บทที่ 24 กรีดฟ้า

เฉินฟันทองสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามปลอบใจตัวเองว่า มันคิดมากจนเกินไป ถุยแข็งแค่ไหนก็หักได้โว้ย พวกมันมีถึงยี่สิบคน ถ้าคน ๆ เดียวแค่นี้ยังกลัว ก็ไม่ต้องออกมาหากินแล้ว

 "แม่งเอ๊ยนี่มึงคิดว่าพวกกูถือศีลกินเจหรือไงวะ อยากตายมากใช่ไหมวะ เฮ้ยพวกเราปิดประตูตีแมว"

 เฉินฟันทองสรุปความคิดตัวเองอย่างรวดเร็ว เลยกล้าที่จะพูดจาวางฟอร์มใหญ่โตเพราะถือว่ามีพวกมากกว่า 

 "เดี๋ยว…เดี๋ยวสิอย่าเพิ่งใจร้อนนักพี่ชาย รอแป๊บหนึ่ง ตอนนี้คอแห้งเป็นผง หิวน้ำเป็นบ้าเลย ขอซดเบียร์เย็น ๆ ให้ชื่นใจสักขวดก่อนได้หรือเปล่า"

ฉินฟ่านไม่รอฟังคำตอบ เขาเดินไปหยิบขวดเบียร์ในลังน้ำแข็ง ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ เขาใช้มือขวาจับคอขวดแล้วใช้นิ้วโป้งดีดงัดฝาเบียร์จนกระเด็นลอยขึ้นกลางอากาศ 

ป๊อก

ฟองเบียร์ขาว ๆ ล้นขวดออกมา เขายกขึ้นดื่มอั่ก ๆ เข้าไปรวดเดียวแบบนอนสทอพจนหมดขวด

 เจียงกั๋วเชาเดินมาตบหน้าเฉินฟันทองฉาดใหญ่

 เพียะ!

 "ไหนมึงคุยนักคุยหนาว่าไร้ร่องรอย แล้วไอ้บัดซบนี่ตามมาถึงที่นี่ได้ไง"

 "ขอโทษครับ เดี๋ยวผมจะฆ่ามันเอง

คุณเจียงวางใจได้เลยครับ"

 เฉินฟันทองโบกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องรุมยำฉินฟ่าน

 ยังไม่ทันที่พวกมันจะขยับ ฉินฟ่านก็ขว้างขวดเบียร์ถูกหัวของเจียงกั๋วเชาเข้าอย่างจัง จนหัวแตกเลือดไหลลงมาอาบใบหน้าไปเกือบครึ่งซีก

 "โอ๊ย ไอ้ระยำฆ่ามันได้กูจ่ายให้อีกสองล้าน รีบฆ่ามันสิโว้ย"

 เจียงกั๋วเชาคำรามด้วยความโกรธแค้น แทบจะกินเลือดกินเนื้อฉินฟ่าน

 ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ แต่คนที่ชิงลงมือก่อนกลับเป็นฉินฟ่าน 

เขาเตะถังน้ำมันที่สุมไฟเพื่อให้แสงสว่าง ใส่พวกมันโครมใหญ่ สะเก็ดไฟแตกกระจายออกมาเป็นวงกว้างราวกับดอกไม้ไฟ ทำให้พวกมันที่กำลังจะล้อมกรอบเขาต้องเสียขบวน วิ่งหนีหลบเถ้าสะเก็ดไฟร้อน ๆ หัวซุกหัวซุน 

 จังหวะนั้นเอง เขากระโดดลอยตัวขึ้นสูงราวนกกระเรียนกางปีกโผบิน แล้วทิ้งตัวเหยียบลงบนหัวคนแรกอย่างแรงจนคอหักตาย 

 พวกมันทุกคนได้ยินเสียงดังกร๊อบอย่างชัดเจน จนรู้สึกขนลุกเกรียว จังหวะนั้นเอง

ฉินฟ่าน เดี๋ยวหักข้อต่อของข้อศอก เดี๋ยวกางกรงเล็บขยุ้มคอหอย จนกระดูกคอแหลกเละ บางครั้งหมุนตัวเตะใส่เป้ากลางหว่างขา ฉินฟ่านลงมือเตะต่อยอย่างดุดันอำมหิต ทุกครั้งเข้าเป้าจุดตายอย่างไร้ความปราณี คล้ายกับต้องการระบายความโกรธแค้นให้

