ตอนที่ 5 : คฤหาสน์อัครเดช

ตอนที่ 5 : คฤหาสน์อัครเดช

ทัศนียภาพสองข้างทางผ่านบานกระจกฟิล์มดำทึบของรถหรูเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากตึกแถวซอมซ่อในย่านชุมชนเก่าแปรเปลี่ยนเป็นถนนสายหลักที่คลาคล่ำไปด้วยแสงสีของเมืองกรุงยามเช้าตรู่ ทว่าสำหรับนทีแล้ว โลกภายนอกเหล่านั้นกลับไม่ได้เข้าสู่การรับรู้ของเขาเลยแม้แต่น้อย ร่างโปร่งบางยังคงนั่งคุดคู้ขดตัวอยู่บนเบาะหนังแท้ฝั่งหนึ่ง มือเรียวทั้งสองข้างกอดกระเป๋าผ้าใบเก่าของตนเองไว้แน่นหนาราวกับมันเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจชิ้นสุดท้ายในชีวิต

ภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างนิ่มนวลและแผ่วเบา ชายชุดดำสองคนที่นั่งอยู่เบาะหน้าไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว บรรยากาศที่ไร้เสียงบวกกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงในตัวรถ ยิ่งขับเน้นให้ความเงียบนั้นทวีความอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

‘ชีวิตของเรา... คงจบลงแค่นี้แล้วจริง ๆ ใช่ไหม’

กระแสความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูความคิด นทีหลับตาลงแน่นพยายามข่มก้อนสะอื้นที่จุกขึ้นมาถึงลำคอ จินตนาการในหัวเตลิดเปิดเปิงไปถึงภาพความโหดร้ายต่าง ๆ นานาที่เคยได้ยินมาเกี่ยวกับพวกมาเฟีย เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดาที่วัน ๆ อยู่แต่ในก้นครัว ไม่เคยรู้เห็นหรือก้าวขาเข้าสู่โลกสีเทาอันมืดมิดนี้เลยสักครั้ง แต่ในวันนี้ เขากลับต้องกลายเป็น ‘ของมัดจำ’ ชดใช้หนี้จำนวนมหาศาลที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ชะตากรรมที่ไร้ทางเลือกทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นลูกแกะตัวน้อยที่กำลังถูกต้อนเข้าสู่กรงเล็บของพยัคฆ์ร้าย

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ รถยนต์คันหรูค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงก่อนจะเลี้ยวผ่านซุ้มประตูเหล็กดัดขนาดมหึมา นทีลืมตาขึ้นมองผ่านกระจกด้านข้างด้วยความตระหนก ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เขาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความลืมตัว

เบื้องหน้าของเขาคืออาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลของสิ่งที่เรียกว่า ‘คฤหาสน์อัครเดช’ ตึกสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปสมัยใหม่ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางพื้นที่ ล้อมรอบด้วยสวนหย่อมที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีตและสวยงาม ทว่าความงดงามเหล่านั้นกลับถูกบดบังด้วยบรรยากาศอันน่าเกรงขามและตึงเครียดของกลุ่มคนรับใช้และบอดี้การ์ด

ตลอดสองข้างทางของถนนที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ มีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทลักษณะเดียวกับคนที่ไปรับเขา ยืนประจำการอยู่เป็นระยะตามจุดต่าง ๆ สายตาของคนเหล่านั้นนิ่งสนิท ดุดัน และที่สำคัญที่สุด... ที่ข้างเอวและในมือของบางคนมีอาวุธปืนพกมันปลาบและอาวุธสงครบมือ ถูกจัดวางไว้อย่างเปิดเผยเพื่อแสดงถึงอำนาจและอิทธิพลอันล้นฟ้า

นทีลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความกลัวจนตัวสั่นสะท้าน รังสีคุกคามที่แผ่ออกมาจากทุกพื้นที่ของคฤหาสน์หลังนี้ตอกย้ำให้เขารู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกธรรมดาที่เขาจะสามารถร้องขอความเห็นใจจากใครได้ หากก้าวพลาดแม้เพียงก้าวเดียว ชีวิตของเขาอาจจะปลิวหายไปได้อย่างง่ายดายราวกับเศษใบไม้

เอี๊ยด...

