บทที่ 25 กังฟูมาสเตอร์

 ฉินฟ่านกำลังเล่นขว้างบอลอยู่กับเจ้าแอนโทนี่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน พอได้ยินเสียงร้องเขาก็ตกใจนึกว่าเธอเป็นอะไร ก็รีบวิ่งมาทันที

 "เกิดอะไรขึ้น"

 เขาถามอย่างตกใจ

 "ที่รักคะรอยตกกระค่ะ รอยตกกระบนใบหน้าของฉันหายไปหมดแล้ว แถมยังรู้สึกว่าหน้าเด้งด้วย ครีมบำรุงผิวคุณนี่ดีมาก ๆ เลย น้ำหอมก็ห้อมหอม หอมมาก ๆ ด้วยค่ะ"

 เหลียนฟ่งพูดด้วยความตื่นเต้น พลางเบียดหน้าอกอันใหญ่โต ถูไถแขนของเขาเบา ๆ ไปมาโดยไม่รู้ตัว

 "แน่นอนอยู่แล้ว คราวนี้รู้หรือยังว่าที่รักของคุณคือผู้วิเศษ สามารถเนรมิตให้คุณกลายเป็นสาวงามได้ โบราณกล่าวไว้ว่า "ทำดีย่อมได้ดี" สงสัยจริง ๆ ว่าคืนนี้จะมีของหวาน เป็นรางวัลให้กับผู้วิเศษหรือเปล่านะ"

 เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอพร้อมกับส่งสายตามีเลศนัย

 "แหม...ทำดีก็ต้องมีรางวัลให้อยู่แล้ว คุณก็รู้ว่าฉันตามใจคุณแค่ไหน คุณอยากกินขนมบัวลอยก็บอกสิคะ เดี๋ยวไปซื้อแป้งที่ตลาด มาทำให้แป๊บเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ"

 เธอยั่วเย้าโปรยเสน่ห์ใส่เขา ให้อยากแล้วจากไป ด้วยความมั่นใจว่าเสน่ห์บนเรือนร่างของเธอ สามารถมัดใจเขาได้ในทุกท่วงท่าลีลา หลังจากร่วมเรียงเคียงหมอนกันมา ยิ่งรู้ใจว่าเขาชอบท่วงท่าลีลาไหนเป็นพิเศษ

 ฉินฟ่านรู้สึกว่าอยู่กับเธอแล้ว มีความสุขจริง ๆ เขาตีก้นเธอด้วยความมันเขี้ยว ทำเอาเหลียนฟ่งมองค้อน ก่อนหยิกหมับไปที่เอวของเขา

            "พี่ใหญ่ ๆ พี่เขยดังใหญ่แล้ว"

            เหลียนเฮ่อวิ่งเข้ามาที่ห้องรับแขกอีกครั้งพวกเขาจึงมุงดูกัน พอเหลียนเฮ่อเปิดคลิป "kung fu master" บ้าง "ฮีโร่ช่วยสาวน้อย" บ้างให้ดู โดยเฉพาะฉากที่เขาถูกรถตู้ชนจนกระเด็นไปไกล เหลียนฟ่งถึงกับกรีดร้องออกมา แถมยังกอดเขาน้ำตาไหลพรากเป็นเผาเต่า เขาต้องคอยปลอบโยนเธอว่าเขาไม่เป็นไรจริง ๆ 

 "โธ่ พี่ใหญ่หยุดร้องไห้ได้แล้ว พี่เขยเขามีร่างคงกระพันฟันแทงไม่เข้า ถูกรถชนแค่นี้เล็บยังไม่เป็นรอยเลย โดนแค่นี้นะจิ๊บ ๆ ไม่เป็นไรหรอก"

 เหลียนฟ่งได้ยินก็วางใจในระดับหนึ่งจึงค่อย ๆ หยุดร้อง แต่ยังคงจ้องเขาราวกับกลัวว่าร่างของเขาจะสลายเป็นฝุ่นผงปลิวหายไปกับสายลมและกาลเวลา

