LOGINShare
บทที่ 6
Latest chapter
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 10
การสืบสวนดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะหลักฐานมัดตัวแน่นหนา—ระบบความยุติธรรมได้บันทึกทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ ทั้งข้อมูลระบุพิกัด ข้อมูลทางชีวมิติ และบันทึกการสื่อสารที่วาดภาพอันแสนเลวร้ายออกมาได้อย่างชัดเจน และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะโควาลสกี้ ทันทีที่เขาได้รับข้อเสนอให้กันตัวเป็นพยาน เขาก็เริ่มคายความลับออกมาหมดเปลือกราวกับนกคีรีบูนในกรงที่เต็มไปด้วยแมวข้อหาต่างๆ ถูกตั้งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งลักพาตัว สมรู้ร่วมคิดเพื่อการค้ามนุษย์ ทำร้ายร่างกายด้วยอาวุธร้ายแรง บันทึกทางธุรกิจของพ่อถูกหมายศาลเรียกตรวจสอบ และสิ่งที่ปรากฏออกมานั้นเลวร้ายยิ่งกว่าที่ใครจะคาดคิด—การติดสินบน การฟอกเงิน และข้อตกลงลับหลังที่ดำเนินมานานหลายทศวรรษ ซึ่งไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลยสักนิดเอนโซ คอสเตลโล ถูกตัดสินประหารชีวิตแคทเธอรีน คอสเตลโล ถูกจำคุกสิบห้าปี มาร์คัส สิบปี ส่วนบริทนีย์ ในฐานะผู้เยาว์ที่ถูกพิจารณาคดีในศาลเยาวชน เธอจะต้องอยู่ในสถานพินิจจนกว่าจะอายุครบยี่สิบเอ็ดปี จากนั้นจึงจะถูกย้ายไปเรือนจำผู้ใหญ่เพื่อรับโทษต่ออีกห้าปีโควาลสกี้ยอมรับข้อตกลงรับสารภาพซึ่งส่งผลให้เขาต้องเข้าไปอยู่ในเรือนจำที่
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 9
พ่อดึงประตูเปิดออกด้วยท่วงท่าราวกับเล่นละครเวที ราวกับชายผู้เฝ้ารอคอยมานานหลายปีที่จะได้รับบทวีรบุรุษผู้พิชิต"คุณโควาลสกี้ มาตรงเวลาพอดีเลย"ชายร่างใหญ่ที่ยืนเต็มกรอบประตูมีรูปร่างบึกบึนราวกับเนื้อวัวชิ้นโต—ไหล่กว้างที่เริ่มย้วย พุงที่ดันเสื้อสูทจนตึง ใบหน้าขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อราวกับพื้นถนนพังๆ เขามีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อเหม็นอับ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างเชื่องช้าด้วยท่าทีประเมินราคา แบบเดียวกับคนที่คุ้นเคยกับการตีราคาสินค้า"เอนโซ" เขาไม่ได้ยื่นมือมาทักทาย "เด็กคนนี้งั้นรึ?""ลูกสาวของฉันเอง วาเลนติน่า" พ่อผายมือมาทางฉันราวกับพนักงานเสิร์ฟที่กำลังนำเสนอเมนูไวน์ "ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยังบริสุทธิ์ และข้อตกลงนี้รวมถึงการเก็บเป็นความลับขั้นสุดยอด"โควาลสกี้ก้าวเข้ามาใกล้ ฉันต้องฝืนตัวเองไม่ให้ถอยหนี—สายรัดเคเบิลไทร์รัดจนเลือดไม่เดิน ขยับทีก็ปวดแสบปวดร้อนไปทั้งแขน ซี่โครงตรงที่โดนบริทนีย์เตะก็ปวดร้าว ทุกครั้งที่หายใจจะมีเสียงดังกริ๊กที่สีข้างด้านซ้าย"สภาพเยินอยู่นะ" โควาลสกี้สังเกตเห็นพลางขมวดคิ้ว"แค่รอยภายนอกน่ะ ไม่มีบาดแผลถาวรหรอก" พ่อดึงแส้หนังถักที่ม้วนอ
