ตอนที่1 /1

ตอนที่1 ||เจ้าสาวในฝัน(ที่สลาย)

เด็กสาวนั่งกำด้ามพัดเอาวางไว้บนตักหลังจากเฉิงกุ้ยเฟยและเหล่านางกำนัลอาวุโสทั้งหลายจากไปจนหมด เหลือเพียงนางกับจื่อชิงที่จากสาวใช้บัดนี้ก็กลายมาเป็น ‘คนสนิทของพระชายาอี้’ ถึงทราบดีว่าเหล่าองค์ชายแต่งพระชายาได้มากถึงสี่นาง แต่เด็กสาวที่อยู่ในวัยเพ้อฝันก็คิดไปก่อนแล้วว่าตนเองจะได้เป็นพระชายาเพียงหนึ่งเดียวขององค์ชายใหญ่

“พี่จื่อชิง ข้าปวดเท้ายิ่งนัก”

จื่อชิง พี่เลี้ยงสาวในวัยสิบเก้าปี นอกจากแม่นมซู่อิ๋งแล้วอี้หลานฮวายังทราบอีกด้วยว่าพี่เลี้ยงกึ่งสาวใช้นางนี้เป็นคน ‘พิเศษ’ ของที่ชายคนรอง เด็กสาวที่รู้เห็นเป็นใจจึงเรียกอีกฝ่ายว่า’ พี่จื่อชิง’ แทนที่จะเรียกอีกฝ่ายว่าจื่อชิงเช่นผู้เป็นนายสาวทั่วไปจะใช้เรียกสาวใช้

“เช่นนั้นรอสักครู่นะเพคะพระชายาจื่อชิงจะไปนำน้ำอุ่นมาให้แช่เท้านะเพคะ”

สาวใช้คนสนิทเร่งเดินออกไปจัดการสิ่งที่คุณหนูของนางต้องการเพียงไม่นานก็กลับมา รองเท้าเจ้าสาวอันงดงามถูกปลดออกจากเท้าเรียวเล็ก จากนั้นจื่อชิงก็นวดเท้าให้แก่อี้หลานฮวาอย่างทราบจุดกันเป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายนั้นพึงใจน้ำหนักมือเช่นไร เด็กสาวผ่อนคลายจนแทบเคลิ้มหลับ

แต่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังใกล้เข้ามาซึ่งเด็กสาวจำได้แม่นยำว่าคือผู้ใด นางจึงลุกขึ้นนั่งในกิริยางดงามตามที่ท่านแม่กับแม่นมเฝ้าสั่งสอนก่อนออกเรือนอยู่นานนับสองปี ฝ่ายจื่อชิงเมื่อผู้เป็นเจ้าบ่าวก้าวเท้าเข้าประตูเรือนหอ นางย่อมทราบหน้าที่ดีจึงเก็บข้าวของแล้วหลบฉากออกไปทันที

“เยี่ยเจาเกอเกอะ”

แต่นางเป็นเพียงเด็กสาวแถมยังเติบโตมากับหยวนเยี่ยเจาราวกับเขาคือพี่ชายคนที่สาม จากที่ควรจะเป็นฝ่ายของเจ้าบ่าวที่จะเดินตรงมายังเตียงเพื่อร่วมราตรีสำคัญไปด้วยกัน ถึงนางจะทราบว่าสามีและภรรยานั้นต้องลึกซึ้ง แต่คงเพราะความเข้มงวดเกินไปของท่านแม่และแม่นม สิ่งที่เด็กสาวเช่นอี้หลานฮวาทราบนอกจากร่วมกินขนมมงคล ดื่มสุราผูกสัมพันธ์ร่วมกัน ก็มีเพียงอาบน้ำแล้วแยกย้ายกันเข้านอน ที่มีเพิ่มขึ้นคงเป็นเรื่องที่นางต้องปรนนิบัติพระสวามีด้วยตนเองเท่านั้น เช่นอาจมีช่วยเขาแต่งกายไปจนถึงอาบน้ำให้กับอีกฝ่ายเท่านั้น ส่วนเรื่องราวลึกซึ้งกว่านั้นสาวน้อยไม่ทราบทั้งสิ้น