 "แต่พูดก็พูดเถอะนะ เขาเรียกว่ากันไว้ดีกว่าแก้ ถ้าแย่แล้วจะแก้ไม่ทัน ถ้าพี่ใหญ่รู้สึกไม่วางใจ คืนนี้ก็เช็คหัวเทียนพี่เขยดูก็ได้นี่นา ว่าเครื่องยังฟิตปึ๋งปั๋งอยู่หรือเปล่า"

 เหลียนเฮ่อยั่วโมโหเธอ

 "ไอ้น้องเวร แกอยากตายมากนักใช่ไหม" 

 "โธ่เจ๊ทำเป็นไม่เคยไปได้ ฟัดกันอีกสองสามแมทช์ เผลอ ๆ ปีหน้าผมก็ได้เป็นน้าคนแล้ว" 

 เธออายจนหน้าแดงหันไปหยิบขวดน้ำขว้างใส่น้อง

 ไอ้เด็กเวรนี่ช่างรู้ใจพี่เขยซะจริง สงสัยจะต้องจัดทิปหนัก ๆ ให้อีกสักรอบล่ะมั้ง

 ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

 ใครมากดกริ่งแต่เช้าเลย เหลียนเฮ่อเดินออกไปชะเง้อดูที่ประตู

 "ใครมากันแต่เช้านะ เอ๊ะท่าจะไม่ค่อยดีแล้ว พี่เขยมาดูนี่เร็ว"

 พวกเขาเดินไปดูที่ประตู หน้าประตูรั้วมีรถเก๋งสีดำจอดอยู่ร่วมสิบคัน แถมยังมีชายฉกรรจ์หน้าเหี้ยมสวมชุดสูทสีดำ ตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบอีกเกือบสามสิบคน ดูก็รู้ว่าเป็นพวกนักเลง

 "พี่เขยแอบไปลักหลับลูกสาวเจ้าพ่อมา

เหรอครับ พวกมันถึงได้ยกโขยงมากันแบบนี้ งานนี้สงสัยจะเคลียร์ยาก ถ้าจะให้ดีพี่เขยเผ่นออกทางประตูหลัง เดี๋ยวผมจะไปถ่วงเวลาไว้ให้เอง"

 เหลียนเฮ่อพูดเสร็จคว้าแจกันไม้ขึ้นมาถือแบบกล้า ๆ กลัวจนขาสั่น แต่เขาไม่คิดจะถอยแม้แต่ก้าวเดียว 

 เหลียนฟ่งเขกกะโหลกน้องชายตัว

แสบด้วยความหมั่นไส้ แต่ฉินฟ่านกลับมองที่คำพูดและการกระทำ ที่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติของเหลียนเฮ่อ เพราะว่าคนบางคนในใจคิดอะไรก็จะพูดแบบนั้น ยกเว้นแต่คนประเภทน้ำนิ่งไหลลึก 

            แสดงว่าอย่างน้อย ๆ มีส่วนหนึ่งที่เหลียนเฮ่อคิดจะปกป้องเขาจริง ๆ แม้ว่าเหลียนเฮ่อจะไม่มีกำลังพอก็ตาม ไอ้น้องเขยนี่ ดู ๆ ไปมันก็น่ารักดีแฮะ

 "อาฟ่งล็อกประตู"

 ฉินฟ่านพูดจบก็เดินออกไปเปิดประตูรั้ว

 "พวกคุณมาหาใคร"

 เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ มองคนพวกนั้นด้วยแววตาคมกริบ ก็เล่นยกพวกมาล้อมบ้านของเขา แล้วทำไมจะต้องมีมารยาทมากมายให้กับพวกมัน

 "โย่มายบราเธอร์ที่รัก ฉันชื่อลู่เจี้ยน หัวหน้า "แก๊งกิเลนลู่" นายเคยช่วยชีวิตฉันเอาไว้ไง จำพี่ชายรูปหล่อคนนี้ได้หรือเปล่า"

