ตอนที่ 8 : คนแปลกหน้าในคฤหาสน์

ตอนที่ 8 : คนแปลกหน้าในคฤหาสน์

เสียงบานประตูไม้สักทองสลักลายหรูหราปิดลงเบา ๆ ทว่ากลับส่งเสียงสะท้อนก้องในความรู้สึกของคนฟัง นทีทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงใจกลางห้องกว้างขวางทึมเทา ดวงตากลมโตที่ยังคงมีร่องรอยของคราบน้ำตาแกว่งไกวไปมาราวกับลูกนกที่พลัดหลงเข้ามาในวิมานอันแปลกตา

หลังจากที่สมบัติและมาลีถูกลากตัวออกไปจากคฤหาสน์อัครเดชอย่างหมดสภาพ นทีก็ถูกชายชุดสูทสีดำสองคนเดินนำทางขึ้นมายังชั้นบนของตึกใหญ่ ทิศทางที่สลับซับซ้อนและทางเดินที่ทอดยาวเงียบสงัดทำให้เขาทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาเดินตามเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างเชื่องซึม จนกระทั่งมาหยุดอยู่ ณ ห้องพักแห่งนี้

มันเป็นห้องที่ใหญ่โตรโหฐาน... ใหญ่เสียจนนทีคิดว่าบ้านเช่าซอมซ่อหลังเก่าของเขาทั้งหลังยังยัดลงมาในห้องนี้ได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

เตียงนอนขนาดคิงไซส์สีเทาควันบุหรี่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางห้อง พร้อมหัวเตียงบุหนังแท้ราคาแพงระยับ ด้านข้างมีชุดโซฟากำมะหยี่สีเข้มเข้าชุดกัน ฝาผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสบานยักษ์ที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครอันศิวิไลซ์ แสงไฟระยิบระยับดั่งดวงดาวบนพื้นดินด้านนอกนั่น ยิ่งตอกย้ำให้เด็กหนุ่มตระหนักถึงความห่างชั้นระหว่างเขากับเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้

ร่างโปร่งบางในชุดนักศึกษาที่ค่อนข้างเก่าและเริ่มมอมแมมขยับตัวอย่างอึดอัด นทีไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเดินไปไหนไกลจากประตูเกินสามก้าว สองมือเรียวบางชื้นเหงื่อยกขึ้นมากอดประคองตัวเองไว้หลวม ๆ เขาไม่กล้าแตะต้องสิ่งใดในห้องนี้เลย ไม่กล้านั่งลงบนโซฟานุ่มตัวนั้น และไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้เตียงนอนหลังใหญ่ เพราะกลัวว่าความสกปรกและคราบไคลจากโลกเบื้องล่างที่เขาเผชิญมาตลอดชีวิต จะไปทำให้สิ่งของอันสูงค่าเหล่านั้นต้องแปดเปื้อน

สำหรับนทีแล้ว... ที่นี่ไม่ใช่ที่อยู่ของเขา มันเป็นเพียงกรงทองที่แสนงดงามทว่ากว้างใหญ่จนน่าใจหาย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว นทีรีบหันขวับไปมอง ประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้ามาเชื่องช้า ก่อนที่ร่างสูงโปร่งใบหน้าเรียบนิ่งของ ‘ธาม’ มือขวาคนสนิทของคิรากรจะก้าวเข้ามา ในอ้อมแขนของเขา มีเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ดูจากเนื้อผ้าและการตัดเย็บก็รู้ทันทีว่าเป็นแบรนด์หรูราคาแพง

ธามหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันเหมือนตอนที่ใช้คาดคั้นสองสามีภรรยาใจร้าย หากแต่มีความนิ่งสงบและเจือไปด้วยกระแสความเห็นใจบางเบาที่ปิดซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึม

“เสื้อผ้าชุดใหม่ของนาย ละอองฝนข้างนอกเริ่มตกแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ จะได้ไม่สบาย” ธามเอ่ยเสียงเรียบพลางยื่นท่อนแขนส่งชุดในมือให้

นทีเหลือบมองผ้าเนื้อดีเหล่านั้นก่อนจะรีบชักสายตากลับ สองมือที่กอดอกอยู่ยิ่งบีบเข้าหากันแน่น ใบหน้าหวานส่ายไปมาเบา ๆ ด้วยความเกรงใจและตื่นตระหนก

“เอ่อ... ไม่เป็นไรครับพี่ คือ... ผมใส่ชุดนี้ได้ครับ ไม่ได้เปียกอะไรมาก” น้ำเสียงหวานละล่ำละลักปฏิเสธอย่างนอบน้อม “ผม... ผมเกรงใจครับ ของพวกนี้ดูท่าทางราคาแพงมาก ผมไม่มีเงินมาชดใช้คืนให้หรอกครับ”

คำปฏิเสธที่เต็มไปด้วยความเจียมตัวและหวาดระแวงนั้น ทำให้มือขวาหนุ่มถึงกับต้องลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ธามมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ตัวเล็กกะทัดรัดและดูเปราะบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับเจ้านายของเขา ความระแวดระวังตัวดั่งสัตว์ป่าที่ถูกทำร้ายมาซ้ำ ๆ ทำให้นทีเลือกที่จะสร้างเกราะกำแพงขึ้นมาปกป้องตัวเองจากทุกสิ่งรอบตัว

“นายไม่ต้องเกรงใจหรอก” ธามพูดพลางเดินเข้าไปใกล้อีกก้าว ก่อนจะวางชุดเสื้อผ้าลงบนปลายเตียงนอนอย่างถือวิสาสะ เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่ทำแบบนี้นทีก็คงไม่ยอมรับไป “คำสั่งนายใหญ่... ถ้าฉันทำไม่สำเร็จ หรือทำให้นายอึดอัดจนไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า คนที่จะเดือดร้อนคงเป็นฉันไม่ใช่ตัวนาย”