กับซูหลิง 

 เพียงหายใจเข้าออกสิบครั้ง ก็เหลือเพียงเฉินฟันทองกับเจียงกั๊วเชา ทั้งสองคนถึงกับขนลุกซู่ สมองคล้ายกับชาด้วยความหวาดกลัว ที่เห็นซากศพกองเกลื่อนกลาดในพริบตา บ้าไปแล้ว มันเป็นใครกันแน่ถึงได้มีฝีมือร้ายกาจแบบนี้

 "พี่ใหญ่...ไว้ชีวิตผมสักคนเถอะครับ อย่าฆ่าผมเลย"

 เฉินฟันทองคุกเข่าพูดร้องขอชีวิตกับฉินฟ่านยังไม่ทันจบ 

 เปรี้ยง!!!

 ประกายไฟแลบจากปากกระบอกปืน

เจียงกั๋วเชากลับชักปืน จุดสี่สี่แม็กนั่ม ยิงเข้าที่ขมับของเฉินฟันทองในระยะเผาขน ร่างของเฉินฟันทองเบิกตาโพลง ค่อยๆ เอนล้มลงกองกับพื้น 

 ใช่มันตายแล้วแถมยังตายตาไม่หลับอีกต่างหาก เลือดสีแดงข้นทะลักปนสมองไหลออกมานองบนพื้นมากมาย

 "กูจะฆ่าอีนี่ก่อน แล้วค่อยฆ่ามึง ฮ่า ๆ"

 เจียงกั๋วเชาหันปากกระบอกปืนยิงใส่หน้าอกซูหลิง 

 เปรี้ยง!!!

 "กรีดฟ้า" ฉินฟ่านตะโกนก้องสะบัดมือวูบออกไปประกายสีแดงเพลิงพุ่งวาบดุจสะเก็ดไฟกระแทกหัวกระสุนอย่างแม่นยำจนเบี่ยงออกไป

 ติ๊ง…

 อัคคีกรีดฟ้าไหววูบอีกที ทะลุหว่างคิ้วของเจียงกั๋วเชา มันเจาะทะลวงจากด้านหน้าของหน้าผากจนทะลุท้ายทอยด้านหลังออกไป หลงเหลือร่องรอยของบาดแผลเป็นเพียงรอยเส้นบาง ๆ แนวตั้งยาวสองซม. 

 แต่เป็นเรื่องแปลกที่ไม่มีเลือดไหลออกจากบาดแผลเลยแม้แต่หยดเดียว เจียงกั๋วเชาเบิกตาโพลงตายในท่ายืน 

 หลังจากนั้นอัคคีกรีดฟ้าก็กลายเป็นรอยสักแมงป่องแดงบนหลังมือฉินฟ่านอีกครั้ง

 "เด็กดีไม่ต้องกลัว ผมอยู่นี่แล้ว ตอนนี้คุณปลอดภัยลืมตาได้แล้วครับ"

 ฉินฟ่านเดินไปกอดเธอปลอบใจ แล้วแก้เชือกที่มัดออก แล้วบอกให้เธอลืมตาได้ แต่เมื่อเห็นศพมากมาย เธอถึงกับตัวสั่นร่ำไห้ด้วยความกลัว จนกอดเขาแน่น 

 "ไม่เป็นไร คุณปลอดภัยแล้ว ต่อไปจะไม่มีใครทำร้ายคุณได้อีก ผมให้สัญญา ทีนี้ลองสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วตะโกนดัง ๆ ให้สุดเสียงว่า ผู้ชายของฉันเก่งที่สุด"

 ฉินฟ่านพยายามหาวิธีที่ออกแนวตลก ๆ ปลอบใจเธอ

 ซูหลิงอายจนหน้าแดง แต่ก็ทำตาม เธอตะโกนเสียงดัง

 "ผู้ชายของฉันเก่งที่สุด" 

