บทที่ 14 กระดังงาลนไฟ

 เสียงหวาน ๆ สดใสของผู้หญิง ที่เพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างข้าง ๆ เขา ถามเขาด้วยความสนใจ เพราะเมื่อครู่เธอยืนมองเขามาพักหนึ่งแล้ว 

 เธอสะดุดตาในความหล่อใสกิ๊งของเขาและสงสัยว่าทำไมเขาถึงแทงเพียงเบอร์เดียว ทั้ง ๆ ที่มีวิธีการแทงหลากหลายรูปแบบ ทั้งแทงคร่อมสองตัวเลข สามตัว สี่ตัว แทงเป็นโซน สูง-ต่ำ แดง-ดำหรือแทงเลขเพียงตัวเดียวแบบที่ฉินฟ่านแทง 

 ฉินฟ่านจึงหันไปมองตามเสียง จึงพบว่าสาวสวยคนนี้ไม่ธรรมดา เธอมีเรือนร่างดั่งเปลวไฟที่ร้อนแรง พร้อมจะแผดเผาอารมณ์ของผู้ชาย ให้ยอมสยบอยู่แทบเท้าของเธอ 

 เธอเป็นหญิงสาวผิวขาว ที่มีริมฝีปากอวบอิ่มชวนจูบ ดวงตาหวานซึ้งชวนให้ลุ่มหลง นับได้ว่าเป็นสาวเซ็กซี่ราวกับกระดังงาลนไฟ เพียงแค่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ก็แสดงถึงความงามที่มาพร้อมกับความยั่วยวนเสน่หามาโดยกำเนิด เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวที่ไม่มีใครลอกเลียนแบบได้ 

 เส้นผมสีดำขลับเป็นเงายาวถึงครึ่งแผ่นหลัง ทิ้งตัวเหยียดตรงเหมือนแพรไหม ราวกับนางแบบโฆษณาแชมพูสระผม สวมชุดฮั่นฝูสีม่วงเข้ม เอวที่คอดกิ่วเหมือนมดตะนอย คาดด้วยเชือกสีแดงสลับเชือกสีทอง ที่ขมวดเป็นปมทิ้งปลาย ให้เป็นพู่เส้นเล็ก ๆ ยาวสองคืบ ตัดกับผิวพรรณที่ขาวนวลเนียนเป็นยองใย 

 เฉพาะแค่เครื่องประดับที่เธอแต่งมาเป็นเซ็ต ทั้งสร้อยไข่มุก ต่างหู แหวน ดูแค่ดีไซน์อันเป็นเอกลักษณ์แล้ว ราคาก็น่าจะหลายแสนหยวน ดูลักษณะท่าทางแล้ว น่าจะเป็นคุณหนูลูกคนรวย 

 สิ่งแรกที่ผู้ชายมองผู้หญิง มักมองที่ใบหน้า หน้าอก ทรวดทรง เรียวขา แต่ฉินฟ่านชอบมองที่หน้าอก ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย ก็แค่ไม่ชอบไม้กระดานก็เท่านั้น 

 เขาเปิดโหมดเนตรอัคคีขึ้นมา สแกนขึ้น ๆ ลง ๆ จนทั่วร่างของเธอ เยี่ยม…สาวน้อยคนนี้หุ่นเพอร์เฟค เรียกได้ว่าฟิตแอนด์เฟิร์มจริง ๆ ไม่มีไขมันส่วนเกินเลยแม้แต่นิดเดียว ท่าทางเป็นคนหมั่นออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ 

 แต่จะมีหุ่นที่ดีแบบนี้ได้ คงต้องมีเทรนเนอร์คอยแนะนำ โดยเฉพาะเรียวขาขาว ๆ ได้รูปของเธอ มันช่างเร้าอารมณ์ของเขาได้ดีจริง ๆ ถ้าเธอสวมกระโปรงสั้นโชว์เรียวขาหน่อย คงจะสวยมากทีเดียว 

