ตอนที่ 7 : คนที่ไม่ควรถูกลงโทษ

ตอนที่ 7 : คนที่ไม่ควรถูกลงโทษ

บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางของคฤหาสน์อัครเดชเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานแว่วแผ่วเบา แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่กำลังยืนหันหลังกอดอกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์

‘คิรากร’ ไม่ได้ขยับตัวเลยนับตั้งแต่บุคคลทั้งสองถูกลากเข้ามาด้านใน

“คุกเข่าลงไป!”

เสียงทุ้มห้าวของ ธาม มือขวาคนสนิทตวาดลั่น ส่งผลให้ ‘สมบัติ’ และ ‘มาลี’ ที่กำลังตัวสั่นงันงกทรุดฮวบลงกับพื้นพรมราคาแพงทันที ทั้งคู่หน้าซีดเผือด ไร้ซึ่งความโอหังเหมือนตอนที่อยู่บ้านพักซอมซ่อของตัวเอง ข้าง ๆ กันนั้นมี ‘นที’ เด็กหนุ่มร่างโปร่งในชุดนักศึกษาที่หลุดรุ่ยเล็กน้อยนั่งคุกเข่าอยู่ด้วย ใบหน้าหวานก้มลงต่ำจนชิดอก ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความกลัว จับจ้องเพียงมือของตัวเองที่กำลังกำชายเสื้อนักศึกษาแน่นจนขาวซีด

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย่ำลงบนพื้นพรม ช้า... แต่หนักแน่นจนคนฟังแทบหยุดหายใจ คิรากรหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายกวาดมองสองสามีภรรยาตรงหน้าด้วยความรังเกียจปิดไม่มิด ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่เด็กหนุ่มร่างบางซึ่งกำลังตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ

“พวกแกคิดจะใช้เด็กคนนี้แทนหนี้งั้นหรือ?”

น้ำเสียงของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ตวาด ไม่ได้ตะคอก มันเป็นเพียงเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่ากลับทรงพลังและเย็นเยียบจนเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

“เอ่อ... คุณคิรากรครับ คือ... คือมันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ!” สมบัติละล่ำละลักแก้ตัว ละลักละล้ำจนลิ้นแทบพันกัน มือสองข้างยกขึ้นพนมไหว้ปลก ๆ “นทีมันเป็นลูกบุญธรรมของพวกเรา พวกเราเลี้ยงมันมาตั้งแต่วันที่พ่อแม่แท้ ๆ ของมันทิ้งไป ข้าวทุกเม็ด น้ำทุกหยดก็เงินพวกเราทั้งนั้น...”

“ใช่ค่ะคุณคิรากร!” มาลีรีบพูดเสริมปากคอสั่น หวังจะเอาตัวรอด “ให้นทีมันอยู่ที่นี่คอยรับใช้คุณ คอยทำงานชดใช้หนี้ให้เถอะนะคะ มันหัวอ่อนสั่งอะไรก็ทำ หน้าตาก็จิ้มลิ้มพริ้มเพรา คุณจะเอาไปทำอะไร... จะเอาไปบำเรอหรือใช้งานยังไงพวกเราไม่เกี่ยงเลยค่ะ! ขอแค่คุณยกหนี้ให้พวกเรา...”

“หุบปาก”

คำสั้น ๆ หลุดออกจากริมฝีปากหยักได้รูป ทว่าความดุดันที่แฝงอยู่ทำให้มาลีสะดุ้งเฮือก หุบปากฉับในทันใด

คิรากรแค่นยิ้มเย็นชา ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่เริ่มคุกรุ่นอยู่ลึก ๆ สรรพนามที่สองสามีภรรยาใช้เรียกเด็กหนุ่มตรงหน้า รวมถึงความคิดสกปรกที่กล้าเสนอออกมา มันทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะสั่งเก็บทั้งคู่ไปซะตอนนี้

บรรยากาศรอบตัวของมาเฟียหนุ่มแผ่รังสีคุกคามเข้มข้น ลมหายใจของลูกน้องรอบห้องเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยิน ทุกคนในองค์กรอัครเดชต่างรู้ดีว่า เวลาที่คิรากรนิ่งที่สุด... คือเวลาที่เขาน่ากลัวที่สุด

“ลูกบุญธรรม?” คิรากรทวนคำแผ่วเบา ย่างสามขุมเข้าไปใกล้สองสามีภรรยาที่พยายามถอยร่นหนีจนหลังชนกับขอบโซฟา “เลี้ยงมาเพื่อเอามาเร่ขายใช้หนี้แทนน่ะเหรอ? หนี้พนันที่พวกแกสองคนหน้ามืดตามัวไปเล่นเอง แต่กลับลากเด็กนักศึกษาคนหนึ่งที่ไม่มีส่วนรู้เห็นด้วยมารับกรรม...”