 "ดังกว่านี้อีก"

 ซูหลิงสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วตะโกนจนสุดเสียง

 "ผู้ชายของฉันเก่งที่สุดดดดดด"

 "ฮ่า ๆ ดีมาก พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"

 เขาหอมแก้มให้รางวัลเธอไปฟอดใหญ่

แล้วจูงมือเธอเดินออกไป

 หมู่แมลงตัวเล็กตัวน้อยละแวกนั้นส่งเสียงร้องกันดังระงม พร้อมกับสายลมที่พัดโชยมาเบา ๆ จนเรือนผมของซูหลิงยุ่งเหยิง ฉินฟ่านจึงเอามือช่วยจัดทรงผมให้ 

 "ขอบคุณมากที่มาช่วยฉัน ฉันนึกว่าต้องตายซะแล้ว แต่คุณทำได้ยังไงถึงเอาชนะพวกมันทั้งฝูงได้คะ"

 ซูหลิงเอ่ยปากถามเขาด้วยความสงสัย

 "เพราะผู้ชายของคุณเก่งที่สุดไง" เขาพูดจาหยอกเธออีกครั้ง จนเธอต้องตีแขนของเขาด้วยความเขินอาย

 "คุณรักษาคนเก่ง ทำน้ำหอมก็เก่ง ต่อยตีก็ยังเก่ง แล้วยังเก่งเรื่องไหนอีกเหรอคะ"

 "บอกไม่ได้หรอก เดี๋ยวคุณจะหาว่าผมขี้โม้"

 "น่านะ บอกหน่อยเถอะค่ะ"

 เขาโน้มใบหน้าลงไป แนบริมฝีปากกระซิบเบา ๆ ที่ข้างใบหูของเธอ 

 "เรื่องบนเตียงผมก็เก่งนะ อยากลองไหมล่ะ"

 เธอหันขวับแถมยังหยิกแขนของเขา "เห็นไหม ไม่เชื่อละสิ ในใจของคุณคงคิดว่าผมเป็นคนชอบขี้โม้คุยโวโอ้อวด คุณต้องลองถึงจะรู้ว่าผมเก่งจริง แม่หมูตัวน้อย"

 ฉินฟ่านไม่พูดเฉย ๆ เขาฟาดก้นงอน ๆ ของซูหลิงไปอย่างแรง

 เพียะ!

 "นี่…ใครใช้ให้คุณมาเรียกฉันว่าแม่หมู หยุดนะ อย่าหนีสิ มาให้ตีคืนซะดีๆ"

 "พอคุณมีลูกให้ผมทั้งอ้วนทั้งขาวห้าหกคน ไม่เรียกคุณว่าแม่หมูแล้วจะเรียกว่าอะไร โอ๊ย โอ้ย…ใช่ไหม แม่หมู ฮ่าๆ"

 ซูหลิงวิ่งไล่ตีเขาคืน จนฉินฟ่านต้องหลบซ้ายหลบขวา เสียงหยอกล้อเสียงหัวเราะดังก้องในยามค่ำคืนท่ามกลางแสงจันทร์ 

 บางทีการหยอกล้อครั้งนี้ อาจจะสร้างความอิจฉาให้แก่เทพเทวดาฟ้าดินบ้างก็ได้ เพราะว่าต่อให้พวกท่านกินดีหมีหัวใจเสือมา ท่านเทพทั้งหลายก็คงไม่กล้าฟาดก้นงอน ๆ ของเหล่านางฟ้าเป็นแน่ 

 ฉินฟ่านกับซูหลิงขี่มอเตอร์ไซค์ของพนักงานส่งอาหาร ไปจอดไว้สถานีตำรวจแล้วเอากุญแจรถกับเงินห้าพันหยวนมอบไว้กับตำรวจ บอกว่าเจ้าของรถคงเมา จึงจอดรถทิ้งไว้ข้างทาง พร้อมกับทำเงินหล่นไว้ห้าพันหยวน แต่เดี๋ยวเขาสร่างเมา คงมาแจ้งความว่ารถกับเงินหาย ค่อยมอบกุญแจกับเงินให้เขา 

