6 ตัวละครอะไร?

ผู้ชายที่นั่งอยู่บนเตียงมองนางด้วยสายตาเชิงเหยียดหยาม ที่บาดเจ็บก็เพราะนางดื้อเองไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด

สายตาเขาเย็นชายิ่งกว่าใครคนไหนที่นางเคยเจอมาตลอดทั้งชีวิต พวกเพื่อนผีเพื่อนมนุษย์ของเธอหลายยังไม่เคยมีใครมองนางด้วยสายตาเช่นนั้นมาก่อน เรียกได้ว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาได้ใช้ชีวิตบนพริวิเลจความงามมาโดยตลอด

“เช้าแล้ว จะกลับบ้านเองหรือจะให้ข้าไปส่ง” เฉิงเว่ยฉีถามสตรีตัวเล็กที่นั่งกองอยู่กับพื้น

โห!!! แบบนี้มันเข้าว่าฟันแล้วทิ้งชัด ๆ

ซู่เฟินรู้สึกหมั่นไส้คนผู้นั้น จากเอฟซีมารดาจะกลายเป็นซาแซงแล้วนะ

“ข้ากลับเอง” หญิงสาวกัดฟันพูด

“งั้นไม่ส่ง” พูดจบเขาก็ลุกเดินออกไปทันที

หญิงสาวกำหมัดแน่น ตกลงแล้วนางทะลุมิติเข้ามาเป็นใครกันแน่ นางรอง นางร้าย หรือนางบำเรอ เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็ลุกขึ้นยืนอย่างเด็ดเดี่ยว

ร่างแบบบางเหยียดหลังตรง ตอนสมัยเรียนเห็นเช่นนี้เคยโยนเบสบอลเปิดงานมาก่อนนะเฟ้ย!!

ซู่เฟิน จับผ้าขี้ริ้วม้วนเป็นก้อนกลม คนตัวเล็กเดาะผ้าในมือสองสามครั้งเพื่อกะน้ำหนักให้พอดี นางเล็งไปที่หัวของชายผู้นั้น

ฟิ้ว!! ผ้าขี้ริ้วเหม็นฉึ่งโยนไปแปะลงบนหัวของคนผู้นั้นพอดิบพอดี ข้าราชบริพารด้านนอกที่เห็นเช่นนั้น ก็ลมแทบจับ

“จับนาง จับนางเอาไว้ นางลอบทำร้ายองค์รัชทายาท”

สิ้นเสียงของขันทีทหารองครักษ์หลายสิบคนก็กรูกันยื่นดาบเข้ามาจ่อคอนาง

เฉิงเว่ยฉีโกรธจนหน้าดำหน้าแดง คราแรกตั้งใจจะปล่อยนางกลับบ้านไปดี ๆ แต่ทำเช่นนี้ ส่งเข้าคุกดีหรือไม่

“เจ้า”

ซู่เฟินเลิ่กคิ้วข้างหนึ่งส่งให้เขาอย่างกวนประสาท ทั้งยังจ้องมองเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

เอาซี้ ให้นางตายอีกรอบก็ได้นะไม่ติด!!!

เฉิงเว่ยฉียกมือสะบัดแขนหนึ่งที ทหารองครักษ์ก็ถอยกรูดไปยืนอยู่เบื้องหลังเขาตามหน้าที่ ท่าทีเช่นนั้น หากเป็นซู่เฟินร่างมัมหมี นางคงจะร้องกรี๊ดกร๊าดพ่อพระรองของแม่เป็นแน่ แต่ยามนี้ นางคือถานซู่เฟินที่พึ่งถูกคนผู้นั้นดูหมิ่นเหยียดหยาม

แม้เขาจะไม่พูดออกมา แต่ความรู้สึกมันถูกส่งผ่านออกมาจากภาษากายและดวงตาของเขา

“ข้าไม่เคยเผยด้านนี้ให้ผู้ใดเห็นมาก่อน นอกจากคนของข้าเท่านั้น” สายตาเฉิงเว่ยฉีดูอำมหิตเลือดเย็น เขาพุ่งปรี่เข้ามาบีบคอนางอย่างรวดเร็ว

ถานซู่เฟินเคยเรียนยูโดมาก่อน ประสาทสัมผัสในเรื่องพวกนี้ของเธอค่อนข้างเร็ว ในสมัยอดีตเพราะเธอมักจะถูกคุกคามจึงต้องระแวดระวังตัวฝึกทักษะป้องกันตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ในยามเผื่อฉุกเฉิน

นางก้าวขาถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนร่างแบบบางติดอยู่กับกำแพง ซู่เฟินตกอยู่ในสถานการณ์จนตรอก เขาใช้มือเพียงข้างเดียวก็สามารถกำรอบคอเธอได้

“แค่ก ๆ ปล่อยข้านะ” นางพยายามตะโกนโวยวาย

“ไม่มีใครกล้าสามหาวเช่นนี้กับข้า” สายตาของเฉิงเว่ยฉีเย็นชา มือแกร่งก็เริ่มบีบรัดคอนางรุนแรงขึ้น

ร่างกายของซู่เฟินเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ตอนนี้เรียกได้ว่านางกำลังจะหมดลมหายใจและตายอีกรอบ

“งั้นก็จงดีใจเสียนะ ข้าก็เสียมารยาทกับเจ้าเป็นคนแรก” เอาเถอะไอ้พระรองหน้าหนา ต่อให้นางตายอีกรอบก็ไม่หวั่น ซู่เฟินพูดกับเขา