“แต่... แต่มันก็ต้องตอบแทนบุญคุณ...” สมบัติยังคงทุรนทุราย พยายามอ้างเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ

“บุญคุณที่พวกแกตบตีเขา? บุญคุณที่พวกแกบังคับให้เขาทำงานส่งตัวเองเรียน แถมยังต้องเจียดเงินมาให้พวกแกผลาญลงบ่อนงั้นสิ?” คิรากรกดเสียงต่ำ สายตาคมปราบตวัดมองสมบัติจนอีกฝ่ายหน้าถอดสี “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ภูมิหลังของพวกแก... เงินสิบล้านที่พวกแกติดฉันไป ฉันให้เวลาพวกแกหามาคืนภายในสามเดือน”

มาเฟียหนุ่มยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหันหลังกลับช้า ๆ ราวกับไม่อยากจะเสียสายตามองคนไร้ค่าสองคนนั้นอีก

“ธาม... โยนพวกมันสองคนออกไป”

“ครับนาย” ธามรับคำสั่งเสียงเฉียบพลัน ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องร่างยักษ์อีกสองคนเข้ามารวบตัวสมบัติและมาลี

“ไม่นะคุณคิรากร! ได้โปรดเถอะ! ถ้ายกนทีให้แล้วหนี้ยังไมหมด ให้พวกเราทำยังไงก็ยอม แต่อย่าทำอะไรพวกเราเลย!” มาลีหวีดร้องลั่น ห้องทำงานที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญน่ารำคาญ

คิรากรหยุดเท้าลงเล็กน้อย เอียงใบหน้าคมสันกลับมามองเพียงหางตา น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสะท้อนความเฉียบขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ

“หนี้เป็นของพวกแก...”

“...”

“...ไม่ใช่ของเด็กคนนี้”

ประโยคนั้นเด็ดขาดและหนักแน่นประดุจสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของนที

เด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าอยู่บนพื้นสะดุ้งน้อย ๆ ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหยาดน้ำใสเงยขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก... มันทั้งตกใจ ทึ่ง และตื้นตันจนจุกอยู่ที่คอ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นทีรับรู้เพียงว่าตัวเองเป็นแค่ ‘สิ่งของ’ หรือ ‘เครื่องมือ’ ที่ครอบครัวบุญธรรมใช้รองรับอารมณ์และหาเงินมาจรรโลงความโลภ เป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่มีคนลุกขึ้นมายืนบังข้างหน้า เป็นครั้งแรกที่มีคนเอ่ยปากปกป้องเขาจากนรกที่ครอบครัวหยิบยื่นให้ โดยที่คนคนนั้นเป็นมาเฟียใจร้ายที่ใคร ๆ ต่างร่ำลือว่าเลือดเย็นที่สุด

เสียงโวยวายของสมบัติและมาลีค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมกับประตูบานยักษ์ที่ปิดลง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานอีกครั้ง ลูกน้องคนอื่น ๆ ทยอยเดินออกไปอารักขาด้านนอกตามสัญญาณมือของธาม จนกระทั่งในห้องเหลือเพียงมาเฟียหนุ่มร่างสูงใหญ่ และเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาที่นั่งแหมะอยู่บนพื้น

หัวใจของนทีเต้นรัวราวกับกลองรบ เขากลัว... กลัวว่าหลังจากพ้นจากพ่อแม่ใจร้ายแล้ว ตัวเองจะต้องเจอกับอะไรที่โหดร้ายกว่าเดิมในรังมาเฟียแห่งนี้

คิรากรค่อย ๆ หมุนตัวกลับมา สายตาที่เคยดุดันและกร้าวร้าวเมื่อครู่นี้ พลันอ่อนแสงลงช้า ๆ ยามเมื่อทอดมองร่างโปร่งบางที่กำลังนั่งคุดคู้ ตัวสั่นจนดูน่าสงสารจับใจ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปหาช้า ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเด็กหนุ่ม ระยะห่างที่ลดลงทำให้กำหนดลมหายใจของนทีติดขัด กลิ่นน้ำหอมบุรุษแนววู้ดดี้ผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวคิรากรลอยเข้าแตะจมูก มันไม่ได้เหม็น... แต่มันให้ความรู้สึกมีอำนาจจนน่าใจสั่น

มือหนาเอื้อมออกไปข้างหน้าช้า ๆ นิ้วเรียวยาวเชยคางมนของคนตัวเล็กให้เงยขึ้นมาสบตากัน สัมผัสจากปลายนิ้วอันอบอุ่นและนุ่มนวลอย่างนึกไม่ถึงทำให้นทีเผลอกลั้นหายใจ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำช้อนมองสบกับดวงตาคมปราบคู่นั้นอย่างตื่นตระหนก

คิรากรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ใสที่สั่นระริก คล้ายกับกำลังพินิจพิจารณา และคล้ายกับกำลังสลักภาพตรงหน้าลงไปในความทรงจำ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคที่เปลี่ยนโลกทั้งใบและชีวิตของนทีไปตลอดกาล

“ตั้งแต่นี้ไป นายอยู่ที่นี่”

“...”

“ไม่มีใครบังคับนายได้อีก... นที”

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลลงกว่าตอนที่ใช้พูดกับคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ได้เป็นเพียงแค่คำสั่งของผู้มีอำนาจ แต่สำหรับนทีแล้ว... มันเหมือนเป็นคำสัญญา และเป็นอ้อมกอดอันอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับมาตลอดทั้งชีวิต สัมผัสที่ข้างแก้มสากแผ่วเบาราวกับกลัวว่าร่างตรงหน้าจะแตกสลาย

และนั่นคือจุดเริ่มต้น... ของพันธนาการบทใหม่ที่ไม่ใช่หนี้สิน แต่เป็นหัวใจของมาเฟียที่ชื่อคิรากร