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 8
ฉันควรจะไล่เธอกลับไปซะฉันควรจะกดปุ่ม ปฏิเสธ แล้วกลับไปทำเรื่องสมัครเรียนต่อมหาวิทยาลัย สัญชาตญาณทุกอย่างที่ฉันหล่อหลอมมาตลอดปีที่ผ่านมา—ทุกบทเรียนที่ครอบครัวนี้สอนฉัน—กรีดร้องบอกให้ฉันล็อกประตูเอาไว้แต่บางอย่างในน้ำเสียงของเธอทำให้ฉันชะงัก ฉันเคยได้ยินแม่ใช้น้ำเสียงมาสารพัดรูปแบบ—ทั้งเมินเฉย เต็มไปด้วยการคำนวณผลประโยชน์ และรักใคร่แบบเย็นชา แต่ฉันไม่เคยได้ยินเธอใช้น้ำเสียงที่ฟังดูสิ้นหวังแบบนี้มาก่อนฉันกดปุ่มปลดล็อกประตูให้เธอขึ้นมาเธอยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของฉันราวกับคนแปลกหน้าที่หลงทางมาผิดตึก ผมที่มักจะถูกจัดทรงให้เรียบกริบ ตอนนี้กลับลู่ตกลงประบ่า เสื้อผ้าของเธอเป็นแบบสำเร็จรูป—ถึงจะยังแพงอยู่ แต่ก็ไม่ใช่งานสั่งตัด เครื่องประดับหายไปหมดเหลือเพียงแหวนแต่งงาน ซึ่งดูหลวมกว่าที่ฉันเคยจำได้"วาเลนติน่า" ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา "ลูกรักของแม่ ลูกต้องมาอยู่คนเดียวที่นี่ แม่เป็นห่วงลูกมากนะ"เธอเอื้อมมือมาหาฉัน แต่ฉันก้าวถอยหลัง"คุณต้องการอะไร แคทเธอรีน?"ชื่อนั้นฟาดลงไปราวกับถูกตบหน้า เธอเคยเป็น "แม่" ของฉันมาเสมอ—แม้ในตอนที่เธอไม่คู่ควร แม้ในตอนที่คำๆ นั้นมันบาดคอฉันจนแส
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 7
ฉันย้ายออกในวันหยุดสุดสัปดาห์นั้นไม่มีฉากดราม่า—ไม่มีการกระแทกประตูปิด ไม่มีฉากเผชิญหน้าทั้งน้ำตา ฉันเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางสองใบกับกระเป๋าดัฟเฟิลอีกหนึ่งใบ เรียกใช้บริการรถรับส่งด้วยเงินที่เก็บหอมรอมริบจากการรับติวหนังสือให้รุ่นน้อง แล้วจากมาในตอนที่คนทั้งบ้านยังคงหลับใหลจากฤทธิ์วิสกี้เมื่อคืนอพาร์ตเมนต์ที่ฉันเช่าอยู่เป็นแบบเดินขึ้นบันไดมีหนึ่งห้องนอน ตั้งอยู่ในย่านที่พ่อของฉันไม่มีวันเฉียดกรายมา พื้นห้องลาดเอียงนิดๆ ฮีตเตอร์ก็ส่งเสียงดังกุกกัก วิวจากหน้าต่างมองออกไปเห็นแต่กำแพงอิฐกับนกพิราบสามตัวที่ดูเหมือนกำลังเปิดศึกแย่งชิงอาณาเขตกันแต่ฉันตกหลุมรักมันทันทีมันเป็นของฉัน ที่นี่จะไม่มีใครมาคอยสั่งว่าฉันต้องนั่งตรงไหน ต้องกินอะไร หรือแม้แต่ตัดสินว่าฉันมีสิทธิ์จะมีตัวตนอยู่ในห้องนั้นหรือไม่ตลอดสองสัปดาห์ ฉันไม่ทำอะไรเลยนอกจากอ่านหนังสือ การสอบปลายภาคใกล้เข้ามาแล้ว และฉันก็เสียเวลาไปหลายเดือนจากการกลั่นแกล้งของบริทนีย์ ฉันนั่งแก้โจทย์แคลคูลัสที่โต๊ะกินข้าว ท่องจำปีประวัติศาสตร์ไปพร้อมกับกินอาหารกล่องจากร้านอาหารไทยที่จำเมนูประจำของฉันได้ตั้งแต่ไปซื้อครั้งที่สาม ฉันได้นอนหลับสนิ