 แต่เขาไม่กล้ามองเธอนาน เพราะสงสารช้างน้อยของตัวเอง เขาไม่อยากทุบตีมันอีกครั้ง เขาจึงรีบปิดโหมดเนตรอัคคี แล้วสงบจิตใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่านทันที

 "เลขสิบสาม พวกฝรั่งถือว่าเป็นเลขอาถรรพ์หรือเลขอัปมงคล ตึกสูงบางแห่งขึ้นลิฟต์ไป จะกดไปฉันที่สิบสามยังไม่มีให้เห็นเลย ทำไมคุณไม่ลองแทงเลขอื่นดูบ้างละคะ" 

 "ก็แค่ชอบนะครับ เลขสิบสามดำสำหรับคนอื่นอาจจะเป็นเลขอัปมงคล แต่สำหรับผมมันเป็นลัคกี้นัมเบอร์นะครับ"

 ฉินฟ่านตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะสะกิดใจของเธอ ให้เกิดระลอกคลื่นขึ้นมา 

 รอบนี้ออกเบอร์ยี่สิบสี่ดำ เจ้ามือกินอีกแล้ว เขาแพ้ติดต่อกันสิบเอ็ดรอบ เสียเงินไปทั้งหมดสามหมื่นสามพันหยวน แต่สีหน้าของเขายังเฉยเมยไม่ทุกข์ไม่ร้อน ราวกับเป็นลูกเจ้าสัวพันล้าน ตอนนี้เขาเหลือชิปอยู่เพียงหนึ่งหมื่นเจ็ดพันหยวน

 "คุณแพ้อีกแล้ว ท่าทางวันนี้มือคุณจะไม่ขึ้นนะคะ วันนี้พอแค่นี้ดีไหมคะ เอาไว้วันหลังค่อยมาสนุกใหม่ ให้ฉันเลี้ยงเหล้าปลอบใจคุณดีกว่าค่ะ"

 เธอเตือนเขาด้วยความหวังดี

 "การพนันมีได้มีเสียย่อมเป็นเรื่องธรรมดา" 

 ฉินฟ่านพูดลอย ๆ ราวกับปลอบใจตัวเองพร้อมกับเลื่อนชิปที่เหลือหนึ่งหมื่นเจ็ดพันหยวน แทงสิบสามดำเบอร์เดิมจนหมดหน้าตัก

 "ไหน ๆ ก็มาแล้ว ขอเล่นสนุกเป็นตาสุดท้ายหน่อยก็แล้วกันครับ"

 ติ๊ง...ขณะที่ลูกกลมเหล็กหมุนตามแรงเหวี่ยง เขาวางมือลงบนโต๊ะ แผ่พลังลมปราณรูปเกลียวผ่านโต๊ะบังคับลูกเหล็กเบา ๆ อย่างแยบยล 

 โดยไม่มีใครสังเกตเห็น ลูกเหล็กกลมแวววาวตกลงช่องสิบสามดำอย่างแม่นยำ เขาชนะหนึ่งหมื่นเจ็ดพันหยวน ในอัตราจ่ายสามสิบหกต่อ เขาจึงได้เงินหกแสนหนึ่งหมื่นสองพันหยวนในรอบเดียว 

 เขากวาดชิปกองใหญ่ท่ามกลางความอิจฉาของนักพนันข้าง ๆ เขาโยนชิปสองพันให้ทิปแก่พนักงานสาวที่เป็นคนคุมโต๊ะ 

 ความจริงถ้าเล่นบาคาร่า เขาก็สามารถใช้เนตรอัคคีได้อย่างสบาย ๆ เพื่อดูว่าไพ่ที่ปิดไว้มีกี่แต้ม แต่บังเอิญเขาเป็นคนไม่ชอบเล่นไพ่สักเท่าไรก็แค่นั้นเอง

