ตอนที่ 9 : คนที่ไม่ชอบอยู่เฉย

ตอนที่ 9 : คนที่ไม่ชอบอยู่เฉย

แสงทองแรกของวันใหม่ค่อย ๆ ทอประกายผ่านม่านโปร่งแสงสีขาวละมุน ทาบทับลงบนเปลือกตาสีมุกของคนที่นอนหลับ ๆ ตื่น ๆ มาตลอดทั้งคืน นทีขยับกายเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนอนอันหรูหรา บรรยากาศรอบตัวยังคงแปลกตา ทว่าสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือความเมื่อยขบตามเนื้อตัว เพราะเขากลัวเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะเอนหลังนอนยาว ๆ บนเตียงนุ่ม ทำได้เพียงฟุบหน้าหลับไปในท่ากอดเข่าจนกระทั่งรุ่งสาง

เด็กหนุ่มยันกายลุกขึ้นยืนพลางบิดกายไล่ความอ่อนล้า สายตาเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูบนผนังที่เพิ่งจะบอกเวลาตีห้าครึ่ง ชีวิตที่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อรองรับอารมณ์และทำงานบ้านทุกอย่างตามคำสั่งของพ่อแม่บุญธรรม กลายเป็นนาฬิกาชีวิตที่สลักลึกอยู่ภายในจิตวิญญาณ ต่อให้สถานที่แห่งนี้จะเปลี่ยนเป็นคฤหาสน์ราวกับวิมาน แต่นทีก็รู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่มีสิทธิ์นอนตื่นสายชุบมือเปิบ

หลังจากจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ธามนำมาให้เมื่อคืน—เชิ้ตสีขาวนิ่มพอดีตัวกับกางเกงสแลกสีเข้มที่ส่งเสริมให้รูปร่างโปร่งบางดูหมดจดสะอาดตา—นทีก็ค่อย ๆ แง้มประตูห้องพักก้าวเท้าออกมาด้านนอกด้วยความเงียบเชียบดุจแมวขโมย

คฤหาสน์อัครเดชในยามเช้าตรู่ช่างเงียบสงบ ลมจาง ๆ หอบเอาความเย็นและกลิ่นหยาดน้ำค้างจากสวนด้านนอกเข้ามาทักทาย เด็กหนุ่มเดินลงบันไดวนหินอ่อนมายังชั้นล่าง สองมือประสานกันไว้ที่หน้าตักพลางกวาดสายตามองหาสิ่งที่ตนพอจะหยิบจับทำประโยชน์ได้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันคอยย้ำเตือนอยู่ทุกลมหายใจเข้าออกว่า ‘เขามาอยู่ที่นี่ในฐานะคนติดหนี้’ ต่อให้คุณคิรากรจะบอกว่ายกหนี้ให้ แต่นทีก็ไม่อาจตระบัดสัตย์ นั่งกินนอนกินอยู่บนความทุกข์ยากของคนอื่นได้

งานแรกที่สายตาของนทีเหลือบไปเห็น คือคุณป้าแม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังง่วนอยู่กับการใช้ไม้ขนไก่ปัดฝุ่นตามแจกันเซรามิกเนื้อดีตรงโถงทางเดิน

ไม่รอช้า ร่างโปร่งสาวเท้าเข้าไปหาทันทีพร้อมรอยยิ้มบางเบา

“เอ่อ... คุณป้าครับ ให้ผมช่วยไหมครับ” นทีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางยื่นมือไปหมายจะช่วยจับแจกันเพื่อไม่ให้มันล้ม

“อุ๊ย! คุณหนู!” ป้าแม่บ้านสะดุ้งสุดตัวจนไม้ขนไก่แทบหลุดจากมือ นางเบิกตากว้างมองเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักที่จู่ ๆ ก็โผล่เข้ามา “ไม่ได้ค่ะ ๆ! คุณหนูเป็นแขกของนายใหญ่ จะมาจับของสกปรกพวกนี้ได้ยังไงคะ เดี๋ยวป้าทำเองค่ะ”

“ผมไม่ใช่คุณหนูหรอกครับป้า เรียกนทีเฉย ๆ ก็พอ” เด็กหนุ่มส่ายหน้าพัลวัน แววตาเว้าวอนระคนเกรงใจ “ให้ผมช่วยเถอะนะครับ อยู่เฉย ๆ ผมอึดอัดจะตายอยู่แล้ว งานปัดกวาดเช็ดถูแบบนี้ผมทำบ่อยครับ ที่บ้านเก่าผมทำทุกวันเลย”

ไม่พูดเปล่า นทีแย่งไม้ขนไก่มาถือไว้เองชำนาญ ก่อนจะเริ่มปัดฝุ่นตามซอกมุมเล็ก ๆ อย่างเบามือทว่าคล่องแคล่ว ป้าแม่บ้านได้แต่นืนอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูก จะเข้าไปแย่งคืนก็ไม่กล้า เพราะธามกำชับนักหนาว่าเด็กคนนี้คือคนสำคัญของนายใหญ่