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 6
สิบห้านาทีต่อมา ประตูหน้าบ้านก็เปิดออกเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายก้าวเข้ามาในโถงทางเดิน สีหน้าของพวกเขาถูกปั้นแต่งให้ดูเป็นกลางอย่างระมัดระวังในแบบของคนที่อยากจะไปอยู่ที่อื่นมากกว่า บริทนีย์รีบพุ่งเข้าไปหาพวกเขาก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ก้าวข้ามธรณีประตูเสียด้วยซ้ำ"นังคนนั้นแหละค่ะ" เธอชี้หน้าฉัน "วาเลนติน่า คอสเตลโล เธอแอบเข้าไปแก้ไขประวัติการเรียนของโรงเรียนเพื่อปั่นเกรดตัวเองและฉ้อโกงระบบความยุติธรรมของรัฐ"แม่ยกมือขึ้นทาบอก "นี่มันเรื่องจริงงั้นเหรอ?""หนูเห็นมากับตาตัวเองเลยค่ะ" บริทนีย์พูด "ผลสอบสามครั้งติด เธอสอบได้ที่โหล่ของชั้น ทุกครั้งเลย ไม่มีทางที่เธอจะได้อันดับหนึ่งถ้าไม่บิดเบือนข้อมูล" เธอหันกลับไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ "เธออาจจะติดสินบนคนในห้องทะเบียน หรือไม่ก็แฮกฐานข้อมูล หนูต้องการให้จับกุมเธอค่ะ"เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อายุมากกว่า—ป้ายชื่อเขียนว่า เดเวอโรซ์—ยกมือขึ้นปราม "ใจเย็นๆ ก่อนครับ เราไม่จับกุมใครเพียงเพราะข้อสันนิษฐาน เราต้องทำความเข้าใจก่อนว่าเรากำลังเผชิญกับอะไรอยู่""ฉันยินดีอธิบายค่ะ" ฉันพูด "ผลสอบที่ตกทั้งสามครั้งนั้นเป็นของจริง แต่มันมีที่มาที่ไปค่ะ"ฉันยื่นโทรศั
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 5
การจัดสรรหุ้นถูกประกาศลงบนพอร์ทัลของบริษัทตอนเจ็ดโมงเช้าฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าตอนที่เสียงแจ้งเตือนเริ่มดังรัวขึ้น โทรศัพท์ของพ่อสั่นเป็นเครื่องแรก ตามด้วยของมาร์คัส จากนั้นโทรศัพท์บ้านก็เริ่มกรีดร้องด้วยความเร่งเร้าในแบบฉบับของทนายความและคณะกรรมการบริหารที่ไม่เคยถูกเรียกมาปรึกษาหารือมาก่อนบริทนีย์เดินลงบันไดมาพร้อมกับรอยยิ้ม เธอแต่งตัวจัดเต็มเพื่อโอกาสนี้โดยเฉพาะ—เสื้อเบลเซอร์สั่งตัดเข้ารูป ผมถูกรวบตึงดูโฉบเฉี่ยวและแพงระยับ เธอคงอยากจะเตรียมพร้อมสู้กล้องเต็มที่ตอนที่ชัยชนะของเธอถูกประกาศอย่างเป็นทางการ"เช็กพอร์ทัลสิ วาเลนติน่า" เธอพูดพลางรินคาปูชิโน่จากมุมบุฟเฟต์ให้ตัวเอง "ฉันว่าเธอคงจะพบว่าตัวเลขพวกนั้นมันน่าสนใจดีทีเดียวนะ"พ่อเปิดแท็บเล็ตของเขา สีเลือดฝาดเหือดหายไปจากใบหน้าทันที"นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?"ฉันไม่จำเป็นต้องดูหรอก ฉันเห็นการแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ของตัวเองแล้ว มันสั่นเตือนเงียบๆ อยู่ที่ต้นขาตอนที่ฉันกำลังทาเนยลงบนขนมปังปิ้งคอสเตลโล เอ็นเตอร์ไพรส์ — การปรับโครงสร้างทุนวาเลนติน่า คอสเตลโล: 65% ผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจควบคุม มาร์คัส คอสเตลโล: 35% บริทนีย์ คอสเต
