หวั่นไหว ดังนั้นคนที่รักบุตรลำเอียงจนแทบคว่ำเช่นมังกรหนุ่มใหญ่วัยเฉียดหกสิบทำสีหน้าประเดี๋ยวก็แดงประเดี๋ยวก็เขียวอีกครู่จึงดำทะมึน แต่จะเช่นไรเขาก็ยอมให้บุตรชายคนโตมาเชือดลำคอที่ฟูมฟักมาอย่างดีและยากลำบากถึงยี่สิบแปดปีต่อหน้าต่อตาไปไม่ได้ สุดท้ายคนที่มีศักดิ์สูงกว่าจำต้องข่มอารมณ์ด้วยการยืนเอามือทั้งสองข้างไขว้หลัง ปิดเปลือกดวงตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วก็ปล่อยออกสุดอยู่หลายสิบครั้ง จากนั้นจึงค่อยหันหน้ากลับออกมาเผชิญหน้ากับหยวนเยี่ยเจาด้วยดวงตาที่นิ่งสงบ

“วางมีดสั้นลง” ฝ่ายพระบิดาเอ่ยน้ำเสียงเข้มขรึม ใบหน้าจริงจัง เติบโตมาจนถึงบัดนี้หยวนเยี่ยเจาเขาจึงทราบทันใดว่าผู้เป็นพระบิดาที่รักเขามากยิ่งกว่าบุตรชายลำดับที่เจ็ดเช่น ‘หยวนลี่หยาง’ ซึ่งได้กำเนิดจากฮองเฮาเกินแปดส่วนเช่นนี้นั้นกำลังอยู่ในอารมณ์ใด จากที่แข็งข้อองค์ชายใหญ่มีหรือจะเบาปัญญา ในยามตึงเกินไปเขาต้อง ‘ผ่อนแรงดึง’ หาไม่เชือกเส้นนั้นอาจขาดสะบั้นลงแล้วจะมีผลประโยชน์อันใดเล่า?

‘เจ้าต้องรู้จักรุกให้เป็น และถอยให้ถูกจังหวะ หาไม่แม้แต่แม่เองก็ยากจะช่วยเจ้าได้นะเยี่ยเจา’

คำกล่าวเตือนและปลูกฝังสั่งสอนของเฉิงกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาแท้จริงย้อนกลับมาเตือนสติของชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีดังอื้ออึงอยู่ภายในภายในศีรษะเขาทันใด เพราะบัดนี้ ‘เชือก’ แห่งความอดทนของพระบิดาใกล้ขาดลงแล้ว เมื่อครู่เขารุกหนักไป บัดนี้สมควรได้เวลา ‘ถอย’ แต่จะต้อง ‘ถอย’ เช่นไรให้มีผลประโยชน์สูงที่สุดแก่ตนเองและสตรีอันเป็นที่รักเช่นหลิงหนี่ว์เอ๋อร์กับสกุล ‘หลิง’ ของนางให้มากที่สุด

“กระหม่อมยินยอมตบแต่งกับคุณหนูอี้นั้นย่อมได้ แต่...” มีดสั้นเล่มคมวาววับถูกเก็บเข้าปลอกของมันแล้วหยวนเยี่ยเจาจึงหันกลับมา ‘ถอย’ อย่างมีจังหวะและมากปัญญา กับความเจ้าเล่ห์ที่มีติดกายของ ‘องค์ชายใหญ่’ มาตลอดหลายสิบปีโดยที่ไม่ยอมเปิดเผยมันออกมา เพราะขนาดฮ่องเต้เองเลี้ยงดูใกล้ชิดยังไม่เคยทราบถึงความ ‘มากมายเล่ห์เหลี่ยม’ นี้ขององค์ชายใหญ่ที่เขานั้นรักใคร่หนักหนาแม้เพียงเสี้ยวธุลี!