 ชายวัยสามสิบ เค้าหน้าหล่อเหลา

เสียดายก็แต่ หน้าตาซีดเผือด ลักษณะขี้

โรคเหมือนคนติดฝิ่น ผอมแห้งแรงน้อยบอบบาง ราวกับกระบอกไม้ไผ่ ต่อให้ตีเขาให้ตาย ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คน ๆ นี้จะเป็นถึงหัวหน้าแก๊งอันเลื่องชื่อ ที่มีอิทธิพลครอบคลุมเมืองซูโจว ที่แม้แต่ตำรวจยังต้องยำเกรงเขาอยู่สามส่วน

 ฉินฟ่านยืนงงงันกับรูปลักษณ์นี้ จน

ลู่เจี้ยนโผเข้ามากอด พร้อมหอมแก้มเขาฟอดใหญ่

 "นี่คุณจะทำอะไรนะ อ๋อคุณนี่เอง ผมชื่อฉินฟ่าน"

 ฉินฟ่านผละจากเขาออกมาสองก้าว เขาไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัวโดยเฉพาะผู้ชาย

 "ฮ่า ๆ ต่อไปเราสองคนมีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้าน เราจะเป็นพี่น้องกันในชาตินี้ไม่ต้องรอถึงชาติหน้า ไม่ต้องจุดธูปสาบานให้ไร้สาระทุกอย่างอยู่ที่ใจ ขอให้ฟ้าดินเป็นพยานก็พอ หากผิดคำพูดขอให้ลู่เจี้ยนไม่ได้ตายดี ฮ่า ๆ"

 "แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง คุณลู่ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ครับ"

 "หืม คุณลู่ นี่นายดูหมิ่นเกียรติของฉันอย่างงั้นเหรอ หรือว่าฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นพี่น้องกับนาย เรียกพี่ใหญ่สิ"

 ลู่เจี้ยนรู้สึกผิดหวังและเสียใจที่ได้ยิน เขาเผลอขมวดคิ้วเขม็งเกร็ง แถมขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอดดดด

 "เอ่อ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น

ผมไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่น้อง แถมยังความจำเสื่อม ผมเหลือแค่ตัวคนเดียวบนโลกนี้ ผมเองก็ยังไม่รู้ว่า จะเดินบนเส้นทางชีวิตแบบไหน จึงไม่อยากสร้างความเดือดร้อนหรือเป็นภาระให้กับคุณ"

 ลึก ๆ ในใจของฉินฟ่านเอง ก็ปรารถนาที่จะมีครอบครัวเช่นเดียวกัน เขาไม่อยากอยู่อย่างอ้างว้างเดียวดายอีกต่อไป

 "แค่นายเรียกฉันว่าพี่ใหญ่ก็พอ เรื่องอื่น ๆ ไม่ต้องพูดถึง ว่าไงเรียกสิ"

 ลู่เจี้ยนจ้องเขาด้วยสีหน้าแววตาคาดหวัง

 ฉินฟ่านเองก็อับจนปัญญา ได้แต่เรียกออกไป

 "พี่ใหญ่"

 "ฮ่า ๆ น้องเล็กของพี่"

 ลู่เจี้ยนดีใจจนน้ำตาซึม กอดฉินฟ่านไว้จนแน่น

 นี่มันอะไรกัน ตื่นเช้ามาแค่เดินออกมาหน้าประตูรั้วบ้าน ฉินฟ่านก็ได้พี่ใหญ่สำเร็จรูปมาคนหนึ่ง โดยที่ไม่ต้องเติมน้ำร้อนลงไปในถ้วย เหมือนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป พี่ใหญ่คนนี้ทั้งหล่อทั้งรวยทั้งมีอิทธิพล เขายังจะกล้าเล่นตัวอีกหรือไง แถมเขายังรู้สึกได้ถึงความจริงใจของลู่เจี้ยนอีกด้วย

 "ไปเถอะน้องเล็กเราเข้าบ้านกันก่อน

พี่ใหญ่คอแห้งเป็นบ้าเลย ไปหาอะไรเย็น ๆ ดื่มกันก่อนดีกว่า ว่าแต่บ้านนายมีเบียร์ตุนเอาไว้หรือเปล่า"

 พูดจบลู่เจี้ยนก็กอดคอน้องเล็กพาเดินเข้าไปราวกับเป็นบ้านของเขาเอง

...