เมื่อเคลียร์พื้นที่ตรงโถงเสร็จ นทีที่ยังมีพลังเหลือเฟือก็เดินเลี่ยงออกไปยังสวนหย่อมขนาดใหญ่ด้านข้างคฤหาสน์ ที่นั่นมีคนงานชายสองสามคนกำลังง่วนกับการตัดแต่งกิ่งต้นไม้และถอนหญ้า เด็กหนุ่มในชุดเชิ้ตขาวสะอาดตาไม่สนเลยว่าเศษดินเศษหญ้าจะกระเด็นมาเปื้อนชุดใหม่ เขาเดินดิ่งเข้าไปทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ บนพื้นหญ้าชื้นแฉะ แล้วลงมือช่วยดึงต้นหญ้าต้นเล็กต้นน้อยออกจากแปลงดอกกุหลาบอย่างไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย

“เฮ้ย! คุณนทีครับ! ทำอะไรครับนั่น! หยุดเถอะครับ!” คนงานสวนคนหนึ่งร้องลั่นเมื่อหันมาเห็น แตกตื่นจนแทบจะทิ้งกรรไกรตัดกิ่งไม้

“ไม่เป็นไรครับพี่ ผมช่วย ดอกกุหลาบพวกนี้ถ้ามีหญ้าขึ้นคลุมเยอะ ๆ มันจะแย่งสารอาหารนะ ค่อย ๆ ถอนแบบนี้แปดเดียวก็เสร็จครับ” นทีหันไปส่งยิ้มซื่อ ๆ ให้ หยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เริ่มเกาะตามไรผมและข้างแก้มเนียน ทว่าดวงตากลับทอประกายสดใสกว่าเมื่อคืนลิบลับ

จากสวนหย่อม ลามไปจนถึงห้องครัวใหญ่ด้านหลัง นทีเดินเข้าไปช่วยแม่ครัวยกตะกร้าผักสดใบโตที่เพิ่งมาส่งจากตลาด ยอมช่วยหั่นผัก ปอกหอมแดง จนน้ำตาไหลพราก ๆ แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม ความอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ถือตัว และความขยันขันแข็งที่ผิดกับภาพลักษณ์ ‘เด็กฝากของมาเฟีย’ ทำให้เหล่าคนงานและคนรับใช้ในคฤหาสน์พากันตกหลุมรักเด็กหนุ่มคนนี้ในเวลาอันรวดเร็ว จากความตื่นตระหนกในตอนแรก ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนสงสารยามที่ได้ยินนทีพูดพึมพำว่า “ถ้าผมไม่ทำงาน ผมกลัวโดนตีน่ะครับ”

ความวุ่นวายสายสิริมงคลที่เกิดขึ้นทั่วคฤหาสน์ แน่นอนว่าไม่มีทางรอดพ้นสายตาของคนสนิทอย่างธามไปได้

ณ ห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสาม

คิรากรนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้ตัวยักษ์ นิ้วเรียวยาวคีบปากกาหมึกซึมค้างไว้ สายตาคมกริบไม่ได้จับจ้องที่เอกสารตรงหน้า หากแต่กำลังฟังรายงานจากปากของมือขวาที่ยืนตรงอยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“...ตั้งแต่เช้ามองมา คุณนทีไปช่วยป้าพรปัดฝุ่นโถงทางเดิน ไปช่วยคนงานสวนถอนหญ้าแปลงกุหลาบ แล้วตอนนี้... ล่าสุดเห็นว่ากำลังช่วยในครัวปอกหอมแดงจนร้องไห้อยู่ครับนาย” ธามรายงานตามข้อเท็จจริง ทว่าท้ายประโยคกลับมีกระแสเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

คิรากรนิ่งไปชั่วครู่ ปากกาในมือถูกวางลงบนโต๊ะเบา ๆ มาเฟียหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ตัวตนที่เคยแผ่รังสีฆ่าฟันอยู่ตลอดเวลา พลันเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอุ่นวาบและซับซ้อนลึกซึ้งในดวงตาคู่คมยามที่ภาพของเด็กหนุ่มตัวเล็ก ๆ หน้าตาจิ้มลิ้มกำลังปอกหอมแดงจนน้ำตาไหลผุดขึ้นมาในความคิด

‘เด็กโง่... คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่’ คิรากรคิดในใจพลางแค่นยิ้มบางเบา

เขารู้ดีว่าพฤติกรรมที่นทีแสดงออกมันไม่ได้เกิดจากความแสร้งทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่มันเกิดจากบาดแผลในอดีตที่หล่อหลอมให้เด็กคนนั้นคิดว่า ตัวเองต้องมี ‘คุณค่า’ หรือมี ‘ประโยชน์’ ต่อคนอื่นเท่านั้น ถึงจะได้รับสิทธิ์ในการมีชีวิตรอดและไม่ถูกทำร้าย ความเจียมเนื้อเจียมตัวจนน่าสงสารนั้น ยิ่งกระพือเปลวไฟแห่งความต้องการปกป้องในอกของมาเฟียหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นกว่าเดิม

“ธาม” คิรากรเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

“ครับนายใหญ่”

“ไปตามนทีมาพบฉันที่นี่...” มาเฟียหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมปราบทอประกายลึกล้ำ “บอกเขาว่า... ถ้ายังมีแรงเหลือจนไปวิ่งทำงานให้คนอื่นได้ ก็เอาแรงนั้นมาใช้กับฉันแทน”