 หลังจากนั้นทั้งคู่โบกแท็กซี่ กว่าจะมาถึงบ้านของซูหลิงก็หลังสี่ทุ่มแล้ว ฉินฟ่านส่งเธอเข้านอน เขานั่งข้างเตียงพร้อมกุมมือเธอ อยู่เป็นเพื่อนจนเธอหลับ แล้วค่อยลงมาหาคุณปู่

 ทั้งสองนั่งจิบชาคุยกันในห้องหนังสือ เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ ให้คุณปู่ฟัง

 "เกิดอะไรขึ้น"

 "มีคนลักพาตัวเธอครับ"

 "ตายไปกี่คน"

 คุณปู่ถามอย่างใจเย็น

 "ยี่สิบเอ็ดคนรวมทั้งผู้บงการครับ คุณปู่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมตัดรากถอนโคนพวกมันจนหมดสิ้นแล้ว ต่อไปซูหลิงจะปลอดภัยอย่างแน่นอน"

 ฉินฟ่านคลึงถ้วยชาที่อยู่ในมือเบา ๆ 

 คุณปู่มองเขาอย่างพึงพอใจ

 "ดี…เธอทำได้ดีมาก คนจะทำการณ์ใหญ่ ต้องตัดสินใจเฉียบขาด ยามลงมือต้องดุดันอำมหิต เสี่ยวหลิงพ้นคราวเคราะห์ครั้งนี้ได้ก็เพราะได้เธอช่วย ปู่ขอบใจเธอมาก"

 "คุณปู่พูดเองว่า ผมเป็นคนตระกูลซูไม่ใช่เหรอครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว"

 ฉินฟ่านหยอกคุณปู่ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเคร่งเครียดเกินไป

 "ฮ่า ๆ ๆ งั้นเธอกับซูหลิง ก็ต้องมีหลานให้ปู่อุ้มไว ๆ อ้อส่วนเรื่องตำรวจไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวปู่เคลียร์ให้เอง"

 เขาโบกไม้โบกมือทันที

 "ไม่ต้องหรอกครับคุณปู่ ที่นั่นเป็นโกดังร้างและเปลี่ยวมาก ไม่มีกล้องวงจรปิด เวลาผ่านไปสักพัก เดี๋ยวเรื่องก็เงียบเองครับ ต่อให้ต้องถูกจับขึ้นโรงขึ้นศาล ก็ไม่มีใครเชื่อหรอกครับ ว่าคนที่ไร้อาวุธเพียงคนเดียว จะฆ่าคนยี่สิบเอ็ดคน ที่มีอาวุธครบมือทั้งมีดทั้งปืนได้ แล้วช่วงนี้สุขภาพของคุณปู่เป็นไงบ้างครับ"

"ฮ่า ๆ ตั้งแต่กินยาเธอเข้าไป ปู่ฟิตเปรี๊ยะเลยล่ะ เหมือนหนุ่มขึ้นอีกสิบปี ตอนกลางคืนก็หลับสนิท ตื่นเช้ามาก็สดชื่น 

อาการเจ็บไขข้อ ปวดเข่าก็หายเป็นปลิดทิ้ง ยาของเธอนี่ดีจริง ๆ ถ้าเธอปรุงยาขายคงรวยเละ กลายเป็นเศรษฐีดาวรุ่งพุ่งแรงคนใหม่เลยละ ฮ่าๆ"

 "ผมเริ่มโครงการนี้แล้วครับ เพราะถ้าไม่รีบทำ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะเก็บเงิน มาเป็นค่าสินสอดของซูหลิงได้"

 ทั้งสองสบตากันนิ่งไปอึดใจหนึ่งกับมุกสด ๆ นี้ แล้วต่างก็ระเบิดเสียงหัวเราะดัง ๆ ออกมา ทั้งสองคุยเล่นกันอีกสักพัก ฉินฟ่านก็ขอตัวกลับ

