LOGINจะรักให้เท่าชีวิต จะรักจนไม่เหลือความรักให้ใคร แล้วหนูเชื่อว่าแทนคุณแทนขวัญ และแทนทิวก็จะรักพ่อของพวกเขาเช่นกัน คุณแทนไทเขามีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบแล้วนะคะฉันคิดในหัวแต่อยู่ๆน้ำตาก็ไหลลงมา จริงอยู่ที่ตัวเองเป็นแค่สะใภ้ และหน้าก็ไม่เคยเห็น แต่ตอนนี้ฉันเชื่อว่าท่านเห็นฉัน อีกอย่างฉันก็เป็นแม่คนเหมือนก
"ใครคือคนที่ทำร้ายเด็กชายคนนั้นครับ?"คำถามของแทนคุณทำให้ฉันกับคุณแทนไทมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย จนลูกถามต่อ"สุดท้ายตัวร้ายเป็นยังไงครับ?"ค่ะ เราไม่สามารถบอกได้เลยว่าเด็กชายในนิทานได้จบชีวิตตัวร้ายในเรื่องด้วยมือของเขาเอง ลูกยังเด็ก เขาไม่ควรรับรู้เรื่องแบบนี้ อีกอย่างเขายังไม่เข้าใจชีวิตของผู้ให
"อีกนานไหมคะน้องจะโต""นาน จับน้องเบาๆล่ะ" ฉันลุกขึ้นนั่งและกวาดตามองรอบๆ ในห้องมีแค่คุณแทนไทกับลูกเท่านั้น ซึ่งเขาเห็นฉันก็รีบเดินมาหาทันที"เป็นยังไงบ้าง? เจ็บแผลรึเปล่า?" ฉันส่ายหน้าเบาๆ แล้วมองไปที่เตียงเด็กที่แทนขวัญกับแทนคุณเฝ้าอยู่ "หนูขออุ้มลูกหน่อยค่ะ" แล้วสามีฉันก็เดินกลับไปอุ้มลูกคนเล็ก
"แทนขวัญทำไมทำแบบนี้" ฉันจะเดินไปหวดลูกแต่สามีดึงแขนไว้และพยักหน้าบอกให้นั่งลง ซึ่งไม่นานบอดี้การ์ดก็พาองศามา แขนเด็กน้อยเป็นรอยฟันเลยค่ะ ฉันที่เป็นแม่คนเหมือนกันเห็นแล้วปวดใจจริงๆ"ทำไมกัดพี่" คุณแทนไทถามลูกเสียงเข้ม "ก็นิสัยไม่ดีนี่คะ""แล้วรู้รึเปล่าว่าที่เราคือทำนิสัยไม่ดีกว่า""..." ตัวแสบให้
จนสามสิบนาทีกว่าๆฉันก็มาถึงบ้านกลุ่มมาเฟียดรากอน เหมือนวังจริงๆค่ะ สวยมาก ใหญ่มาก ลูกน้องก็เยอะมากเช่นกัน บวกกับลูกน้องสามีฉันดูเยอะขึ้นไปอีก เมื่อรถจอดพี่กรเปิดประตูให้ ฉันก็รีบประคองท้องแก่ๆของตัวเองลงจากรถทันทีก่อนที่จะไปชะงักกับภาพของลูกสาวตัวเองในบ้าน"กรี๊ดดดดด ตายซะเถอะ!" แทนขวัญวิ่งไปคว้าต
"บอกตรงๆนะวาววา ตอนนี้ฉันเป็นห่วงเธอเหมือนเธอเป็นลูกอีกคนเลย ฉันอยากให้เธอสมหวังกับความรัก กล้าเดินหน้าสักที อย่าปิดกั้นตัวเองเลยนะพี่อัทธ์เขาขอเธอเป็นแฟนบ้างมั้ย? หรือไม่เคย"วาววาทำหน้าละห้อย แววตาซุกซนกำลังมีน้ำตาเอ่อเต็มสองตา"เขาไม่ได้ขอเป็นแฟน" "อ้าว แสดงว่าเขาก็แค่สนุกกับเธอเหมือนเดิมเหรอ ไม
(เอ่อ...จอดรถที่ปั๊มได้ไหมครับ ผมจะให้ไอ้ไม้ไปรับ)"ไม่เป็นไรค่ะ หนูขับรถได้"(แต่ถ้าท่านรู้พวกผมซวยนะครับ จอดรถนั่งหากาแฟกินพลางๆ และไม่ต้องคิดมากนะครับ ทุกอย่างที่คุณนิวยอร์กเจอมันเป็นเรื่องปกติ) ปกติสำหรับพวกเขา... แต่ฉันไม่เลย ถึงคุณแทนไทจะควบคุม แต่ฉันเป็นคนยิง และมือฉันเป็นคนลั่นไกลเอง ฉันไม่
ฉันเก็บโทรศัพท์ในมือยัดใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว แต่ตามองมือถือเครื่องนั้นไม่หยุด จนเจ้าของมันหยิบไปใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ "ขอโทษครับ เจ็บตรงไหนรึเปล่า?" ฉันเงยขึ้นมองตั้งแต่เท้าขึ้นไปด้านบน กะพริบตาปริบๆมองป้ายชื่อ อัครา ธีระฉัตร ตำแหน่งสูตินารีแพทย์ และจากนั้นก็มองริมฝีปากที่พยายามเอ่ยถามคำถามเดิม อย
เก็บศพฉันเลยค่ะ ตอนนี้ฉันจะตายแล้ว เขาพูดประโยคนั้นออกมาขณะที่มองฉันด้วยสายตาราบเรียบได้ยังไง "หนูจะรับไว้ก็ต่อเมื่อคุณไม่พาใครเข้ามา ช่วยรักษาสัญญาด้วยนะคะ แล้วอย่าหาว่าไม่เตือน" ฉันดึงมือกลับแล้วพยักหน้าบอกพี่กรพี่ไม้ แต่พอหันหลังให้เขาก็ถอนหายใจโล่งเลย ฉันขู่มาเฟียทั้งที่ตัวเองมีการ์ดตามแค่สอง
"แม่คะ วันนี้มีอะไรกินบ้างคะ" ฉันหลีกเลี่ยงสถานการณ์อันตึงเครียด มือหนึ่งข้างจับมือสามีอีกข้างเดินไปจับพี่ชาย แล้วจากนั้นก็ดึงทั้งคู่ไปที่โต๊ะอาหารแบ่งคนฝั่ง เลื่อนเก้าอี้ให้พี่โซลนั่งฝั่งขวา ตามด้วยสามีฝั่งซ้าย ซึ่งสองคนนั้นตึงมาก ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปาก และไม่ดีแน่ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างให้บรรยากา