“เจ้าจะไปอาบน้ำก่อนหรือสะดวกให้ข้าไปอาบก่อน” หลังสิ้นเสียงของผู้เป็นเจ้าบ่าว ดวงตากลมโตสีม่วงเข้มราวดอกกล้วยไม้ เช่นนั้นนางจึงถูกท่านปู่มอบนามหลานฮวาให้ เพราะนางคงได้สายเลือดฝ่ายท่านย่าของนางที่เป็นเผ่านอกด่าน ก็มองตอบคนที่นางอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่เพียงได้เห็นแผ่นหลังกว้างของเขา อี้หลานฮวาอุ่นใจว่าตนเองจะปลอดภัยราวกับอยู่ใกล้บิดาเลยทีเดียว

“ให้เสี่ยวหลานดูแลเยี่ยเจาเกอเกอะอาบก่อนจึงถูกต้อง ท่านแม่กับแม่นมซู่อิ๋งกำชับเสี่ยวหลานมาอย่างดีเพคะ”

กล่าวจบเด็กสาวก็ยิ้มแป้นแล้นน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง แต่นางมีเพียงความน่าเอ็นดู ส่วนเสน่หาเย้ายวนอี้หลานฮวานั้นกลับไม่มีเลยสักนิด

“เช่นนั้นก็ตามมา” เขาไม่อยากมากปัญหา อีกสองชั่วยามตนเองจะต้องไปส่ง ‘คนสำคัญ’ ของตนเองแล้ว เวลาของเขามีค่ายิ่งทองหมื่นชั่ง หากแต่มิใช่การเข้าหอ ทว่าเป็นการไปส่งสตรีที่เขารักจริงจังต่างหาก

แล้วเมื่อการอาบน้ำผ่านพ้นอี้หลานฮวานั้นก็ต้องแปลกใจอย่างยิ่งเมื่อเจ้าบ่าวของตนเองที่สมควรจะสวมชุดเตรียมเข้านอนนั้นกลับเรียกหาชุดที่พร้อมจะสวมออกไปด้านนอก

“เยี่ยเจาเกอเกอะไม่เข้านอนหรือเพคะ?” สงสัยเด็กสาวไร้เดียงสาเช่นอี้หลานฮวานั้นก็ย่อมต้องสอบถามเรียกได้เลยว่าเด็กสาวใสซื่อจนกลายเป็นซื่อบื้อไปเลยในสายตาของผู้ใหญ่เช่นหยวนเยี่ยเจา

“ประเดี๋ยวข้ามีราชกิจไปตรวจค่ายทหารยังชายแดน เจ้าอยู่ตำหนักก็เชื่อฟังเสด็จแม่กับเหอโมโม่ให้ดี อย่าดื้ออย่าซน"

ถึงไร้เดียงสา ถึงจะเบาปัญญา ไม่เท่าทันคน เพราะมีท่านปู่ท่านย่าคอยปกป้อง มีมารดาแสนจะเข้มงวด กับพี่ชายอีกสองคนคอยถนอมนางราวหยกเสมือนบุปผา แต่การที่ถูกเจ้าบ่าวทอดทิ้งในราตรีเข้าหอเช่นนี้ในยามเช้านางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดกัน

...แต่ท่านย่ากล่าวว่าภรรยาที่ดีต้องส่งเสริมและเข้าใจสามี อย่าได้มากความ...

“เจ้าค่ะ” คิดตกได้เช่นนั้นเด็กสาวไร้เดียงสาผู้หนึ่งจึงรับปากออกไปโดยไม่สอบถามอันใดอีกเลย นอกจากหันไปสนใจจัดอาภรณ์กับข้าวของที่พระสวามีต้องการนำติดกายไปเท่านั้น จากราตรีเข้าหอกลับเป็นราตรีที่นางต้องออกมาส่งเจ้าบ่าวซึ่งเป็นผู้นำขบวนรถม้าที่อี้หลานฮวามิอาจทราบได้สักนิดว่าภายในรถม้าคันหรูนั้นคือ ‘พระชายารองหลิง’ ที่ฮ่องเต้สุดท้ายเพียงหวังให้บุตรชายที่ตนเองรักยอมแต่งงานกับสตรีที่พระองค์ต้องการ จึงจำใจยินยอมให้หยวนเยี่ยเจา ‘แต่ง’ พระชายารองก่อนพระชายาเอกหนึ่งวัน

...อนิจจา...

เด็กสาวมิอาจทราบได้เลยว่าตนเองนั้นกำลังมาส่งพระสวามีกับพระชายารองหลิงไปร่วมหอกันที่ตำหนักเทียนเล่อยังแคว้นเหล่ย ในอาณาจักรแห่งนี้ผู้ใดจะน่าเวทนาเทียบเท่าอี้หลานฮวาเกรงว่าคงจะไม่มีอีกแล้ว...