 ตอนเช้าตรู่หมอกยังไม่ทันจาง อากาศยังดูขมุกขมัวอยู่ มีคนเก็บขยะผ่านมา เห็นประตูโรงงานร้างเปิดอ้ากว้างอยู่ เขาอยากเข้าไปดูข้างใน เผื่อจะเก็บอะไรไปขายพอได้ค่าเหล้าบ้าง ทว่าพอชะเง้อหน้าเข้าไปดูก็ต้องร้องเสียงหลง เข่าของเขาอ่อนระทวยทรุดลงไปกองกับพื้นทันที 

"มี…มีคนตาย"

 มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้มีคนตายมากมายก่ายกองอย่างนี้ ปีนี้เขาอายุร่วมหกสิบปีแล้ว แต่เพิ่งจะเคยเห็นคนตายต่อหน้าต่อตามากมายขนาดนี้ พอเขาตั้งสติได้ ก็รีบโทรศัพท์แจ้งตำรวจ ยี่สิบนาทีต่อมาหน่วยอาชญากรรมหนึ่ง พร้อมกับแผนกนิติเวชก็มาถึงที่เกิดเหตุ

"ผู้หมวดมู่เชิญทางนี้หน่อยครับ ผมมีของดีจะให้ดู รับรองว่าคุณไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนอย่างแน่นอน"

 เจ้าหน้าที่กองพิสูจน์หลักฐานชี้ให้มู่ปิงปิงดู

 "จุ๊ ๆ ร้ายกาจจริง ๆ ผมทำงานมาหลายปี เพิ่งเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรก จากการตรวจสอบเบื้องต้น พบว่าผู้ตายทั้งยี่สิบเอ็ดคน ตายด้วยวรยุทธหลากหลายวิชา ทั้งเพลงหมัดดรรชนี กรงเล็บ เพลงเตะ ทั้งกระดูกก้านคอหัก ลูกอัณฑะแตก คอหอยแหลกละเอียด ทรวงอกถูกต่อยจนยุบ กระดูกซี่โครงหักสะบั้นไม่เหลือชิ้นดี แต่ที่ตายในแบบอื่น กลับมีอยู่สองคน รับรองได้เลยว่า อันนี้คุณจะต้องเซอร์ไพร์ซแบบสุด ๆ คนที่ใส่ฟันทองนั่น คงถูกยิงนัดเดียว เข้าที่ขมับ ตายคาที่ในระยะเผาขน แต่ที่เด็ดสุด ที่ผมอยากจะให้คุณดูก็คือ คนใส่สูทนี่แหละ แผลที่หัวแตกเลือดไหลอาบหน้า คงเป็นเพราะถูกขวดเบียร์ ขว้างจากระยะไกลใส่ คนขว้างจะต้องมีกำลังข้อที่แข็งแรงมาก เพราะขวดแตกกระจายเป็นเศษเล็ก ๆ ฝังลึกลงไปที่หน้าผาก อันนี้เราปล่อยผ่านไปไม่ต้องสนใจ 

 แต่บาดแผลที่ทำให้เขาถึงแก่ความตายคือตรงนี้ คุณดู คุณเห็นรอยบาง ๆ ราวกับใบหลิว ที่เป็นเส้นสีแดงตรงหว่างคิ้วนี่ไหม มันคล้ายกับถูกอาวุธที่บางเบาทะลวงเข้าไปทั้งเร็วและรุนแรงมาก จนทะลุกะโหลก เข้าจากหน้าผากออกไปทางท้ายทอย โดยที่ไม่มีเลือดไหลออกมาสักหยด พูดง่าย ๆ ก็คือคล้ายมีดเลเซอร์นั่นแหละ ผมไม่เคยเห็นลักษณะการตายแบบนี้มาก่อนและไม่อยากเชื่อว่าในโลกนี้จะมีอาวุธแบบนี้ ยังกับอาวุธเอเลี่ยนยังไงยังงั้นเลยครับ"