 "วันนี้เพราะมีคุณเป็นเทพธิดาแห่งชัยชนะมานั่งอยู่ข้าง ๆ ผม ผมถึงได้กำไรก้อนนี้มา ให้ผมเลี้ยงเหล้าคุณดีกว่า แต่ผมไม่มีรถนะครับ เราเดินไปร้านใกล้ ๆ ได้ไหมครับ"

 "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเอารถมาค่ะ"

 ฉินฟ่านยืนเคียงข้างซูหลิงอยู่ที่ลานจอดรถ เขากำลังยืนมองรถของเธออยู่ด้วยความทึ่ง รูปทรงของรถคันนี้มันช่างงดงามยิ่งนัก นี่ก็คือซูเปอร์คาร์สุดหรู Ferrari 296 GTB กำลังสูงสุด 830 แรงม้า ความเร็วสูงสุดทำได้ 330km /h ราคาเบาะ ๆ อยู่ที่ 4,500,000 หยวน เขาอดที่จะลูบคลำมันเบา ๆ ไม่ได้ ผู้ชายคนไหนไม่ชอบรถสปอร์ตคันหรูบ้าง

 ลักษณะคุณหนูของเธอ ก็พอจะบ่งบอกได้ ว่าเป็นคนมีฐานะ แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะมีเงินขนาดนี้ ดีที่เขาไม่ได้ปล่อยไก่ พูดจาโอ้อวดอะไรออกไป จะว่าไปเงินที่เขาเล่นได้วันนี้หกแสนหยวน คงเป็นได้แค่ค่าขนมของเธอเท่านั้น

 ทั้งคู่ไปที่ร้านเหล้าใกล้ ๆ แห่งหนึ่ง ด้วยรถเฟอร์รารี่สีแดงเพลิงของสาวสวยคนนั้น เขาสั่งมาการิต้ามาสองแก้ว ทั้งคู่ชนแก้วกัน

 "ผมฉินฟ่านยินดีที่ได้รู้จักนะครับคนสวย"

 "ปากหวานจังนะคะฉันซูหลิง ประธานบริษัทเครื่องสำอางเมมโมรี่ ยินดีด้วยนะคะที่รับทรัพย์มาก้อนใหญ่"

 ทั้งคู่เชคแฮนด์กัน

 "ขอบคุณครับ ยินดีที่ได้รู้จักท่านประธานซูครับ"

 "เรียกซูหลิงเถอะค่ะ"

 "เพิ่งมาเล่นเป็นครั้งแรกนะครับ ปกติผมไม่ชอบเล่นการพนัน พอดีวันนี้รู้สึกเบื่อ ๆ นะครับถึงได้มา คุณมาเล่นบ่อยเหรอครับ"

 "แค่คลายเครียดนะค่ะ ฉันเรียนจบเมืองนอก ก็เลยไม่ค่อยจะมีเพื่อนที่นี่ คุณทำงานอะไรเหรอคะ หรือว่ายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย"

 ซูหลิงชวนคุย เพราะอยากรู้จักตัวเขาให้มากกว่านี้

 "ผมไม่ได้ทำงานที่ไหนหรอกครับ แล้วก็ไม่ได้เป็นนักศึกษาด้วยครับ"

 ฉินฟ่านพูดพลางขอแลกเปลี่ยนวีแชทกับเธอ 

 หลังจากพูดคุยรู้สึกว่าเธอเป็นคนฉลาดมีหัวการค้า แถมรู้สึกทึ่ง ที่เธอยังอายุน้อยแต่ได้เป็นประธานบริษัทเครื่องสำอางที่ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในสิบของประเทศ จึงเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที

 "คุณนี่ทั้งสวยทั้งเก่งเลยนะครับ"

 "แหมชมเกินไปแล้วค่ะ ก็แค่การค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตระกูล แต่ก็ขอบคุณที่ชมนะคะ"

 ฉินฟ่านชมเธอจากใจจริง เพราะ

การบริหารงานบริษัทใหญ่ไม่ใช่ว่าจะทำกันได้ง่าย ๆ แค่พนักงานก็เป็นร้อยแล้วที่

ต้องดูแล ไหนจะต้องสนใจการตลาด เพื่อสร้างสินค้าตัวใหม่ ไหนจะต้องตรวจสอบบัญชีและอื่น ๆ อีกมากมาย