รถยนต์จอดสนิทลงที่หน้ามุขคฤหาสน์หรู ชายชุดดำเบาะหน้าก้าวลงไปเปิดประตูเบาะหลังออกกว้างในทันที แสงแดดยามสายส่องกระทบใบหน้าหวานที่บัดนี้ซีดเผือด นทีก้าวขาที่สั่นเทาลงจากรถอย่างเชื่องช้า กระชับสายกระเป๋าผ้าแน่น

“ลงมาแล้วเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มเรียบที่ทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นจากบริเวณบันไดหน้าคฤหาสน์ นทีสะดุ้งสุดตัวพลางเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่านิ่งสนิทราวกับสลักมาจากก้อนน้ำแข็งกำลังเดินตรงลงมา สายตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มจับจ้องมาที่ร่างโปร่งบางอย่างพิจารณา ชายคนนี้คือ ‘ธาม’ มือขวาและคนสนิทที่คิรากรไว้วางใจมากที่สุด

“คุณ... คุณสมบัติส่งผมมาครับ” นทีเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามบังคับไม่ให้กระแสเสียงของตัวเองสั่นจนเกินไป

ธามปรายสายตามองกระเป๋าผ้าใบเก่าในมือของนทีครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปโบกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องคนอื่น ๆ แยกย้ายไปทำหน้าที่ “ฉันรู้แล้ว... ตามฉันเข้ามาข้างในเถอะ นายใหญ่กำลังรอแกอยู่”

นทีไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เขาทำได้เพียงก้าวเท้าเดินตามแผ่นหลังกว้างของธามเข้าไปภายในตัวคฤหาสน์ ทุกย่างก้าวที่ผ่านประตูบานมหึมาเข้าไป ยิ่งสร้างความตื่นตระหนกให้แก่เด็กหนุ่ม ภายในคฤหาสน์ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการด้วยเฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษและโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับ ทว่าความโอ่อ่านั้นกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

บอดี้การ์ดและคนรับใช้รายล้อมอยู่ตามทางเดิน ทุกคนล้วนแต่งกายเป็นระเบียบเรียบร้อยและมีท่าทางน่าเกรงขาม สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่นทีด้วยความสงสัยและประเมิน แต่อยู่ภายใต้ความสงบเสงี่ยม ไม่มีใครกล้าส่งเสียงกระซิบกระซาบแม้แต่คำเดียวเพราะเกรงกลัวต่ออำนาจของมือขวาอย่างธาม นทีรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมชิ้นเล็ก ๆ ที่กำลังถูกกลืนกินเข้าไปในความมืดมิดของรังมาเฟียแห่งนี้

ธามพานทีเดินขึ้นบันไดวนหินอ่อนมายังชั้นสองของคฤหาสน์ ทางเดินยาวปูด้วยพรมกำมะหยี่สีแดงเข้มที่ช่วยดูดซับเสียงฝีเท้าจนเงียบสนิท ความเงียบเชียบนั้นยิ่งเพิ่มพูนความกดดันในหัวใจของนทีจนก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นรัวเร็วราวกับกลองรบ ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยความอึดอัดขั้นสุด

ในที่สุด ธามก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานคู่ไม้สักทองแกะสลักลวดลายประณีตงดงาม บานประตูใหญ่โตดูทรงพลังและลึกลับ ราวกับเบื้องหลังของมันคือสถานที่ตัดสินชะตาชีวิตของมนุษย์ทุกคน

ธามหันกลับมามองนที แววตาคมกริบนั้นเรียบเฉยทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสแห่งความเตือนใจ “นายใหญ่ของฉัน... ไม่ชอบคนโกหก และไม่ชอบความวุ่นวาย เข้าไปข้างในแล้วทำตัวให้ดี ถ้าไม่อยากให้อายุสั้น”

คำเตือนสั้น ๆ ของมือขวาหนุ่มยิ่งทำให้นทีแทบหยุดหายใจ ร่างโปร่งบางยืนนิ่งขึง มือที่กุมกระเป๋าผ้าสั่นระริกจนแทบจะร่วงหล่นลงพื้น ความหวาดกลัวดิ่งลึกเข้าจับขั้วหัวใจ... วินาทีแห่งการเผชิญหน้ากับ ‘ปีศาจเดินดิน’ ที่ทุกคนหวาดกลัวมาถึงแล้ว

กึก...

ธามยื่นมือไปผลักบานประตูคู่ไม้สักทองออกช้า ๆ เสียงสลักกลไกภายในประตูทำงานแผ่วเบา ก่อนที่ประตูบานมหึมาจะเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเข้มหรูหรา และที่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้องนั้น... ร่างของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดกำลังนั่งรอคอยการมาถึงของเขาอยู่เงียบ ๆ