ตอนที่ 6 พลาดรักร้อนแรง NC

​เธอครางกระเส่าแทบขาดใจ พร้อมกับเอ่ยคำว่า เสียวมาก เสียงหวานของเธอยิ่ง ปลุกเร้าอารมณ์ของเขาให้หื่นและหิวกระหายยิ่งขึ้น

​"อ้าาาา... อึก...ไม่ไหวแล้ว!" หน้าท้องเธอหดเกร็ง ช่องรักดูดรัดแก่นกายใหญ่อยู่ภายใน อาการเริ่มเข้าสู่ ภาวะสมองขาวโพลน

​"ไม่ไหวแล้ว...พี่จะเสร็จแล้ว!" น้ำเสียง สั่นกระเส่า ของเขาดังขึ้น ก่อนจะกระหน่ำลงอย่างถี่รัว ฝ่ามือหนา รวบรัดเอวเล็กของเธอไว้แน่น กระแทกเข้าหากันด้วยจังหวะที่ เร็ว รัว และดุดันกว่าทุกครั้ง

​เขากระแทกลงมาอีกสองสามครั้งจนเธอได้ยินเสียง ครางที่ลึกและพร่าของเขา...

"ฮึ๊...ฮึ๊...อ้าาา~"

เสียงครางลึกและพร่าของเขาดังก้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยทุกอย่างออกมาอย่างท่วมท้น ร่างกายทั้งคู่ทรุดฮวบลงบนโซฟาหนังที่เย็นเฉียบ

​เมฆินทร์ทิ้งน้ำหนักลงทับร่างเธออย่างหมดแรง หายใจหอบถี่อยู่ข้างใบหูหนักอึ้งจนเธอต้องจิกเล็บลงโซฟากว้างเพื่อรองรับน้ำหนักนั้น กลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งผสมกับเหงื่อและความร้อนรุ่มเข้าครอบงำพื้นที่ตรงนั้น

​"พี่...เมฆ!"

เธอรู้สึกถึงร่างแกร่งที่สั่นผวาเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็ แน่นิ่งไป เมฆินทร์ซบใบหน้าเข้ากับไหล่ของเธอลมหายใจ ที่เคยหอบถี่เริ่มกลายเป็นลมหายใจเข้าออก ที่ สม่ำเสมอและหนักหน่วงผิดปกติ

​"พี่เมฆ?"

เธอเรียกอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ

เธอพยายามจะขยับตัวแต่ร่างกายของเขาหนักเกินกว่าจะผลักออกได้เธอจึงทำได้แค่ ค่อย ๆ ขยับตัวออกและปล่อยเขาไว้ ปล่อยให้ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกได้พักผ่อนตามแรงดึงดูด

​หญิงสาวใช้มือลูบกลุ่มผมที่เปียกชื้นของเขาอย่างแผ่วเบา ดวงตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนและไร้พิษภัยยามหลับใหลต่างจากสัตว์ร้ายที่เพิ่งกระทำอย่างดุดัน กับเธอเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

​ความปวดร้าวที่ช่วงล่างเริ่มจางลงไปทีละน้อย ถูกแทนที่ด้วยความอิ่มเอมและความสับสนเล็กน้อยเธอค่อยๆ เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างช้าๆ พยายามไม่ให้ การเคลื่อนไหวรบกวนห้วงนิทราของเขา

​ภายใต้อ้อมกอดที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วย กลิ่นแอลกอฮอล์ เธอเริ่มรู้สึกหนักตาและอ่อนเพลีย ตามไปด้วยเธอซบใบหน้าเข้ากับแผงอกของเขาอย่างเงียบๆ ความมืดและความเงียบเข้าครอบคลุมทั้งห้องปล่อยให้หญิงสาวจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่เมาหลับไปพร้อมกัน...

หลายชั่วโมงต่อมา...

​เมฆินทร์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดร้าวที่ศีรษะและรสขมในลำคอ แต่สิ่งที่หนักอึ้งกว่านั้นคือความรู้สึกผิดที่บีบรัดหัวใจ

เขาพลิกตัวมองไปยังร่างบางที่นอนอยู่ข้าง ๆ หญิงสาวหลับตาพริ้ม ใบหน้าของเธอยังคงมีร่องรอยความอ่อนล้าจากการระบายอารมณ์เมื่อคืนนี้

​เมฆินทร์ลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ความสับสนและตื่นตระหนกเข้าจู่โจม เขารู้สึกเหมือนทำลายสิ่งสำคัญบางอย่างลงไปอย่างไม่อาจแก้ไขได้ ความสนิทสนมแบบพี่น้องที่พวกเขามีให้กันมันพังทลายลงแล้ว

​เมื่อจารวีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสบกับดวงตาที่่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของเมฆินทร์ เธอกลับไม่ได้โกรธ...แม้แต่น้อย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวังริบหรี่รอคอยคำพูดจากเขา

​เสียงแหบพร่าและสั่นเครือ "จี๊ด... พี่... พี่ขอโทษ..."

​น้ำเสียงและคำพูดนั้นทำให้ความหวังเล็ก ๆ ในใจของเธอแตกสลายลงทันที

​จารวีมองหน้าเมฆินทร์อย่างเงียบ ๆ

​เขาหลบสายตา มือสั่นเทา "เมื่อคืน... พี่เมามาก พี่ไม่ได้ตั้งใจ... จริง ๆ นะ... จี๊ด..."