 "ผมกำลังคิดจะผลิตครีมบำรุงผิวกับน้ำหอมสูตรของผมเอง เราสองคนบังเอิญมาพบกัน ผมถือว่าเป็นลิขิตสวรรค์ คุณสนใจจะเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของผมไหมครับ"

 เขาคิดว่าถ้าหุ้นกับมืออาชีพจะดีกว่าทำคนเดียว เพราะเขาเองก็ไม่เคยทำการค้างานที่เคยทำดีหน่อยก็แบกอิฐแบกปูน หากลุยเดี่ยวคนเดียว อาจพบเจออุปสรรคมากมายตกม้าตายได้ง่าย ๆ 

 เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้เขา จนปลายจมูก

เธอชนกับใบหูเขา พร้อมกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของเขา

 "แหม นึกว่าจะชวนเป็นหุ้นส่วนชีวิตซะอีกค่ะ"

 เธออมยิ้มเหมือนรู้สึกสนุก ที่ได้แหย่เขา เล่นเอาฉินฟ่านใจเต้นตึกตักหน้าแดง

ถึงกับไปไม่เป็นเลย นี่เธอกำลังจีบเขาอยู่เหรอ

 "คุณนี่รูปหล่อดีนะ ยิ่งเวลาคุณอายจนหน้าแดงก็ยิ่งน่ารักนะคะฉันช้อบชอบ" 

 แววตาของเธอเป็นประกาย เธอพบเห็นชายหนุ่มฐานะดี ทางบ้านร่ำรวยมามากมายที่ตามจีบเธอ แต่เธอไม่เคยสนใจที่จะเหลือบมองคนเหล่านั้น แถมยังไม่เคยมีใครที่น่ารักแบบใส ๆ เท่าฉินฟ่านคนนี้มาก่อน เธอบอกกับตัวเองว่า เธอรู้สึกถูกชะตากับเขามาก

 "อะแฮ่ม ตกลงว่าคุณสนใจที่จะร่วมหุ้นกับผมไหมครับ"

 "แหมทำไมถึงได้ใจร้อนจังเลยละคะ 

เราเพิ่งรู้จักกันได้แค่ชั่วโมงเดียวเองนะคะ ในแวดวงธุรกิจมีการหักหลัง คดโกงกันตั้งมากมาย คุณเชื่อใจฉันง่าย ๆ เลยเหรอคะ

ถ้าฉันหลอกพาคุณไปขายจะทำยังไงดีคะ"

 "ขายตัวผมนะเหรอ ฮ่า ๆ กิโลละสองหยวนก็คงไม่มีใครซื้อหรอกครับ ผมเชื่อในดวงตาของคุณนะครับ มันสดใสแวววาวเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า ทำให้ผมรู้สึกว่าคุณเป็นคนดี ไม่มีวันที่คุณจะหันหลังให้ผมและผมขอสาบานต่อแก้วเหล้าใบนี้ ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งคุณเช่นเดียวกัน"

 ซูหลิงถึงกับผงะ เมื่อได้ยินคำตอบของเขาอย่างชัดเจน นี่เราคุยเรื่องธุรกิจกันไม่ใช่เหรอ ทำไมเหมือนได้ยินเขาบอกรักเลยล่ะ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย

 โอ้เธออาจจะยังไม่รู้ตัว แต่ว่าจู่ ๆ เขาก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นตึกตักตูมตามขึ้น จนแก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้นมา

 "คิก ๆ ถ้าเป็นคนอื่นพูด ฉันคงลุกเดินหนีจากละครน้ำเน่านี้ทันทีเลย แต่เพราะว่าเป็นคุณพูด ด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูจริงใจ 

