ตอนที่2: ดอยงาช้าง

ความกลัวเริ่มลดลงบ้างสำหรับซันซีในตอนนี้ ทำให้เขาเหลียวมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง ตรงหน้าคือพื้นที่เวิ้งว้าง ด้านหลังคือแก่งหินเคี้ยวคดที่สูงชัน ม้าพันธุ์ดีพร้อมกับอานสลักฝักเงินเป็นชื่อย่ออะไรสักอย่างผูกไว้หลวมๆ ไม่ห่างจากกันนัก เขาคาดเดาเอาว่าคงจะเป็นของชายที่นอนสิ้นท่าอยู่นี้แน่

ซันซี คิดว่าลำพังตัวเองคงช่วยชายผิวขาวแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้หรอกสู้เอาม้าพันธุ์ดีและข้าวของที่ติดอยู่ข้างอานม้าของชายคนนี้ไปด้วยจะดีกว่า อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าม้าแก่ ๆ ที่เขาเอามาจากชาวเขาเผ่าขนทองนั่น ฝีเท้าของมันจะช่วยให้เขาเฆี่ยนตะบึงออกห่างจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

ทันใดนั้นมีเสียงแหบพร่าดังแว่วขึ้นจากด้านหลัง

“ราฮิม ....”

ซันซีเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู หันกลับมาจ้องมองร่างที่ดูคล้ายซากศพของชายซึ่งเขาคิดว่าตายไปแล้วตาไม่กระพริบ พร้อมขยับเข้าไปใกล้ร่างนั้น

“ราฮิมดัม ใช่ไหม?”

เสียงจากร่างนั้นเอ่ยถามเมื่อซันซีเขาทรุดตัวลงนั่งข้างกายชายคนนั้น ดึงมีดสั้นออกมาตัดเชือกที่มัดตัวออกทันที

“คุณว่าอะไรนะ?” ซันซีถาม

ชายผิวขาวหน้าตาหล่อเหลาแต่ตอนนี้ยับเยินที่เขาคิดว่ามาจากเมืองเจริญตัวแข็งเกร็งเพราะความปวดทรมานจนมันบิดเบี้ยวซ้ำเข้าไปอีก

“นั่นใคร?”

คนเคราะห์ร้ายพยายามเปล่งเสียงถามละล่ำละลักอย่างยากลำบาก ในขณะที่ซันซีทำท่าลังเล ไม่ไว้ใจแม้แต่กับคนที่กำลังใกล้ตาย แต่เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้อาจมีลมหายใจอยู่อีกเพียงไม่นาน เขาจึงตัดสินใจบอกชื่อจริง

“ซันซี หม่องเหลี่ยว”

“แล้วคุณละเป็นใคร?” ซันซีถามกลับบ้าง

“อะ-นัน-ตะ-ชัย .” เขาเอ่ยทีละตัวอักษรช้า ๆ ชัด ๆ ก่อนจะจบด้วยเอ่ยนามสกลุ

“ อริยสกุล...”

การพยายามเอ่ยชื่อตัวเอง ทำให้ชายคนนั้นแทบหมดแรงลงในทันที ซันซีต้องรอชั่วขณะก่อนจะถามออกไปอีก

“คุณเป็นคนไทยนี่ แล้วใครที่ทำอย่างนี้กับคุณ”

ซันซีก้มลงไปแทบใบหน้าชิดกัน

“รัมซัน  มัน...”

“ผมเห็นเจ้าหมอนั่น”ซันซีแทรกขัดขึ้น “ มันเป็นคนเผ่าป่าลึกภูสูงผมเคยเห็นมาก่อนมันโหดร้ายมาก”

ริมฝีปากดำคล้ำบิดเบี้ยว พึมพำอย่างเจ็บปวดแววตาขยาดคล้ายภาพเก่ากำลังเกิดขึ้นให้เขาได้สัมผัสถึงความโหดร้ายที่เขาได้เห็นและรับรู้

“ราชัน  อัศวินกาญ...ราฮิม ดัม  มันจะฆ่าผม”