​คำว่า "พี่ไม่ได้ตั้งใจ" เปรียบเสมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของเธอ

เธอไม่ได้ต้องการคำขอโทษ เธอยอมรับการกระทำเมื่อคืนนี้ด้วยความเต็มใจและปรารถนาที่เก็บไว้มานาน แต่การที่เขาปฏิเสธมันด้วยการอ้างความเมาและการไม่ได้ตั้งใจ... นั่นต่างหากที่ทำให้เธอเจ็บปวด

​เธอรวบรวมสติ ลุกขึ้นนั่ง นัยน์ตาแดงก่ำ "ค่ะ... จี๊ดเข้าใจแล้ว..."

​เธอไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่รีบคว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายมาสวมใส่อย่างลวก ๆ น้ำตาคลอเบ้า แต่เธอพยายามกลั้นมันไว้ เมฆินทร์พยายามจะเอื้อมมือมาจับเธอไว้

​"จี๊ด... ฟังพี่ก่อน..."

​เธอสะบัดตัวออกอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วค่ะ พี่เมฆ!"

​เธอรีบวิ่งไปยังประตูห้องพักส่วนตัวของวายุด้วยความรวดเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันทีที่เธอเปิดประตูออกไป

<<"ปัง!">>

<...!...>

​จังหวะที่เธอเปิดประตูห้องแล้ววิ่งพรวดพราดออกมาด้วยใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาและอาการตื่นตระหนกนั้น

วายุที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องพอดีก็เห็นภาพนั้นเข้าอย่างจัง

​เธอไม่ได้สนใจอะไร เธอก้มหน้าวิ่งหนีออกไปทันที

​วายุหันไปมองประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่ ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว เขาเห็นเมฆินทร์ ที่กำลังยืนอยู่ในห้องอย่างสับสน เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าซีดเผือด และมีร่องรอยของการกระทำเมื่อคืนอย่างชัดเจน

"เชี้ย...!!!"

"ฉิบหายล่ะ!"

​วายุเสียงทุ้มต่ำและจริงจังทันที "ไอ้เมฆ! เกิดห่าอะไรขึ้นวะนั่น?! นะ...นั่นน้องจี๊ดใช่ไหมเมื่อกี้?!'

​เมฆินทร์ไม่ตอบ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้น ถูกความสับสนและความสำนึกผิดถาโถมจนโลกทั้งใบถล่ม

​วายุเดินเข้าไปประชิดด้วยสายตาคาดคั้น "ตอบมา! นี่มึง...กับน้องเค้า!... นี่มึงทำบ้าอะไรลงไปวะ! ไหนย้ำนักย้ำหนาเรื่องกฎเหล็กความสัมพันธ์แบบนี้กับกู!"

​เมฆินทร์เสียงพร่าและแผ่วเบา ทรุดตัวลงบนโซฟา "ไอ้ยุ... กู... กูซวยแล้วว่ะ!... กูทำอะไรลงไปวะ..."

​วายุทรุดตัวลงนั่งข้างๆเมฆิทร์ด้วยความตื่นตระหนก "ตายห่าแล้วไอ้เมฆ! นั่นมันเพื่อนสนิทของน้องสาวมึงนะโว้ย! คนที่น้องมึงไว้ใจที่สุด! มึง... มึงอย่าบอกนะว่ามึง... หลอกน้องเขามาข่มขืน?! เวรเอ้ย! นี่มึงอยากขนาดนั้นเลยเหรอ! ผู้หญิงสวย ๆ พร้อมพลีกายให้มึงมีเยอะแยะ ทำไมต้องไปหลอกน้องเค้าวะ! มึง..มึงนี่มัน..."

​เมฆินทร์เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ "ไอ้ยุ! มึงหุบปากก่อนได้ไหม! ใครจะบ้าทำอะไรแบบนั้นวะ!" เขาหายใจหอบ

​วายุถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แล้วน้องเขา... เขาไม่ขัดขืนมึงเหรอวะ?"

​"ก็ไม่... "เมฆินท์ก้มหน้าลงอย่างเจ็บปวด

​วายุขมวดคิ้วแน่น "ทำไมวะ... น้องเขาชอบมึงเหรอ?"

​"ไม่รู้โว้ยยย!..." เมฆินทร์อยู่ดี ๆ ก็ผุดลุกขึ้นยืนเหมือนนึกอะไรได้

"ใช่! ใช่แล้ว! "ไอ้สองตัวนั่น!

​วายุงงงวย "ใครวะ? เมฆ!"

​ก็ไอ้เสือหิวสองตัวเมื่อคืนไง! พวกมันต้องทำอะไรบางอย่างแน่ ๆ! พวกมันอยู่ไหนวะ! กูจะไปถามให้รู้เรื่อง!"

​วายุยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างเหนื่อยใจ "พวกมันกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว! มันบอกว่าฝากมึงดูแลที่นี่ บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง!"

​"ฝากบ้าอะไรล่ะ! แล้วมึงหายหัวไปไหนมาวะ! ทำไมไม่มาดูแลความเรียบร้อยที่นี่!"

​วายุเสียงแข็งขึ้นมาทันที "อ้าว! ไอ้คุณเมฆินทร์ผู้สุขุมร้ายลึกพ่อพระตะบะแตก! มึงอย่ามาพาลใส่กูนะโว้ย! นี่ระดับเจ้าของคลับนะเว้ย ไม่ใช่เด็กเสิร์ฟ! กูไม่จำเป็นต้องมาเดินตรวจตลอดเวลา! เด็กในร้านก็มี! พลาดเองแล้วเสือกมาพาลคนอื่น!"

​เมฆินทร์เงียบไปในทันที ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ ความสับสน และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกันอยู่ จนแทบไม่เหลือมาดผู้บริหารที่สุขุมเยือกเย็นของเขาอีกต่อไป