 ดังนั้นฉันจะถือว่าเป็นสัญญาใจระหว่าง เราสองคน นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นของพันธมิตรทางธุรกิจใช่ไหมคะ จะว่าไป…ฉันเองก็เจอผู้ชายปากหวานมาก็เยอะ แต่คุณนี่ไม่เหมือนใครเลยนะคะ"

  เธอแกล้งหัวเราะ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลก ๆ ในใจของตัวเอง 

 "เอ่อ…แล้วกำไรพวกเราจะแบ่งกันยังไงดีครับ"

 "แหม…คิดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ นี่มันชวนให้ปวดหัวจริง ๆ เลยนะคะ ถ้าหากฉันได้กำไรมากเกินไป ก็กลายเป็นว่าฉันเอาเปรียบคุณ ใช่ไหมคะ แต่ถ้าเราแต่งงานกันก็จะกลายเป็นกระเป๋าเดียวกัน คุณว่าไหม ไม่ต้องมาแบ่งกันให้ยุ่งยากดีไหมคะ"

 ซูหลิงจ้องตาเขา อยากรู้นักว่าแกล้งพูดแบบนี้แล้ว เขาจะทำหน้ายังไง เธอชอบดูสีหน้าของเขาเวลารู้สึกอาย 

 "ขอโทษจริง ๆ คุณเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่วันข้างหน้าคุณคงจะพบกับคนที่เหมาะสมกว่าผมครับ"

 ซูหลิงต้องมองเขาใหม่อีกครั้งด้วยความแปลกใจ เมื่อได้ยินคำปฏิเสธแบบนุ่ม ๆ เพราะถ้าเป็นผู้ชายอื่น คงรีบตะครุบโอกาสทองเช่นนี้เอาไว้ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยต่างสยบให้กับความงามและความร่ำรวยของเธอ แต่ว่าเขากลับปฏิเสธเธอทันที

 "เพราะอะไรเหรอคะ หรือว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณเหรอคะ"

 เธอเชิดปากนิด ๆ แบบดื้อรั้นไม่ยอมแพ้

 "คุณอย่าเพิ่งโกรธผมเลยนะครับ ในสายตาของผม คุณงดงามราวกับนางฟ้า ชายใดพบเจอคุณ มีแต่จะหลงใหลจนลืมวิญญาณของตัวเอง ได้แต่ตกเป็นทาสรักของคุณ"

 "ฮึ แล้วทำไมถึงปฏิเสธนางฟ้าคนนี้ล่ะคะ"

 ซูหลิงทำน้ำเสียงกระเง้ากระงอดใส่เขาราวกับงอนเขานิด ๆ 

 "เพราะนางฟ้าคนนี้ เพิ่งรู้จักกับผมแค่ชั่วโมงเดียว ดังนั้นคืนนี้คงเป็นแค่การคุยเล่น เพื่อทำความรู้จักกัน 

 แล้วก็ผมมีข้อเสียอยู่หลายอย่าง เช่นคุณยังไม่รู้ว่าผมแพ้กุ้ง หากกินเข้าไป ผื่นแดงจะขึ้นตามตัว คุณไม่รู้ว่า ผมไม่ชอบอากาศหนาว เวลานอนผมจึงห่มผ้าหนามาก แต่ถ้าได้ใช้เวลาร่วมกันอีกสักหน่อย คุณคงจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของผมมากขึ้นและผมเองก็สนใจที่จะรู้จักคุณให้มากขึ้นเช่นกัน ตอบแบบนี้พอใช้ได้ไหมครับ"

 "คุณนี่ร้ายกาจจริง ๆ นะคะ พูดจนรู้สึกโกรธคุณไม่ลงเลยค่ะ"

 "แต่ผมรู้สึกดีใจจริง ๆ นะครับ ที่ได้รู้จัก

เพื่อนใหม่แบบคุณในวันนี้ เพราะว่าผมเคยประสบอุบัติเหตุลื่นล้ม จนหัวฟาดพื้นหมดสติที่สวนสาธารณะ ตื่นขึ้นมาเลยความจำเสื่อม จำไม่ได้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน พ่อแม่ชื่ออะไร มีพี่น้องกี่คน มีคนรักหรือเปล่า เพราะกระเป๋าเงินมือถือก็ถูกขโมยไปหมด จำได้แค่ชื่อตัวเองเท่านั้น"