ชื่อที่ถูกเอ่ยหลุดออกมาจากปากชายแปลกหน้า ไม่มีความหมายต่อซันซีมากนัก ถึงมันจะฟังดูแปลกที่มีชื่อคล้ายแขกและไม่เชิงเป็นชื่อของกระเหรี่ยงหรือพม่า มันอาจเป็นเผ่าใดเผ่าหนึ่งที่เขาอาจจะเคยได้เข้าไปสัมผัสมาแล้ว แต่หนึ่งในนั้นมีชื่อเป็นภาษาไทยด้วย แสดงว่าชายคนนี้จะต้องเป็นคนสองเชื้อสาย ที่เกิดจากเผ่าของคนภูเขาและเกิดจากคนเมือง หรืออาจเป็นได้อีกที่เขาเป็นคนเมือง ซึ่งเข้ามาสร้างอิทธิพลในหุบเขาแล้วมีชื่อเรียกตามเผ่า ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของดินแดนแถบนี้ มักมีผู้คนต่างหมุนเวียนเข้ามาสร้างอิทธิพลในหุบเขาแล้วมีชื่อเรียกตามเผ่า ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของดินแดนแถบนี้ มักมีผู้คนมากหน้าหลายตาหลายตระตระกูลต่างหมุนเวียนเข้ามาสร้างอิทธิพลให้กับตนเองและเข้ามาเพื่อหวังสร้างชื่อเสียง บารมี

ในเส้นทางของสังคมนักเลงชั้นเจ้าพ่อที่พ่วงด้วยเงินทองมหาศาล แค่เพียงขอเส้นทางเพื่อก้าวขึ้นสู่แท่นนักเลงชั้นนำก็นับไม่ถ้วนแล้ว ซันซีเห็นมาก็เยอะ แต่ถึงอย่างไรเขาไม่เคยได้ยินและรู้จักชื่อนี้มาก่อนอีกเช่นกัน

ซันซีเอื้อมมือไปหยิบกระติกน้ำ รินใส่ปากของชายผู้เคราะห์ร้าย เขาดื่มน้ำอย่างโหยกระหาย เสียงของเขาเริ่มดังขึ้นเล็กน้อยแม้จะมีการขาดช่วงเป็นระยะ ๆ เพราะอาการเกร็งรับความเจ็บปวดทรมานจากแผลที่ถูกแทง แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะพูดบางสิ่งบางอย่างให้กับมิตรใหม่ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย เหมือนอยากระบายแกมฝากฝังเรื่องราวของเขาเอาไว้กับปากของผู้ได้ยินได้บอกต่อกระนั้น...

“ราชันมันต้องถูกทางการลงโทษ”

เขาบอกก่อนที่น้ำเสียงจะอ่อนล้าลงอีก

ตอนนี้เองที่ซันซีหันซ้ายซันขวามองหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะใช้มีดสั้นของเขาจัดการตัดกับชายเสื้อของชายผิวขาวคนที่กำลังพยายามจะบอกเรื่องราวของเขาออกมาแล้วบิดเป็นก้อนอุดไว้ที่รูแผลถูกแทงเพื่อชะลอเลือดให้ไหลช้าลง

“ตามหาตัวเขา....”ชายที่อ้างว่าชื่ออนันตชัยยังพยายามเอ่ยต่อ”

“ตามแถบชายแดนไทยแถวเชียงใหม่ หรือที่กรุงเทพฯ....”

“ทำไมผมต้องตามล่ะ...”

ซันซีขัดจังหวะขึ้นก็เขาไม่รู้จักมักคุ้นอะไร เจ้าหมอนั่นน่ากลัวเพียงไหนเขาก็เพิ่งเห็นผ่านไปหยก ๆ ผลพวงของมันก็อยู่ตรงหน้าเขานี้แล้ว ชายผู้นี้จะมาฝากฝังเรื่องเป็นเรื่องตายกับเขาอย่างนี้เลยหรือ เขาไม่กล้าพอเหมือนเมื่อก่อนที่ไปพูดกับมัด ลัมซีหรอกตอนนี้กับตอนนั้นมันต่างกัน

“ทองไง...คุณมาที่นี่เพื่อทองไม่ใช่รึ?”

เสียงนั้นรวยรินลงแต่ซันซีได้ยินเต็มสองรูหูเขารู้ได้อย่างไรกันว่าเขามาที่นี่ก็เพราะทอง!

“คุณรู้ได้ไงว่าผมต้องการทอง”

“ใครก็ตามที่กล้าบุกเข้ามาที่นี่ก็เพราะสิ่งนี้...ทั้งนั้น.”

“คุณด้วยงั้นซิ?”

เป็นทีของซันซีที่จะถามออกไปอย่างนั้น

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้...แต่ไม่ถูกทั้งหมดหรอก...คุณต้องเชื่อผม และผมขอร้องช่วยผมสักครั้งก่อนสิ้นใจนี้ผมอยากมีใครสักคนรับปากช่วยเหลือผม เรื่องมันสำคัญ.”

