ตอนที่ 8: ระยะห่าง

ตอนที่ 8: ระยะห่าง

ความเงียบเชียบภายในห้องพักส่วนตัวที่สตูดิโอดูจะหนักอึ้งและจมดิ่งกว่าทุกวัน กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดที่ ‘ธารา’ มักจะจัดเตรียมไว้ให้ ‘ทิวเขา’ ยังคงอบอวลเจืออยู่ในอากาศ ทว่าในสายตาของนักแสดงหนุ่ม... พื้นที่ข้างกายเขากลับดูโหวงเหวงอย่างน่าประหลาด เมื่อคนที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นเสมอหายไป

ทิวเขาทิ้งตัวลงบนโซฟาหนัง สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับตารางงานในแท็บเล็ต แต่ใจกลับลอยล่องไปไกล เขาจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้สบตากับผู้จัดการส่วนตัวตรงๆ คือตอนไหน รู้เพียงว่าช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ธาราเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ความนิ่งสุขุมที่เขาเคยหลงใหล บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นกำแพงล่องหนที่ก่อตัวขึ้นอย่างประณีต ทุกครั้งที่ทิวเขาขยับเข้าใกล้เพื่อจะคว้าเอาความคุ้นเคยเดิมๆ กลับคืนมา ธารากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน—รวดเร็ว ทว่านุ่มนวล ราวกับคำนวณพิกัดของระยะห่างไว้ในใจตลอดเวลา

“กุญแจรถวางไว้ที่โต๊ะนะครับคุณทิว เย็นนี้ผมขออนุญาตกลับก่อน พอดีมีธุระส่วนตัวนิดหน่อยครับ”

น้ำเสียงนั้นราบเรียบเสียจนคนฟังใจหาย ทิวเขาชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟ สายตาคมตวัดมองใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่ายทันที

“ธุระอะไร? ปกติมึงต้องขับไปส่งกูที่คอนโดก่อนไม่ใช่เหรอ” เขาถามเสียงต่ำ พยายามกดอารมณ์กรุ่นๆ ที่เริ่มปะทุขึ้นในอก

“ผมประสานงานเรียกคนขับรถสำรองจากบริษัทมาให้แล้วครับ ส่วนผม... สะดวกกลับเองมากกว่า”

“ทำไมต้องกลับเอง?”

“ก็แค่... อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปลองขึ้นรถไฟฟ้าดูบ้างครับ”

คำตอบที่ฟังดูเป็นเรื่องเล็กน้อย กลับทิ่มแทงความรู้สึกของทิวเขาเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ เพราะเขารู้ดีว่ามันคือข้ออ้าง ธาราไม่เคยปฏิเสธที่จะอยู่ในพื้นที่เดียวกับเขา ไม่ว่าจะเหนื่อยล้าหรือดึกดื่นแค่ไหนก็ตาม แต่นี่เป็นคืนที่สามแล้วที่คนตรงหน้าทำตัวเหมือนเขาเป็นเพียง ‘นายจ้าง’ ที่ต้องรักษามาตรฐานความห่างเอาไว้ให้มั่น

วันต่อมา บรรยากาศในห้องพักนักแสดงหลังเลิกกองเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ ทิวเขาอาศัยจังหวะที่ทีมงานคนอื่นถอยฉากออกไป เดินเข้าประชิดตัวร่างโปร่งที่กำลังเร่งเก็บของลงกระเป๋าด้วยท่าทีรีบร้อน

มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก แรงบีบที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้ธาราต้องเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ช่วงนี้มึงหลบหน้ากูทำไม” ทิวเขาเค้นเสียงถาม นัยน์ตาที่เคยนิ่งสงบวาวโรจน์ด้วยความสับสนและระคนโมโห

ธารานิ่งไปชั่วอึดใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความอาทรและเทิดทูน บัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับผืนน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง เขาไม่ดิ้นรน ไม่ขัดขืน เพียงแต่ยืนนิ่ง... นิ่งเสียจนทิวเขาเป็นฝ่ายที่เริ่มสั่นคลอนเสียเอง

“ผมไม่ได้หลบครับ ผมก็แค่ทำหน้าที่ผู้จัดการของคุณ... ตามปกติ”

“ปกติเหรอ?” ทิวเขาเค้นยิ้มสมเพช “ปกติของมึงคือการไม่สบตา ไม่ยอมคุยเรื่องอื่นนอกจากงาน และไม่ยอมไปค้างที่คอนโดกับกูเหมือนเมื่อก่อนเนี่ยนะ? มึงเป็นอะไรของมึงวะธารา!”

ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องพักครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ อยู่ในความสลัว ธาราสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวความเข้มแข็งสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาค่อยๆ แกะมือของทิวเขาออกช้าๆ ทว่าหนักแน่นกว่าทุกครั้ง

เขามองหน้าผู้ชายที่เขาเฝ้ารักมานานหลายปี คนที่เป็นทั้งเจ้านาย และเป็น ‘พ่อ’ ของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์... ทว่าความจริงที่เจ็บปวดคือ เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดฝันถึงคำว่าเรา

“ผมแค่กำลังจำว่า…ตัวเองควรอยู่ตรงไหน”

คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่กลับดังก้องในโสตประสาทของคนฟังราวกับเสียงระเบิด

“ที่ผ่านมาผมคงล้ำเส้นคุณไปมาก เพราะความใจดีของคุณ... มันทำให้ผมเผลอตัวคิดไปเองว่ามีที่ว่างสำหรับผม” ธารากลืนก้อนขมๆ ลงคอ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้น้ำตาที่รื้นขึ้นมาไหลหยดลงไป “แต่วันนี้ผมตระหนักได้แล้วครับว่า ที่ข้างๆ คุณมีเจ้าของที่แท้จริงรออยู่ และที่ตรงนั้น... มันไม่ใช่ที่ของพนักงานอย่างผม”

“ธารา... มึงหมายความว่ายังไง” ทิวเขาเสียงสั่น ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา

“ระยะห่างที่ผมทำอยู่ตอนนี้ คือความเหมาะสมที่สุดสำหรับเราครับคุณทิวเขา” ธารายกยิ้มจางๆ ที่ดูเศร้าที่สุดเท่าที่ทิวเขาเคยเห็นมาในชีวิต “เพื่อให้คุณได้กลับไปหาคนที่เขาควรจะยืนอยู่ตรงนี้จริงๆ ... และเพื่อให้ผมได้รักษาหัวใจที่เหลือเพียงไม่กี่ส่วนเอาไว้บ้าง ก่อนที่มันจะพังจนไม่เหลือชิ้นดี”

ธาราสะพายกระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้ทิวเขายืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องที่เริ่มจะหนาวเหน็บ ความรู้สึกจุกเสียดกลางอกทำให้เขากลั่นคำพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว เขาเพิ่งจะตระหนักได้ในวินาทีที่แผ่นหลังนั้นลับตาไปว่า...

‘ระยะห่าง’ ที่ธาราสร้างขึ้น ไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจ แต่เป็นการ ‘เตรียมใจ’ เพื่อจะเดินจากไป... โดยไม่คิดจะหวนกลับมาอีกเลย