ตอนที่ 7: แฟนตัวจริง 🌧

ตอนที่ 7: แฟนตัวจริง 🌧

ความวุ่นวายในกองถ่ายวันนี้ดูจะจงใจกลั่นแกล้งกัน เมื่อกระแสลมปากเกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับๆ เริ่มพัดกระพือจนหนาหูขึ้นจน ‘ธารา’ รู้สึกเหมือนอากาศรอบกายค่อยๆ หายไป สิ่งที่เขาพยายามภาวนามาตลอดกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

“นับดาว” ก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่ควรจะมีแค่เขากับทิวเขา

ไม่ใช่เพราะความระแวง หรือเพราะจับพิรุธได้จากข่าวลือ แต่เป็นสัญชาตญาณบางอย่างที่บอกเธอว่า ‘พื้นที่’ ในหัวใจของคนรักกำลังถูกใครบางคนแทรกซึม... โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

ท่ามกลางเสียงตะโกนสั่งงานของทีมงานและความโกลาหลของการเตรียมฉากสำคัญ ทุกอย่างพลันสงบนิ่งลงเพียงเพราะการปรากฏตัวของสตรีคนหนึ่ง

“พี่นับดาวมา!”

นับดาวก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามสมฐานะดาวค้างฟ้า แว่นกันแดดสีชาบดบังดวงตาคู่สวย ทว่าไม่อาจบดบังรอยยิ้มละมุนที่ส่งให้ทุกคนอย่างเป็นกันเอง เธอช่างสวย... สวยเสียจนธาราต้องรีบเบือนหน้าหนี เพราะความสมบูรณ์แบบนั้นมันย้ำเตือนถึง ‘ช่องว่าง’ ที่เขาไม่อาจเอื้อมถึง

ความสว่างไสวของเธอ... กำลังแผดเผาเงาอย่างผมให้มอดไหม้จนแทบไม่มีที่ยืน

ธาราแสร้งก้มหน้าตรวจเช็กตารางงานในมือ พยายามประคองลมหายใจไม่ให้สั่นพร่า ยามเห็นทิวเขา—ชายผู้เย็นชากับคนทั้งโลก—เดินตรงเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลาย ภาพของทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันช่างไร้ที่ติจนคนรอบข้างอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มยินดี

“เหมาะสมกันจริงๆ ... เหมือนหลุดมาจากเทพนิยายเลยนะคู่นี้”

ถ้อยคำชื่นชมเหล่านั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ค่อยๆ ปักลงกลางใจ มันไม่ได้เจ็บเจียนตายในทันที แต่มันซึมลึกและกรีดซ้ำลงบนแผลเดิมที่เขารู้อยู่เต็มอก... ว่าเขาคือส่วนเกินในภาพวาดที่สวยงามชิ้นนี้

สิ่งที่ทำให้ธารารู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจที่สุด ไม่ใช่การเห็นทิวเขาอยู่กับคนอื่น แต่มันคือความจริงที่ว่า นับดาวคือผู้หญิงที่ดีเกินไป

ภายในห้องพักนักแสดงที่อบอุ่นด้วยไอจากอาหารที่นับดาวซื้อมาฝาก ธารากำลังหลบมุมจัดเตรียมยาประจำตัวให้ทิวเขาอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าแรงดึงดูดบางอย่างกลับทำให้ฝ่ายหญิงหันมามองเขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยมิตรภาพ

“ธาราใช่ไหมคะ?”

มือที่กำลังถือซองยาชะงักงัน ธาราเงยหน้าสบดวงตาคู่ที่ใสซื่อและหวังดี “ครับ... ผมเอง”

“ดาวขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูแลพี่ทิวมาตลอด” เธอกล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูมีความสุขจากส่วนลึก “คนนี้เขาชอบฝืนตัวเองน่ะค่ะ ทำงานหนักจนลืมทานข้าว บางที... ดาวเองยังดูแลเขาได้ไม่ดีเท่าที่ธาราทำเลย”

คำขอบคุณของเธอมันเหมือนยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง... เธอส่งรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดมาให้ โดยไม่รู้เลยว่าในยามค่ำคืน ผู้ชายที่เธอแสนภูมิใจคนนี้ กำลังตระกองกอดผู้จัดการอย่างผมไว้ในอ้อมแขน

ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินมโนธรรมในใจจนเขาแทบจะประคองตัวไว้ไม่อยู่

เมื่อนับดาวลาจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความหนักอึ้งในอกของธารา บรรยากาศรอบตัวทิวเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันที

ทิวเขารู้ดีว่า ‘คนของเขา’ กำลังผิดปกติ ธาราไม่สบตา ไม่พูดจา แม้แต่ตอนที่ช่วยจัดปกเสื้อให้ มือคู่นั้นยังสั่นเทาจนสัมผัสได้ถึงความสับสนที่ปะทุอยู่ภายใน

ปัง!

เสียงประตูห้องพักส่วนตัวถูกปิดลงอย่างแรงด้วยฝีมือของคนตัวสูง ทิวเขาดึงแขนธาราให้หันมาเผชิญหน้า ความดุดันฉายชัดในแววตาคู่คม

“มึงเป็นอะไร” น้ำเสียงนั้นต่ำพร่า เจือไปด้วยความหงุดหงิดที่เห็นอีกฝ่ายพยายามเว้นระยะห่าง

“เปล่าครับ... ผมไม่ได้เป็นอะไร” ธาราตอบทั้งที่ยังก้มมองพื้น

“โกหก!” ทิวเขาเค้นเสียง “มึงแปลกไปตั้งแต่นับดาวมา มึงกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ธารา?”

ความอดทนที่ตึงเครียดมาทั้งวันขาดสะบั้นลง ธารากำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ เขาเงยหน้าที่รื้นไปด้วยน้ำใสๆ ขึ้นมองชายตรงหน้าด้วยสายตาตัดพ้อ

“คุณดาว... เธอเป็นคนดี” ธาราเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก “เธอดีกับผมมาก เธอขอบคุณผมที่ดูแลคุณ... คุณรู้ไหมว่าผมรู้สึกยังไง? ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมันเลว... เลวที่แอบรักคนที่มีเจ้าของแล้วแบบนี้”

ทิวเขานิ่งไปราวกับถูกตบหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสั่นเครือ เขาเห็นความเกลียดชังตัวเองฉายชัดในดวงตาของธารา มันไม่ใช่แค่ความเศร้า แต่มันคือความแตกสลายของคนที่พยายามรักษาเศษเสี้ยวศีลธรรมท่ามกลางความสัมพันธ์ที่ผิดที่ผิดทาง

คืนนั้น บนถนนที่สายฝนเริ่มโปรยปราย ธารานั่งพิงกระจกรถ มองแสงไฟจากตึกสูงที่พร่าเลือนไปตามหยดน้ำ ความเงียบระหว่างเขากับทิวเขานั้นหนักอึ้งเสียจนน่าอึดอัด

“มึงไม่ผิด...” ทิวเขาทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขาอ่อนลง คล้ายอยากจะปลอบประโลมแต่กลับทำได้เพียงเท่านี้

ธาราแค่นยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

“ไม่ว่าคุณจะพูดให้ผมดูดีแค่ไหน...” เขาเว้นจังหวะ พลางหันกลับไปมองความมืดนอกหน้าต่างอีกครั้ง “ความจริงที่ว่าผมรักแฟนคนอื่น... มันก็ไม่เคยเปลี่ยนไปอยู่ดี”

คำพูดนั้นเบาหวิวเหมือนสายลม แต่กลับกรีดลึกไปในใจคนฟัง ทิ้งให้ความเงียบค่อยๆ กลืนกินหัวใจของคนทั้งคู่ไปตลอดเส้นทางกลับห้องพัก... สถานที่เดียวที่พวกเขาจะได้เป็นเจ้าของกันและกัน เพียงเพื่อจะตื่นมาพบความจริงว่าพรุ่งนี้... เขาก็ต้องกลับไปเป็นเพียง ‘คนอื่น’ อีกครั้ง

ความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นกำลังรอวันปะทุ เมื่อหัวใจเริ่มเรียกร้องหาความถูกต้องมากกว่าความถูกใจ...