 ฉินฟ่านคิดว่า ถ้าจะคบหาเป็นเพื่อนกัน ทั้งสองฝ่ายควรทำความรู้จักกันให้มากขึ้น เขาจึงเล่าเรื่องของเขาให้เธอฟัง ถึงจะเป็นเรื่องที่แต่งหลอก ๆ ขึ้นมาก็เถอะ

 ซูหลิงได้ยินน้ำเสียงที่ฟังดูเปล่าเปลี่ยว

เธอรู้สึกได้ถึงความอ้างว้างไร้ญาติขาดมิตรของเขา ถึงกับสงสารเขาจนน้ำตาของเธอคลอเบ้า 

 "อย่าเสียใจไปเลยนะคะ สักวันความทรงจำของคุณ จะต้องกลับมาอย่างแน่นอนค่ะ"

 เธอเอื้อมมือทั้งสองไปกุมมือของเขา ราวกับต้องการให้ไออุ่นจากมือของเธอ ช่วยปลอบประโลมจิตใจของเขา 

 ทั้งสองนั่งกุมมือกัน สบตากันเงียบ ๆ เนิ่นนาน ความรู้สึกดี ๆ ในคืนนี้ คงตราตรึงใจพวกเขาไปอีกนานแสนนาน 

 เธอไม่เคยทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายคนไหน ไม่เคยให้ใครแตะเนื้อต้องตัวมาก่อน แต่กับผู้ชายคนนี้… 

 "เอ่อเรากลับกันดีไหมครับ นี่ก็ดึกแล้ว ไว้อีกสองสามวันผมจะเอาตัวอย่างสินค้า ไปให้คุณดูที่บริษัทนะครับ"

 เขาแกล้งพูดเฉไฉเป็นเรื่องอื่น เมื่อเห็นเธอทำตาหวานเชื่อมใส่เขานานจนเกินไป

 ซูหลิงยิ้มหวานพลางใช้ปลายเล็บสีม่วงอ่อน กรีดลากเป็นเส้นยาวเบา ๆ ลงบนท่อนแขนของเขา

 "ทำไมถึงรีบกลับละคะ เมียที่บ้านหวงไม่ยอมปล่อยให้คุณคลาดสายตาไปหาเศษหาเลยหรือไงคะ"

 "ฮ่า ๆ ยังครับ ผมยังโสด ยังไม่ได้แต่งงาน"

 "ดีค่ะ"

 ฉินฟ่านไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้หญิงมานาน ตอนนี้จึงรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

"แล้วแฟนล่ะคะ"

 "ก็ยังไม่มีครับ แต่มีคนที่ชอบอยู่"

 "ดีค่ะ"

 คำตอบของเขาจะจริงก็ดีจะเท็จก็ช่าง เธอไม่แคร์ เพราะเธอเริ่มสนใจผู้ชายคนนี้เข้าให้แล้ว

 "เราไปเปิดโรงแรมกันดีไหมคะ" 

 "ดีครับ เอ๊ย! ไม่ดีมั้งครับ"

 คราวนี้ฉินฟ่านถึงกับสะดุ้งเฮือกเหงื่อแตกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก นี่เธอพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่

 "ฮิ ๆ ๆ คุณไม่ชอบวันไนท์สแตนด์หรอก

เหรอคะ"

 Oh my gosh! หรือว่าเธอเป็นประเภทสาวไฟแรงสูง เขาได้แต่ทำหน้าตาเหลอหลา เกาหัวแกรก ๆ แบบไปไม่เป็น เพราะไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดีจริง ๆ 