 "นี่คือพี่ใหญ่ลู่เจี้ยน ต่อไปพวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน"

 ฉินฟ่านแนะนำลู่เจี้ยน ที่กำลังยกเบียร์กระป๋องซดดังอึก ๆ ให้คนในบ้านได้รู้จัก

 "สวัสดีค่ะพี่ใหญ่หนูชื่อเหลียนฟ่ง เรียกว่าเสี่ยวฟ่งก็ได้ค่ะ หนูเป็นผู้บังคับบัญชาของฉินฟ่านค่ะ"

 ฉินฟ่านพอได้ยินถึงกับค้อนขวับอย่างแรง ดีละ คืนนี้ต้องจับผู้บังคับบัญชาตีก้นซะให้เข็ด

 "ดี ๆ มีอารมณ์ขันดี น้องเล็กนี่เก่งจริง ๆ สามารถหาน้องสะใภ้ ที่น่ารักแถมร่าเริงได้ถึงขนาดนี้ พอดีวันนี้พี่ใหญ่มาโดยกะทันหันไม่ทันได้เตรียมของขวัญมา อืมกวนอิมหยกของพี่ใหญ่ชิ้นนี้ อยู่ติดตัวพี่ใหญ่มาสิบปี ถือซะว่าเป็นของขวัญแรกพบหน้าก็แล้วกัน ขอน้องสะใภ้อย่าได้รังเกียจ"

 ลู่เจี้ยนถอดสร้อยทองเส้นใหญ่ ที่มีจี้กวนอิมหยกขาวมันแพะออกจากคอ มอบให้เหลียนฟ่ง

 "ขอบคุณพี่ใหญ่มากค่ะ"

 สิ่งของวัตถุมงคลที่อยู่บนคอพี่ใหญ่ต้องเป็นของชั้นยอดอยู่แล้ว แค่สร้อยทองนี่ก็ไม่ต่ำกว่าห้าบาท ไหนจะกรอบทองฝังเพชรอีก งานนี้รับทรัพย์เน้น ๆ 

 เหลียนฟ่งยิ้มจนเห็นฟันขาว ดวงตาหยีเห็นลักยิ้มสองข้าง รับมาคล้องอวดบนลำคอของตัวเอง ทำให้ลู่เจี้ยนยิ้มพร้อมพยักหน้าเบา ๆ อย่างพึงพอใจ รู้สึกว่าน้องสะใภ้คนนี้หน้าตาสะสวย เฉลียวฉลาด นิสัยไม่เลวรู้จักเอาอกเอาใจพี่ใหญ่คนนี้ซะด้วย

 เหลียนเฮ่อรีบกระแซะเสนอหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว

 "สวัสดีครับพี่ใหญ่ ผมเป็นน้องชายของพี่เหลียนฟ่ง ชื่อว่าเหลียนเฮ่อแต่เพื่อน ๆ เรียกว่าสตีเฟ่น ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ"

 พูดจบเหลียนเฮ่อโค้งเก้าสิบองศาทันที

 อะไร…เฟ่น เฟ่นนะ

 คู่รักทั้งสองมองตากันด้วยความมึนงง

ไอ้เด็กเวรนี่ไปมีชื่อฝรั่งสตีฟ่ง สตีเฟ่นตั้งแต่เมื่อไร แถมไอ้ฝากเนื้อฝากตัวนี่ มันกำลังคิดอะไรอยู่ อยากจะเข้าแก๊งไปเป็นนักเลงหรือไงกัน

 "ตั้งใจเรียนหนังสือให้ดีล่ะ อย่าเอาแต่เล่นเกม ต้องเชื่อฟังพี่เขยกับพี่สาวให้มาก ๆ ถ้าไม่มีเงินใช้ หรือว่ามีใครมารังแกก็ให้มาบอกพี่ใหญ่

 "เอานี่พี่ใหญ่ให้เป็นของขวัญ"