คำอ้างถึง ‘นายใหญ่’ ทำให้ชะงักไปทันที นทีเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ภาพใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันตรายของคิรากรผุดขึ้นมาในสมอง สัมผัสอุ่น ๆ จากปลายนิ้วสากที่เชยคางเขาขึ้นมาสบตาในห้องทำงานนั้น ยังคงทิ้งความรู้สึกอุ่นวาบอยู่บนผิวแก้มไม่จางหาย

“คุณ... คุณคิรากรเหรอครับ?” นทีพึมพำเสียงแผ่ว ช้อนดวงตาคู่ใสขึ้นมองธามราวกับต้องการคำตอบที่ค้างคาใจอยู่ลึก ๆ “ทำไม... ทำไมเขาถึงต้องดีกับผมขนาดนี้ล่ะครับ ทั้ง ๆ ที่ผมก็เป็นแค่ลูกหนี้... เป็นแค่คนที่พ่อแม่บุญธรรมเอามาขัดดอกแท้ ๆ เขาควรจะใช้งานผม หรือ... หรือทำเหมือนที่คนอื่น ๆ ทำสิครับ”

คิรกรที่ใคร ๆ ต่างขนานนามว่าเป็นมาเฟียผู้ไร้ความปรานี เหตุใดจึงยอมหักหนี้สิบล้านทิ้งไปอย่างง่ายดายเพียงเพื่อปกป้องเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง เหตุใดจึงต้องมอบห้องพักที่หรูหราขนาดนี้ให้ และเหตุใด... ต้องใส่ใจแม้กระทั่งเรื่องเสื้อผ้าชุดใหม่ของเขา

ธามไม่ได้ตอบคำถามนั้นโดยตรง เขาเพียงแต่มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของนที ก่อนจะจุดรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งจากคนสนิทของมาเฟียใหญ่

“นายใหญ่มีเหตุผลของท่านเสมอ นที... อยู่ที่นี่ไปเถอะ แล้ววันหนึ่งนายจะเข้าใจเอง” มือขวาหนุ่มตบไหล่บางเบา ๆ เป็นการปลอบประโลม “พักผ่อนซะ ห้องนี้ปลอดภัย ไม่มีใครกล้าเข้ามาทำร้ายนายแน่นอน”

เมื่อสิ้นคำพูด ธามก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เข้าจู่โจมหัวใจของนทีอีกครั้ง เด็กหนุ่มมองบานประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองชุดเสื้อผ้าเนื้อนุ่มบนปลายเตียง

ความสับสนปนเปอยู่ภายในใจจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว นทีค่อย ๆ ก้าวเท้าที่สั่นเทาตรงไปยังเตียงหลังใหญ่ทว่าเขาไม่ได้ล้มตัวลงนอนเหมือนคนปกติทั่วไป เด็กหนุ่มขยับขึ้นไปนั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่ตรงมุมหนึ่งของเตียง ซุกใบหน้าลงกับหัวเข่าของตัวเองเพื่อหาที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวในเวลานี้

ท่ามกลางความหรูหราของคฤหาสน์มาเฟีย... นทียังคงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงคนแปลกหน้าผู้โดดเดี่ยว

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องควบคุมระบบความปลอดภัยชั้นล่างของคฤหาสน์

แสงไฟจากหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่หลายสิบบานส่องสว่างกระทบใบหน้าคมสันราวกับรูปสลักของคิรากร มาเฟียหนุ่มยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหลังโต๊ะควบคุม นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่จุดทิ้งไว้ปล่อยให้ควันสีเทาหม่นลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศอย่างเชื่องช้า

สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ไม่ได้ละไปจากหน้าจอหนึ่งที่กำลังจับภาพภายในห้องพักรับรองแขกชั้นบนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ภาพที่ปรากฏบนจอภาพคือร่างโปร่งบางของนทีที่กำลังนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียงกว้าง ท่ามกลางพื้นที่หรูหราอันกว้างขวาง เด็กหนุ่มกลับย่อตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดูราวกับจุดเล็ก ๆ ที่แสนเปราะบางและพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ความโดดเดี่ยวและกระแสความหวาดระแวงที่แผ่ออกมาจากภาพเคลื่อนไหวนั้น ช่างขัดกับความโอ่อ่าของห้องพักอย่างสิ้นเชิง

คิรากรพ่นควันบุหรี่สีหม่นออกจากริมฝีปาก สายตาที่ทอดมองคนบนหน้าจอนั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยกระแสอารมณ์อันยากจะคาดเดา มันไม่ใช่สายตาของนักล่าที่มองเหยื่อ... แต่เป็นสายตาของคนที่มีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ลึกสุดใจ

“กลัวขนาดนั้นเชียวฮะ... ลูกนกตัวน้อย”

เสียงทุ้มต่ำพึมพำแผ่วเบากับตัวเอง มุมปากหยักยกยิ้มจาง ๆ ทว่าดวงตากลับไม่ได้มีความขบขันอยู่เลย มือหนายกขึ้นแตะที่หน้าจอสัมผัสเบา ๆ ตรงตำแหน่งที่เป็นใบหน้าหวานของนทีที่กำลังซุกอยู่กับเข่า ราวกับต้องการจะส่งผ่านความอบอุ่นไปลบเลือนความกลัวในใจของอีกฝ่าย

สำหรับคนอื่น นทีอาจเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมหนี้สิน แต่สำหรับคิรากร... เด็กคนนี้คือคนเดียวที่เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายหรือย่ำยีได้อีกต่อไป แม้กระทั่งตัวนทีเองก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธพันธนาการที่เขากำลังจะหยิบยื่นให้หลังจากนี้