“แต่อันใด?” ในที่สุด ‘มังกรผู้เฒ่า’ ก็ฮุบ ‘เหยื่อ’ สมดังใจของเขาแล้ว มุมปากแกร่งจึงเผลอกระตุกเล็กน้อย แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะขนาดฮ่องเต้ผู้หูตาว่องไวยังมองไม่ทันเลยทีเดียว

“กระหม่อมกับหนี่ว์เอ๋อร์ต้องได้แต่งกันก่อนอี้หลานฮวา จะพรุ่งนี้หรือก่อนเพียงหนึ่งวัน แต่เช่นไรหนี่ว์เอ๋อร์ก็จะต้องได้เป็นพระชายาคนแรกของกระหม่อม ต่อให้นางจะได้เป็นเพียงพระชายารอง แต่นางต้องได้เป็นภรรยาคนแรกของกระหม่อม!”

“!!!”

ฮ่องเต้ถึงกับกัดฟันพลางคิดในใจว่าหากคนผู้ซึ่งอยู่ตรงหน้าเป็นองค์ชายเจ็ด เขาคิดได้ทันทีเลยว่าบัดนี้คงได้ถูกเขาลงโทษสถานหนักไปแล้ว หากแต่เพราะนี่คือสายเลือดระหว่างเขากับสตรีอันเป็นที่รักจึงจำต้องอดทนยอม ‘ตามใจ’ แต่จะยอมเสียทั้งหมดเห็นทีจะไม่ได้ เพราะสกุลอี้นั้นยิ่งใหญ่มากหาก ‘ข่าว’ ที่องค์ชายใหญ่แต่งพระชายารองได้เข้าตำหนักอันเล่อก่อนบุตรสาวและหลานสาวคนเดียวของพวกเขา เรื่องย่อมไม่ลงเอยด้วยดีแล้วเป็นแน่

“ได้!”

ท่านผู้เฒ่าเองก็ใช่จะธรรมดา ในเมื่อบุตรชายมากเล่ห์ส่งมาให้ เขาเองย่อมมีเหลี่ยมคมกริบทุกมุมคืนไปเช่นกัน หรือจะกล่าวให้ถูกต้องแล้วให้เรียกว่า ‘ถอย’ คนละหนึ่งก้าวเท่ากัน

“แต่เจ้าเองก็ต้องรับปากข้าด้วยเช่นกันว่าจะปกปิดเรื่องนี้ให้เป็นความลับเอาไว้ให้นานที่สุด จะจัดการเช่นไร ข้ายกให้เป็นเจ้าคิดและแก้ไขปัญหาด้วยตนเองก็แล้วกัน ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”

จริงอยู่ว่าอาจเป็นคำกล่าวคล้ายไม่พึงพอใจอย่างยิ่ง หากแต่ขันทีเฒ่าคู่พระทัยฮ่องเต้มีหรือจะไม่ทราบความจริงว่าพระสนมเหล่านั้นจะมีอีกกี่องค์ชาย หากพวกเขาเหล่านั้นคิดแย่งชิงอำนาจหรือจะขวางทางหยวนเยี่ยเจา ฮ่องเต้ตรงหน้าเขานี้ก็ไม่รอช้าที่จะ ‘กำจัด’ ขวากหนามเหล่านั้นทิ้งแทนองค์ชายใหญ่อย่างไม่คิดมากทั้งสิ้น และใช่แล้ว ที่องค์ชายเจ็ดนั้นยังรอดชีวิตก็เพราะอดีตไทเฮานั้นขอชีวิตเด็กน้อยเอาไว้ โดยที่พระนางขอเอาชีวิตของตนเอง ‘แลก’ กับหยวนลี่หยาง จึงไม่แปลกที่พอองค์ชายเจ็ดอายุนั้นครบเจ็ดวัน ไทเฮาจึงสิ้นพระชนม์