 ลู่เจี้ยนถอดแหวนทับทิมเม็ดใหญ่ล้อมเพชรจากนิ้วกลางให้เหลียนเฮ่อ

 "ขอบคุณครับพี่ใหญ่ ผมจะเป็นเด็กดีอย่างแน่นอน"

 ท่าทางเหลียนเฮ่อจะชอบแหวนวงนี้มาก 

ลูบคลำมันไม่ยอมหยุดเลย

 "พี่ใหญ่วันนี้พวกเราไปกินข้าวนอกบ้านกันเถอะ เพื่อฉลองที่เราได้มาเป็นพี่น้องกัน

เอาไว้วันหลังค่อยให้อาฟ่ง เข้าครัวปรุงอาหารมาสักสองสามจาน ให้พี่ใหญ่ได้ลองชิมดู"

 "ดี ๆ ๆ ว่าแต่จะไปร้านไหนดีล่ะ"

 ฉินฟ่านเสนอว่าให้ไปภัตตาคารญี่ปุ่น

ซากุระโกะ ที่เปิดใหม่ในย่านชอปปิง ทุกคนต่างเห็นด้วย

 คิดไม่ถึงว่าคนจะนิยมชมชอบร้านนี้กันมาก มากจนลู่เจี้ยนต้องวนหาที่จอดรถถึงสองรอบ พอทุกคนเดินเข้าไปข้างใน ก็พบว่าภัตตาคารแห่งนี้ คงทุ่มเงินลงทุนตกแต่งในเรื่องอาคารสิ่งปลูกสร้างแบบญี่ปุ่นไปมาก แทบจะนึกว่าหลงเข้าไป ในลิตเติ้ลโตเกียวซะแล้ว 

 สิ่งละอันพันละน้อยทั้งโคมไฟกระดาษ สวนหิน ภูเขาน้ำตกจำลอง ชุดกิโมโนของพนักงาน ตัวหนังสือบนแผ่นป้ายเล็ก ๆ แถมยังมีดนตรีที่บรรเลงเพลงญี่ปุ่นเบา ๆ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกถึงกลิ่นอายแห่งความเป็นญี่ปุ่นอยู่เต็มเปี่ยม

 ทุกคนเดินเข้าไปในห้องโถงด้านหน้า ก็พบว่า มีพนักงานสวมชุดกิโมโน หน้าตาสะสวยยืนรอต้อนรับอยู่สี่คน ขณะที่พนักงานจะพาทุกคนไปที่ห้องส่วนตัว 

เหลียนเฮ่อก็กระตุกแขนเสื้อฉินฟ่านเบา ๆ พร้อมกับน้ำเสียงที่ตื่นเต้น 

 "พี่เขยดูนั่นดิ"

 ทุกคนหันไปตามนิ้วที่เหลียนเฮ่อชี้

ภาพที่เห็นในทีวีจอแบน ที่ติดอยู่บนฝาผนัง ก็คือภาพยนตร์โฆษณาน้ำหอม ที่ฉินฟ่านไปถ่ายที่ชายทะเล 

 "สุดยอดไปเลย น้องเล็กเป็นนายแบบถ่ายหนังโฆษณาด้วยหรือเนี่ย ฮ่า ๆ ถ้าน้องเล็กอยากแสดงหนัง พี่ใหญ่จะออกทุนเป็น

สปอนเซอร์ให้เอง ฮ่า ๆ ๆ ไม่ว่าจะเรทอาร์ เรทเอกซ์ พี่ใหญ่สร้างมาหมดแล้ว"

 "พี่ใหญ่ ถ้าวันไหนขาดตัวประกอบหนังเอกซ์ เรียกใช้ผมได้นะครับ ผมจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่"

 เหลียนเฮ่อปั้นสีหน้าจริงจัง ราวกับการรับใช้พี่ใหญ่คืออุดมคติในชีวิตของเขา

 เหลียนฟ่งอดรนทนไม่ไหว จนต้อง

เขกกะโหลกน้องชายตัวดีไปหนึ่งที

 "พอเลยแก เรียนหนังสือให้จบก่อน 

ถ้าไม่ขยันเรียน ฉันจะตีแกให้ตายเลยคอยดูสิ"