จะว่าไปแล้วผู้ชายคนนี้มีความอดทนสูงมาก ๆ เขาเองก็ไม่ทราบจะช่วยอะไรได้เพราะแผลถูกแทงถูกเฉือนหลายแผล และมันก็ไกลมือหมอมากเกินกว่าจะไปถึง แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้มีความอึดมากมายนัก คล้ายกับว่าถูกฝึกมาอย่างดี ร่างกายกำยำของเขาดูก็รู้ว่าได้ออกกำลังอยู่เสมอ ๆ

“ยังไง...”

แต่เขาเลือกที่จะแสร้งทำเป็นไม่เชื่อหูหรือทำท่าตื่นเต้น

“ก็ตามสิ ตามราชันมันรู้ดีทุกอย่าง  มันรู้อะไรมากมายในแถบนี้ มันมีให้คุณเป็นคันรถเลยก็ได้...”

“ทองน่ะนะ! มีเป็นคันรถ”

ซันซีซ่อนความต้องการอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ไม่มิดเสียแล้ว

“คุณพูดจริงใช่ไหม?”

“ใช่...มากกว่าคันรถก็ยังได้”

เขาหยุดหายใจรวยรินลงอีก กระตุกเล็ก ๆ เริ่มเกิดขึ้นซันซีมองอย่างใจหาย ทำไมเขาไม่เจอผู้ชายคนนี้ก่อนถูกแทงพรุนทั้งร่างแบบนี้นะ จะได้รู้เรื่องราวของเส้นทางขนทอง หรือที่ซ่อนทองหรืออะไรก็ตามที่ได้มาแบบสบาย ๆ เป็นสมบัติที่ทำให้เขาสบายมากขึ้นกว่าทุกวันนี้

“จะให้ไปตามที่คุณบอกใช่ไหม  ..ถ้าผมจะไป? ”

“ใช่..ไม่สิ...” เขายกมือรั้ง

“ต้องที่ไร่ราชันที่เชียงรายนั้นต่างหาก เขาต้องอยู่ทีนั่น...เขาต้องอยู่...ที่นั่น”

เขาหอบหายใจถี่ขึ้นเหมือนพยายามจะรั้งลมหายใจให้อยู่นานออกไปอีก

“ถ้าคุณทำเองไม่ได้..ให้บอกใครก็ได้ที่มีกำลังนะ..รับปากผมสิ รับ...รับ.....”

เสียงของเขาขาดหายลงไปในลำคอ ที่จริงซันซีไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของผู้ชายคนนี้ แต่เขารู้ดีว่าเวลาของผู้ชายคนนี้กำลังจะหมดลงทุกที เขารู้ดีว่าเวลาคนที่กลัวตายหรือใกล้ตายนั้น มันรู้สึกเหมือนกับมีเวลาแห่งชีวิตเหลือน้อยนิดเพียงไหน เพราะเขาเองก็เพิ่งจะผ่านนาทีแห่งการ ‘รอดตาย’ มาได้ ไม่ทันได้พ้นเขตอันตรายดีด้วยซ้ำ ความรู้สึกนี้กระมังที่ทำให้ซันซีเอ่ยปลอบขวัญออกไป ทั้งที่ไม่เคยทำอย่างนี้กับใครมาก่อนเลยในชีวิต

“คุณคิดว่าผมจะรอดกลับออกไปได้ด้วยหรือ?”

“มันกลับไปแล้ว...พ้นเขตมันมาแล้ว...คุณรอดแล้ว”

คนกำลังจะตายกลับเป็นฝ่ายเอ่ยทำให้เขามีกำลังใจมากขึ้นแถมมีความมั่นใจอีก

“..... แต่ผมซีไม่รอดแน่ ๆ ผมจึงขอคุณก่อนตาย”

คำนี้ทำให้ซันซีรู้สึกสะท้านจากข้างในเล็กน้อยเพราะเขารู้รสของมันดีว่าคนที่อยู่ในสภาพใกล้ตายเป็นเช่นไรเพราะเขาเองก็เคยผ่านห้วงเวลาเช่นนี้มาบ้างแล้วเขาจึงเอ่ยรับปาก

“ผมจะทำเท่าที่จะทำได้...”นั่นคือกำลังใจให้กับคนใกล้ตาย

“มีใครที่คุณอยากให้ผมไปแจ้งข่าวเรื่องของคุณไหม?”

อนันตชัยผงกหัวอย่างอ่อนล้า เขาเริ่มเอ่ยติด ๆ ขัดๆมากขึ้น

“ลูก....ลูกสาว...ลูกสาวผม”

น้ำเสียงของคนประสบเคราะห์เปี่ยมไปด้วยความหวังความห่วงใย

“ลูกสาวผม...”

“ลูกสาวคุณอยู่ที่ไหน ชื่ออะไรละ?”

“สะวันนา ภูมิสวรรค์ ที่งาสวรรค์  ดอยช้างเผือก...”