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 4
ตอนนี้ฉันรู้จักบริทนีย์ดีพอที่จะรู้ว่าคำขู่ของเธอไม่ใช่เรื่องเล่นๆที่โรงเรียนเซนต์ออกัสตินเพรพ เธอรักษาตำแหน่งทางสังคมของตัวเองในแบบเดียวกับที่พ่อรักษาผลประโยชน์ทางธุรกิจ—ผ่านเครือข่ายการเอื้อผลประโยชน์ คำขู่แฝง และการฉีกหน้าประจานต่อหน้าธารกำนัลเป็นครั้งคราว ฉันเคยเห็นเธอทำให้นักเรียนเกรดสิบต้องร
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 3
ห้องอาหารยังคงคุกรุ่นจากความวุ่นวายก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันตัดสินใจรุกคืบต่อไปฉันมองดูอาหารที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า—ซุปข้นล็อบสเตอร์ ฟัวกราส์ย่างกระทะ ซาชิมิที่จัดเรียงเป็นรูปดอกเบญจมาศ ทั้งหมดนี้ล้วนทำขึ้นเพื่อเอาใจรสนิยมของบริทนีย์โดยเฉพาะ ซุปข้นนั่นเลี่ยนเกินไปสำหรับกระเพาะของฉัน ส่วนปลาดิบก็ทำให้ลำค
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 2
เจ้าหน้าที่ประสานงานของระบบเดินทางมาถึงภายในสี่สิบแปดชั่วโมง เขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐในชุดสูทสีเรียบ ถือแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับเครื่องสแกนม่านตา"เพื่อให้ระบบทำงานได้อย่างสมบูรณ์ ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวจะถูกผนวกเข้ากับโครงสร้างของระบบความยุติธรรมอย่างลึกซึ้ง ระบบจะประเมินพฤติกรรมของพ่อแม่ที่มีต่อล
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าความยุติธรรม บทที่ 1
โรงเรียนเลิกตอนบ่ายสามโมง ฉันเดินกลับบ้านใต้แสงแดดที่ร้อนระอุจนแทบจะหลอมละลายกับพื้นถนน ในขณะที่บริทนีย์ก้าวขึ้นรถมายบัคที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำซึ่งจอดอยู่ห่างออกไปแค่สี่สิบหลา คนขับรถเปิดประตูรอรับเธอ และเธอก็ไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมามองคฤหาสน์ตระกูลคอสเตลโลตั้งตระหง่านอยู่หลังประตูเหล็กดัดในย่านที่ต้นไม
You May Also Like
หน่ายรักเจ็ดปี: พอกันทีนายหญิง
เบเกิล23.6K viewsสะบั้นรัก เจ้าพ่อมาเฟีย
ดอกมะลิ23.1K viewsทายาทที่เขาไม่เคยรู้
แอนนา สมิธ2.4K viewsแค้นรักนายหญิงมาเฟีย
ลัคกี้25.5K viewsเมื่อแฝดถูกเลือก ฉันจึงจากตระกูลมาเฟีย
ทีเจ739 viewsการโต้กลับสุดอันตรายของเมียเก่า
นิรนาม1.7K viewsทางเลือกมรณะของมาเฟียร้าย
พิชชี่4.6K viewsแฟนฉันดันขายฉันให้ผู้ชายผิดคน
คาเรน ดับเบิลยู2.6K views