 ลู่เจี้ยนอาสาเป็นเถ้าแก่ใหญ่ เงินแค่ร้อยล้านเอาไปสร้างหนัง สำหรับเขาแค่นี้

จิ๊บจ๊อยมาก

 ฉินฟ่านทำหน้าไม่ถูกเลยจริง ๆ หัวจะปวด

 "ที่รักคุณนี่ขึ้นกล้องจริง ๆ นะคะ"

 เหลียนฟ่งรู้สึกภูมิใจเด็กในคอนโทรลของเธอมาก

 "แถมยังลีลาเด็ดอีกต่างหาก"

 เหลียนเฮ่อดัดเสียงเป็นผู้หญิง แกล้งแขวะพี่สาวตัวเอง

 เหลียนฟ่งมองน้องชายด้วยจิตพิฆาต ถ้าอยู่ที่บ้าน ไอ้น้องบ้านี่โดนตีตายแน่

 "ก็แค่ถ่ายโฆษณาชิ้นเล็ก ๆ เอง พวกคุณก็อย่าทำเป็นตื่นเต้นไปหน่อยเลย ผมไม่ใช่ดาราดังสักหน่อย แค่สองสามวันคนดูก็ลืมหน้าผมหมดแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ"

 "อ๊ะคุณฉิน ใช่คุณจริงด้วย ช่างบังเอิญเสียจริง ผมกู่เทียนหยวนแมวมองพุงใหญ่นิสัยดีไง จำผมได้ไหมครับ"

 เขาพูดพลางเดินส่ายพุงอ้วน ๆ ทักทายคนรอบตัวฉินฟ่านอย่างคนอัธยาศัยดี

 "สวัสดีครับโลกมันกลมดีนะครับ ผมจำคุณได้ คุณมาทานข้าวที่นี่บ่อยเหรอครับ"

 ฉินฟ่านเองก็นึกไม่ถึงว่าจะเจอคน ๆ นี้

 "ค่าบริการที่นี่แพงหูฉี่เลยนะคุณ ผมอาศัยว่ารู้จักเพื่อนฝูงเยอะ ก็เลยได้ตามเขามากินเป็นลาภปาก 

 แต่ว่าวันนี้ผมเห็นคุณในภาพยนตร์โฆษณาน้ำหอมด้วย คุณแสดงได้ถึงบทบาทดีจริง ๆ นี่เป็นการแสดงครั้งแรกจริง ๆ เหรอครับ ผมไม่อยากจะเชื่อเลย 

 คุณฉินผมต้องการคนมีพรสวรรค์อย่างคุณ กรุณามาเซ็นสัญญากับบริษัทของผมเถอะนะครับ"

 กู่เทียนหยวนไม่มียอมแพ้ นี่เป็นเพชรเม็ดงาม ถ้าดังขึ้นมาเผลอ ๆ อาจได้โกอินเตอร์ไปเล่นหนังฮอลลีวูด คนที่มีแต่ได้กับได้ก็จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา

 "ผมไม่ชอบงานแสดงจริง ๆ ต้องขอโทษด้วยครับ"

 "ไม่เป็นไรครับ อาชีพอย่างผมไม่เคยยอมตัดใจง่าย ๆ อยู่แล้ว จะตื๊อคุณจนกว่าคุณจะใจอ่อนให้ได้ โอกาสหน้าค่อยพบกันใหม่ครับ"

 ประสบการณ์ในอาชีพแมวมองนี้ สอนให้รู้จักสะกดคำว่าอดทน

 ในที่สุดทุกคนก็ได้นั่งล้อมวงกินข้าว

กันเสียที ลู่เจี้ยนสั่งรายการอาหารอย่างคล่องแคล่ว ตามประสาผู้มีอันจะกิน ที่เคยไปดื่มไปกินมาแล้วทุกที่ 

 มีทั้งข้าวหน้าปลาแซมอนที่นำเข้า

จากนอร์เวย์ ซูชิฟัวกราส์ ซาสิมิ ข้าวหน้าปลาไหล ทงคัตสึ โอโคโนมิยากิ ชาบู เทมปุระ พุดดิ้งกาแฟ ซูเฟล่ ในไม่ช้าอาหารถูกยกมาเต็มโต๊ะ 