 มู่ปิงปิงถึงกับมึนงงไปหมด เหมือนถูกจับยัดเข้าไปในห้อง ที่มีหมอกหนาทึบ จู่ ๆ ในเมืองซูโจวอันสุขสงบ ก็ดันมีฆาตกรฝีมือร้ายกาจ ไม่ทราบจำนวนคน ไม่ทราบสังกัดผุดโผล่ขึ้นมา เป็นไปได้หรือไม่ว่า นี่เป็นฝีมือคน ๆ เดียว หรือเป็นกลุ่มนักฆ่าระดับมือพระกาฬ แถมไม่มีหลักฐาน ว่านี่เป็น

สงครามแก๊งแย่งชิงพื้นที่ หรือว่านี่จะเป็นการล้างแค้นส่วนตัว

 อากวงลูกน้องของเธอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานอย่างเร่งด่วน

 "ผู้หมวดคับ คนที่ถูกยิงชื่อว่าเจ้าเฉินฟันทอง เป็นหัวหน้าแก๊งเล็ก ๆ แถวย่านประตูผี มันมีชื่อเสียงพอสมควร แถมยังมีประวัติอาชญากรรมยาวเป็นหางว่าว ทั้งปล้นจี้ชิงทรัพย์ ลักพาตัวเรียกค่าไถ่ มันเข้าออกในคุกเป็นว่าเล่น แทบจะเรียกได้ว่าเป็นบ้านหลังที่สองของมันก็ได้ ส่วนพื้นที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมา มันเปลี่ยวร้างมาก ทั้งไม่มีกล้องวงจรปิด จึงไม่พบทั้งพยานบุคคลและหลักฐาน แต่ที่น่าสนใจก็คือ

มีเหตุการณ์ไล่ล่าต่อสู้กันบางอย่างใกล้ ๆ แถวนี้ คุณลองดูคลิปนี่ก่อนครับ มันเพิ่งถูกเผยแพร่ออกไป ตอนนี้จำนวนคนที่คลิกเข้าไปดูมีเกินแสนแล้ว"

 ลูกน้องของเธอยื่นแท็บเล็ตให้ดู เธอเห็นฉินฟ่านกระโดดไปมาบนหลังคารถที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูง ซึ่งคนธรรมดาไม่มีทางทำได้แน่

 "ไปสืบหาที่อยู่ของเขามา เราจะไปสอบปากคำเขา งานนี้เราต้องจับฆาตกรให้ได้"

 ฮึ่ม...อีตานี่เอง เธอจะต้องจับอีตาชีกอนี่ให้ได้

เพราะตอนนี้เขาเข้าข่ายน่าสงสัยที่สุด

 หลังจากที่ฉินฟ่านสำเร็จวิชาฝ่ามือมุทราเก้ากระบวนท่า เขาก็ไม่ต้องไปฝึกที่ชายป่าอีก แต่หันมาฝึกที่สนามหญ้าหน้าบ้านที่กว้างขวางแทน โดยเน้นไปที่จิตสำนึกของกระบวนท่าเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงร่ายรำกระบวนท่าอย่างเชื่องช้า เหลียนเฮ่ออยากเป็นจอมยุทธแบบคนอื่นบ้าง จึงรบเร้าให้เขาสอน แต่พอเจอฉินฟ่านสั่งให้วิ่งวันละห้ากิโล วิดพื้นวันละสองร้อยครั้ง เหลียนเฮ่อก็ยิ้มกว้างพลางโบกมือบ๊ายบายทันที เขาคิดว่าหันไปเอาดีทางเล่นเกมจะดีกว่า

 "พี่ใหญ่ผมรู้สึกว่าพี่สวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีกนะ เอหรือว่าความรักทำให้คนเราสวยขึ้นจริง ๆ แต่ใบหน้าพี่มันแปลก ๆ ไปนะ จะว่ายังไงดี อ๋อใช่จริง ๆ ด้วย รอยตกกระบนใบหน้าพี่มันหายไปหมดแล้วนี่เอง"

 เหลียนเฮ่อมองซ้ายมองขวาอย่างละเอียดพลางพูดอย่างตื่นเต้น

 เหลียนฟ่งพอได้ยิน รีบวิ่งเข้าไปส่องกระจกในห้องน้ำทันที