ถึงฮ่องเต้จะไม่คิดให้มารดาสละชีพ แต่ไทเฮาทราบดีว่าหากนางไม่ยอมทิ้งชีวิตตนเอง หรือไม่ตายลง ขุนนางเก่าแก่ก็จะต้องเชื่อฟังพระนางมากกว่า อำนาจของฮ่องเต้ในวันนั้นก็มิอาจใช้ได้เต็มที่ พระนางที่รักใคร่หลานชายผู้นี้มากจึงยอมสละชีพตนเองแลกกับองค์ชายเจ็ดหยวนลี่หยางเสีย พระนางหาได้หูหนวกตาบอดจึงจะไม่ทราบที่ฮ่องเต้นั้นมีคำสั่ง ‘ลับเฉพาะ’ ให้สังหารเหล่าองค์ชายที่เกิดมาแล้วอาจสร้างปัญหาให้แก่องค์ชายใหญ่ไปจนหมด แต่เพราะพระนางไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับพวกพระสนมเหล่านั้นเช่นเพ่ยฮองเฮาที่เป็นหลานสาวโดยแท้ที่พระนางเลี้ยงดูมากับมือ

แต่สุดท้ายฮองเฮากับองค์ชายเจ็ดนั้นก็ต้องกลืนกินยาพิษทุกหนึ่งเดือน หากว่าทั้งสองแม่ลูกคิดการใหญ่ยาถอนพิษย่อมไม่มีนำไปส่งยังตำหนักฮองเฮาและองค์ชายเจ็ดเสียเป็นแน่ ผู้ใดจะคาดว่าบุรุษผู้เป็นมังกรยิ่งใหญ่มีหน้ากาก ‘ผู้มากไปด้วยคุณธรรม’ จะมีใจคออำมหิตได้ถึงเพียงนี้ แม้นมารดาเช่นไทเฮามิใช่ผู้ให้กำเนิดมา แต่พระนางก็เลี้ยงดูฟูมฟักและผลักดันหยวนจิ่วซ่างหรือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันดังบุตรชายในสายโลหิต ทว่าสุดท้ายนางกลับต้องมอบชีวิตใส่มือให้กับคนที่พระนางทั้งรักและเอ็นดูเพื่อแลกกับชีวิตหลานสาวและเหลนชาย

...อำมหิตในแผ่นดินนี้ยังจะเป็นผู้ใดไปได้อีก...

ซึ่งหลังจากผ่านพ้นไปเพียงสามวัน คนสกุลหลิงก็ถูกโยกย้ายไปไกลหูไกลตาของฮ่องเต้และเฉิงกุ้ยเฟยกับคนของสกุลอี้ แต่เป็นการกระจายตัวออกไปอย่างเงียบงัน และเหลือเพียงสกุลหลิงสายหลักเพื่อจัดพิธีแต่งงาน และหลังจากนั้นหยวนเยี่ยเจาก็จัดพิธีแต่งงานขึ้นมาก่อนที่จะตบแต่งกับอี้หลานฮวาเพียงหนึ่งวัน เขาซุกซ่อนหลิงหนี่ว์เอ๋อร์เอาไว้รอเสร็จพิธีแต่งงาน เขาจะอ้างการไปตรวจราชการแทนฮ่องเต้ยังแคว้นเหล่ยแล้วจึงพาพระชายารองหลิงไปซ่อนตัวเอาไว้ที่ตำหนักชายแดนแห่งนั้นพร้อมครอบครัวของนาง

...และวันนี้เขาก็ทำมันได้สำเร็จไปได้ด้วยดี...

กายแกร่งบังคับบังเหียนอาชาศึกตัวโตตรงจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองเด็กสาวใสซื่อนางหนึ่งที่ต้องตกมาอยู่ตรงกลางระหว่างการเมือง โดยไร้โอกาสทราบแม้เพียงนิดว่าตนเองถูกหลอกแล้วหลอกอีก หลอกลวงนางดังกับว่าเด็กสาวหาใช่คน!