 แต่พอกินได้แค่คำแรก ซูหลิงก็โทรมา

หาฉินฟ่าน เขาได้แต่ยิ้มแหย ๆ เชิงขอโทษ ที่ทุกคนถูกขัดจังหวะ เขากดรับโทรศัพท์ แต่เพราะจับกุ้งเทมปุระกินเมื่อครู่นี้ มือเลยเปื้อนคราบน้ำมัน 

 จึงเลือกที่จะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดสปีคเกอร์โฟนแทน จึงพลอยทำให้ทุกคน ได้ยินบทสนทนาไปด้วย

 "ฮัลโหล ฉินฟ่านพูดครับ"

 "คุณเห็นโฆษณาหรือยังคะ"

 ซูหลิงถามด้วยความตื่นเต้น

 "อื้อฮึ...เห็นแล้วครับ"

 "รู้ไหมว่า คนคลั่งโฆษณาชุดนี้กันใหญ่แล้ว ยอดสั่งจองสินค้าในตอนนี้ มากกว่า

สองหมื่นขวดแล้ว ฉันคิดว่าเราต้องเพิ่มฐานการผลิตให้มากขึ้น อีกหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ สาว ๆ คลั่งคุณ

ยิ่งกว่าคลั่งน้ำหอมเสียอีก เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้เรามีงานโปรโมทสินค้า มีทแอนด์กรี๊ด คุณต้องมาถ่ายรูปกับแฟนคลับของคุณ ตอนสิบโมงเช้าที่ห้างสรรพสินค้าจีช็อป"

 พอคุยเรื่องงาน อะไรก็หยุดซูหลิงไม่อยู่ ทุกคนได้ยินแต่เสียงเจื้อยแจ้วของเธอ

 "เดี๋ยวสิคุณ นี่มันเกินข้อตกลงของเรากันแล้วนะครับ คุณก็รู้ว่าผมไม่อยากเปิดเผยตัว ผมไม่ไปได้ไหมครับ"

 ฉินฟ่านบ่ายเบี่ยงไม่อยากไป

 "งั้นคุณช่วยโทรไปถามเหลียนฟ่งผู้จัดการส่วนตัวที ง่าย ๆ เลยออกงานโปรโมทสี่ชั่วโมงฉันจ่ายสี่แสน"

 "ฉันตกลง"

 เหลียนฟ่งตะโกนออกไปเสียงดังฟังชัดแทบไม่ต้องคิดเลย เธอยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมมีเงินต้องโกยไว้ก่อนแม่สอนไว้

 ทุกคนในห้องต่างยกนิ้วให้ เธอที่ตัดสิน

ใจได้เฉียบขาดรวดเร็ว ยกเว้นฉินฟ่านที่นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ 

 "คิก ๆ นี่คุณอยู่ด้วยเหรอเหลียนฟ่ง

ว่าแต่นี่พวกคุณอยู่ที่ไหนกันเหรอคะ"

 ซูหลิงแอบเสียใจเล็ก ๆ ไม่ได้ เพราะเธอไม่มีโอกาสที่จะอยู่กับเขาบ่อยมากนัก เพราะช่วงนี้งานที่บริษัทมีเยอะมาก เพราะยอดสั่งจองสินค้าพุ่งกระฉูด 

 บรรดาพนักงานน้อยใหญ่ต่างพากันยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม เตรียมรอรับโบนัสก้อนใหญ่จากซูหลิง

 "พวกเรามากินข้าวที่ภัตตาคารญี่ปุ่นนะ"

 "แหม ไม่ยอมชวนกันบ้างเลย ฉันเองก็ชอบทานอาหารญี่ปุ่นเหมือนกัน ว่าแต่ที่รักเมื่อไรคุณจะมากินฉันคะ"

 แค่ก แค่ก!