สายตาของเฉิงเว่ยฉีมองร่างกายอรชรบอบบางของนางด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เขาไล่สำรวจร่างเล็กอวบอิ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ให้เจ้าตายตอนนี้มันน่าเสียดายนัก อยู่ร่วมสนุกกันก่อนก็แล้วกัน” เฉิงเว่ยฉีปล่อยมือ

ซู่เฟินสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ นางใช้มือสัมผัสคอตัวเองอย่างเบามือ หากเขาออกแรงอีกนิดนางคงคอหักตายจริงอีกรอบเป็นแน่ โธ่พ่อ!! ทำไมไม่บีบให้นางตายไปเสียเลย

“ไอ้คนหน้าหนาไร้มารยาท” ซู่เฟินกัดฟันด่า นางตั้งใจให้เขาได้ยินเพียงคนเดียว

“ก็คนหน้าหนาผู้นี้นี่แหละสามีเจ้า”

“ลงมือฆ่าข้าให้ตายไปเลยเสียดีกว่า ดีกว่าให้คนเช่นเจ้ามาเป็นสามีข้า” นางตะโกนด่า

เสียความหล่อของบุรุษผู้นี้จริง ๆ นางไม่คิดว่าพระรองแสนดีในนิยายจะมีร่างมืดกับเขาด้วย หน้าม่านหลังม่านของคนผู้นี้แตกต่างจากนิยายที่เธอเคยอ่านอย่างสิ้นเชิง

หรือนี่คือความจริงที่คุณนักเขียนอยากให้เป็น เฉิงเว่ยฉีคือตัวละครในจิตใต้สำนึกที่แท้จริงของไรท์เตอร์แบบนั้นใช่หรือไม่? ซู่เฟินประมวลผลความคิดในหัวจนอยากเป็นลมตายอีกรอบ

เปลี่ยนใจตอนนี้ทันไหม นางอยากแค่เป็นผีเฉย ๆ ก็พอได้หรือไม่

เขาคิดแผนการชั่วร้ายนี้ออกเมื่อครู่ ตอนเห็นป้ายหยกประจำตัวถึงได้รู้ว่านางเป็นน้องสาวของถานเฉินเหลียน คนผู้นั้นยึดครองหัวใจฉีหลิงเซี่ย

จะแก้แค้นคนผู้นั้นที่พรากความรักเขาไปง่ายเพียงพลิกฝ่ามือ เมื่อตอนนี้เขามีน้องสาวคนผู้นั้นอยู่ในกำมือ

ได้ยินเรื่องที่เขาบอกว่าเป็นสามีของนาง ถานซู่เฟินถึงกับกุมขมับ

“นอนด้วยกันแค่คืนเดียว เขาไม่เรียกว่าสามีหรอกนะ อย่างเจ้าน่ะก็เป็นได้แค่คู่นอนของข้าเท่านั้น” ซู่เฟินพูดไปจิ้มหน้าอกเขาไป พร้อมกับเน้นย้ำคำว่า ‘แค่คู่นอน’ ให้เขาได้ยินชัด ๆ

ตลอดชีวิต 23 ปี เขาไม่เคยพบเจอสตรีที่ไหนใจกล้าหน้าทนขนาดนี้มาก่อน แทบจะเรียกได้ว่า เป็นคนคนเดียวที่ทำให้เขาแสดงธาตุแท้ด้านมืดออกมาโดยไม่ต้องเหนียมอาย

“แค่คู่นอนงั้นหรือ”

วาจาแต่ละคำที่นางพูดออกมานั้นล้วนแต่ใจกล้าหน้าทน ผู้คนในแคว้นฉีล้วนแต่เคารพนบนอบ น้อยคนที่จะพูดกับเขาเช่นนี้ ช่างเป็นสตรีที่น่าประทับใจเหลือเกิน ร้ายกาจเช่นนี้เขามีวิธีแก้เผ็ดสตรีให้เข็ดหลาบ

จะต้องสรรหาสารพัดวิธีมาจัดการให้นางอยู่ใต้อาณัติให้จงได้

อดทนเดินหมากตานี้กับเขาก่อนนะถานซู่เฟิน อย่าพึ่งชิงยอมแพ้ไปเสียก่อนก็แล้วกัน

“ส่งนางคืนพี่ชายของนางเสีย” เขาหันไปออกคำสั่งกับคนของตน

คนพวกนั้นน้อมรับคำสั่งอย่างว่าง่าย

เฉิงเว่ยฉีส่งนางคืนครอบครัว พร้อมด้วยกล่องไม้กล่องหนึ่งบอกมีจดหมายแนบที่ต้องให้ผู้รับอ่านให้ได้

ระหว่างทางกลับบ้าน ซู่เฟินที่ถูกคนผู้นั้นเคี่ยวกรรมตลอดทั้งคืน นอนหลับเป็นตาย หญิงสาวสวมเพียงเสื้อผ้าโปร่งบาง ในยุคก่อนทะลุมิติของนาง เสื้อผ้าซีทรูพวกนี้เรื่องปกติมาก คนตัวเล็กอาศัยความเคยชิน ไม่ได้ใส่ใจ หรือสนใจในความผิดปกติพวกนี้นัก

เหนื่อยแล้วไม่ไหวแล้วมารดาเอ๊ย ขอหลับสักตื่นก็แล้วกัน ไว้รู้เมื่อไหร่ว่าเข้ามาอยู่ในตัวละครไหนค่อยว่ากันอีกทีเนอะ!!