 "คิก คิก ฉันล้อเล่น คุณนี่ขี้อายชะมัดยาดเลย ไปเถอะค่ะฉันจะไปส่งคุณที่บ้าน 

 แต่ต้องสัญญานะคะ ว่าคืนนี้ตอนนอน คุณจะต้องฝันถึงฉันคนเดียว ห้ามฝันถึงคนอื่นโดยเด็ดขาด"

 "ครับ ผมสัญญา"

 ลมปากผู้ชายจะเชื่อได้สักแค่ไหนกันเชียว ยิ่งเวลาหลับฝัน ยังจะเลือกได้อีกเหรอ ว่าคืนนี้จะฝันถึงสาวคนไหน

 ทั้งสองสบตายิ้มให้กัน

 ฉินฟ่านรู้สึกว่าเธอน่าสนใจดี เวลาอยู่กับเธอ เหมือนอยู่กับคนรู้ใจ

…

 รอจนค่ำมืดดึกดื่น เหลียนฟ่งเพิ่งเอาแอนโทนีเข้ากรง เธอได้ยินเสียงของรถยนต์คำรามกึกก้อง เมื่อออกมาดูก็ได้พบเข้ากับฉินฟ่านกำลังลงจากเฟอร์รารี่สีแดง

 "ขอบคุณมากที่มาส่งผม ขับรถกลับดี ๆ นะครับ แล้วพบกันใหม่"

 "นี่ฉันอุตส่าห์มาส่งถึงบ้าน ใจคอคุณจะไม่จูบลาหน่อยเหรอคะ"

 "คราวหน้านะครับ บ๊ายบาย"

 ฉินฟ่านยิ้มกว้างบอกลาเธอ พร้อมกับปิดประตูรถ

 "โอ๊ะ นั่นไง นั่นไง พี่ใหญ่เห็นนั่นไหม เธอส่งจูบให้พี่เขยด้วย ผู้หญิงที่มาส่งพี่เขยน่ะ ทั้งสวยทั้งรวยถึงขนาดขับเฟอร์รารี่สีแดงเพลิงด้วย 

 จุ๊ ๆ แค่รถคันนี้คันเดียวก็แพงกว่าบ้านของเราแล้ว แย่แน่ ๆ ศึกชิงรักหักสวาทคราวนี้คงดุเด็ดเผ็ดมัน ต่อสู้กันอย่างถึงพริกถึงขิงน่าดู"

 "เชอะ ก็อีแค่รถคันเดียว"

 "นั่นคันละสี่ล้านกว่านะพี่ใหญ่"

 เหลียนฟ่งถึงกับสะอึก เมื่อมองเปรียบเทียบดูจักรยานที่จอดอยู่ข้างรั้ว 

 "แกพูดจริงเหรอ"

 "จริงสิพี่ พี่ใหญ่พี่ต้องเชื่อผม ถ้าพี่ชอบพี่เขยจริง ๆ ผมว่าพี่ต้องเร่งมือขยายผลการสู้รบให้มากกว่านี้ ยกพลขึ้นบกให้ได้

 ไม่เช่นนั้นศึกครั้งนี้ พี่จะกลายเป็นผู้พ่ายแพ้ อยู่ที่ริมแม่น้ำวิปโยค เหมือนกับเซี่ยงหวี่ที่พ่ายแพ้แก่เล่าปัง" 

 เหลียนเฮ่อเดือดเนื้อร้อนใจแทนพี่สาว

จนพล่ามไม่หยุด เตือนก็เตือนแล้ว ที่เหลือก็คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของทั้งสองคน เขาคิดพลางเปิดประตูเข้าไปนอนในห้อง

 เหลียนฟ่งเห็นภาพนั้นแล้ว หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัด ไอ้ความรู้สึกเดือดปุด ๆ ในอกราวกับจะระเบิดขึ้นมา มันคืออะไร เอ๋...หรือว่าอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้ ที่เขาเรียกกันว่า"หึง" ไอ๊หย๋า! นี่เธอหลงรักต้นไม้เงินต้นไม้ทองจริง ๆ หรือเนี่ย