 ฉินฟ่านถึงกับสำลักอาหาร

 ซูหลิงยิ้มพรายอย่างชอบใจ ที่ได้เย้าแหย่เขาไปหนึ่งดอก อยากไม่ชวนเธอมากินด้วย แบบนี้ต้องเล่นให้แสบ

 "เอ่อเมื่อกี้คุณว่าอะไรนะครับ"

 ฉินฟ่านเหงื่อแตกพลั่ก งานเข้าแล้วสิตู

 "ใจร้ายจริง ๆ ทำเป็นขี้หลงขี้ลืมไปได้ ลืมสัญญาของเราสองคนแล้ว

เหรอคะ ฉันถามว่าเมื่อไร คุณจะมากินฉันคะ"

 ซูหลงถามเสียงใส ๆ แบบไร้เดียงสา นี่เธอเรียบเรียงคำถามผิดไปหรือเปล่า เธอควรพูดว่า "เมื่อไรคุณจะพาฉันไปกินคะ" ซึ่งหมายถึงกินอาหารไม่ใช่เหรอ 

 สองประโยคนี้ความหมายมันห่างไกลกัน แปดแสนเจ็ดหมื่นลี้เลยนะ

 "โอ๊ย! เกือบลืมไปค่ะ"

 ฉินฟ่านรู้ว่าโอกาสทองมาถึงแล้ว ที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย เขารีบถามทันที

 "ลืมอะไรเหรอครับ ต้องโปรโมทเพิ่ม

อีกเหรอครับ"

 "ไม่ใช่ค่ะ แค่อยากจะบอกคุณว่าทีหลังอย่าทำแบบนั้น ที่โต๊ะทำงานได้ไหมคะ แหม…ถ้ามีใครมาเห็นเข้า อายเขาตายเลยค่ะ"

 ดอกที่สองตามมาติด ๆ 

 คำพูดสองแง่สามง่ามแบบนี้ ยังจะให้คิดอะไรได้อีก ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโห ก็ไม่อาจชะล้างความบริสุทธิ์ได้

 อายกะผีนะสิ!

 เกอจำได้ว่าวันนั้นแค่ดื่มเบียร์กับกินมันปิ้ง

ไม่ได้กินเธอบนโต๊ะทำงานสักหน่อย

 เขาเริ่มรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของคนที่ถูกปรักปรำ อีแบบนี้ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโห ก็ยังชำระล้างไม่ได้เลย ความรู้สึกอยากจะกระอักเลือดมันเป็นแบบนี้เองสินะ

 คนโบราณสอนสั่งมาถูกต้องแล้ว ใจคิดร้ายต่อผู้อื่นไม่ควรมี แต่ใจพึงระวังป้องกันควรจะมี

 แม้แต่ลู่เจี้ยนที่อ่อนด้อยในเรื่องจีบผู้หญิง เมื่อครู่พอได้ยินถึงกับสำลักอาหาร จน

เหลียนเฮ่อต้องรีบเทน้ำให้ดื่ม 

 ส่วนฉินฟ่านยิ้มปากสั่น ทำหน้าเหย๋เก

เหมือนปู่สามของอาสะใภ้คนข้างบ้านเสีย ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี 

 คงมีแต่เหลียนฟ่งที่ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร เดี๋ยวคีบกุ้งเดี๋ยวคีบปลา เข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเดียว คล้ายดั่งเป็นความสงบ ก่อนที่จะมีมหันตภัยพายุร้ายมาเยือน

 "คุณต้องชอบถุงน่องใหม่ ที่ฉันเพิ่งซื้อมา"

 "เอ่อ ฮัลโหล โหล สัญญาณไม่ค่อยดีแค่นี้ก่อนนะครับ"

 ฉินฟ่านกดตัดสายไปดื้อ ๆ แล้วคืนนี้เขาจะได้ขึ้นสวรรค์หรือลงนรกกันแน่ เขาลอบปาดเหงื่อ ทั้ง ๆ ที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ 

 ร้ายกาจจริง ๆ แค่คำพูดประโยคเดียว

ของซูหลิง ถึงกับบีบให้เขาหลังชนฝาได้ แล้วจะทำยังไงดี 

 โอ๊ย! อยากจะบ้าตาย