ตอนที่ 3 เด็กหญิงที่หายไป

ตอนที่ 3 เด็กหญิงที่หายไป

      รถยนต์สีดำแล่นฝ่าสายฝนออกจากกรุงเทพมหานครอย่างเงียบเชียบ แสงจากเสาไฟริมถนนทอดผ่านกระจกเป็นช่วง ๆ ก่อนเลือนหายไปด้านหลัง มีเรียยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเบาะหนัง มือเล็กกำล็อกเก็ตที่ห้อยอยู่ตรงคอแน่นเสียจนข้อนิ้วซีด ดวงตากลมโตที่เคยสดใสไม่เหลือน้ำตาให้ไหลออกมาอีกแล้ว ราวกับเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบใช้มันหมดไปตั้งแต่คืนที่เห็นบ้านของตัวเองถูกเปลวไฟกลืนกิน

      ธนา เมธาวิน นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขามองหลานสาวอยู่หลายครั้ง แต่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร คำปลอบโยนทุกคำดูไร้ประโยชน์เกินไปสำหรับเด็กคนหนึ่งที่เพิ่งสูญเสียทั้งพ่อ แม่ และบ้านภายในคืนเดียว

     

     “มีเรีย...” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แต่ไม่ได้ขานรับ

     

      ธนาสูดลมหายใจเข้า ก่อนพูดในสิ่งที่แม้แต่เขาเองก็เจ็บปวดที่จะเอ่ย “จากวันนี้ไป หนูจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว”

     

     “ทำไมคะ...” เสียงเล็กแหบพร่า “คุณพ่อกับคุณแม่ตายแล้ว หนูยังกลับบ้านไม่ได้อีกเหรอ”

       คำถามนั้นเหมือนมีดกรีดกลางอก ธนาหันมองออกไปนอกหน้าต่างชั่วครู่เพื่อซ่อนความแดงก่ำในดวงตา ก่อนหันกลับมาอีกครั้ง “เพราะลุงยังไม่รู้ว่าใครทำเรื่องทั้งหมดนี้”

       มีเรียชะงัก “ไฟไหม้...ไม่ได้เกิดเองเหรอคะ”

       ธนาไม่ได้ตอบในทันที เขายังไม่มีหลักฐานมากพอจะกล่าวหาใคร แต่ระบบดับเพลิงที่ถูกตัด กล้องวงจรปิดที่ใช้การไม่ได้พร้อมกันทั้งคฤหาสน์ รวมถึงแฟ้มเอกสารสำคัญของบริษัทที่หายไปก่อนเกิดไฟไหม้ มันบังเอิญมากเกินไป

      “ลุงยังตอบไม่ได้” เขาเลือกพูดเพียงเท่านั้น “แต่จนกว่าจะรู้ความจริง ทุกคนต้องคิดว่าหนูตายไปแล้วพร้อมกับพ่อแม่”

      “แล้วชื่อของหนูล่ะคะ” “ต้องหายไปด้วย”

       มีเรียก้มมองมือของตัวเอง ความหมายของคำว่า ‘หายไป’ สำหรับเด็กวัยเจ็ดขวบอาจยังไม่ชัดเจนนัก แต่เธอก็รู้ว่ามันหมายถึงการไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้ไปโรงเรียนเดิม ไม่ได้เจอคนรู้จัก และอาจไม่มีใครเรียกเธอด้วยนามสกุลที่พ่อเคยภาคภูมิใจอีกต่อไป

      “ถ้ามีเรียหายไป...” เธอเงยหน้ามองลุง “แล้วหนูจะเป็นใครคะ”

      ธนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวเข้าไปจับมือเล็กเอาไว้ “หนูยังเป็นหนูอยู่ ไม่ว่าชื่อจะเปลี่ยนไปแค่ไหน จำไว้นะมีเรีย ไม่มีใครพรากตัวตนที่แท้จริงออกไปจากเราได้ หากเราไม่ยอมให้เขาพรากมันไป”

     เด็กหญิงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เธอจดจำทุกคำเอาไว้

 

       รถยนต์แล่นต่อไปจนแสงไฟของเมืองหลวงค่อย ๆ หายลับ เหลือเพียงถนนทอดยาวท่ามกลางความมืด มีเรียหันกลับไปมองผ่านกระจกด้านหลังเป็นครั้งสุดท้าย แล้วกระชับล็อกเก็ตในมือแน่นขึ้น ในนั้นมีรูปครอบครัวของเธออยู่

      อย่างน้อย...ตราบใดที่มันยังอยู่ เธอก็ยังไม่ลืมว่าตัวเองมาจากไหน

     .........