3 อยากอยู่เป็นโสดไปนานๆ

ด้านจาวา

“เมื่อไหร่ลูกจะมีเมียสักที ปีนี้ก็ยี่สิบเก้าแล้วนะ” มนต์นภาเอ่ยถามยังลูกชายร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าดูมีความกังวลไม่น้อยเมื่อลูกชายของตัวเองที่มีอายุปาเข้าไปเกือบจะสามสิบแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครเป็นตัวเป็นตนเสียที จะมีก็แต่คู่ควงที่ควงเล่นไปวันๆ และคู่ควงของเขาก็ไม่ค่อยซ้ำหน้ากันด้วย

“ผมชอบใช้ชีวิตแบบนี้ครับแม่ ผมยังไม่อยากมีครอบครัว ผมอยากอยู่เป็นโสดแบบนี้ไปนานๆครับ” เขายังไม่อยากผูกมัดกับใครเพราะเขารู้สึกว่ามันไม่มีอิสระ จะไปไหนมาไหนถ้ามีเมียมาคอยถามนั่นถามนี่ก็ไม่ไหว

“ถ้าลูกไม่อยากผูกมัดกับใคร งั้นแม่ขอหลานสักคนจากลูกได้ไหม” ในเมื่อลูกชายไม่อยากมีเมีย งั้นก็ขอหลานจากลูกชายก็ได้

“ขอหลาน? แม่หมายถึงอะไรครับ” เจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยสีหน้างุนงง

“ถ้าลูกไม่อยากมีเมีย งั้นลูกก็มีหลานให้แม่สักคนสิ”

“แม่พูดออกมาตรงๆเลยดีกว่าครับ ถ้าแม่มัวอ้อมค้อมอยู่แบบนั้นแล้วเมื่อไหร่ผมจะเข้าใจล่ะครับ”

“แม่จะจ้างผู้หญิงดีๆมาอุ้มบุญให้ลูกน่ะ”

“อุ้มบุญ?” ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยออกไปพลางมีสีหน้าตกใจไม่น้อยกับคำว่าอุ้มบุญ เขาเคยแต่ได้ยินที่ใครเขาพูดกัน แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับตัวเอง

“ลูกเคยได้ยินเรื่องอุ้มบุญใช่ไหม”

“ก็เคยได้ยินมาบ้างครับ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับตัวเอง”

“ถ้าแม่หาผู้หญิงมาอุ้มบุญได้ ลูกจะต้องยอมทำตามที่แม่บอกนะ”

“…” เขานิ่งครุ่นคิดและมีความสองจิตสองใจ เพราะตอนนี้เขายังรอแฟนสาวที่อยู่ๆก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งเขาติดต่อเธอไม่ได้เลย เป็นเวลาสองปีแล้วที่แฟนสาวของเขาไม่ติดต่อมาหาเขาเลย

แฟนสาวของจาวาชื่อทาลิน เมื่อสี่ปีก่อนทาลินที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆมาสมัครเป็นเลขาของเขา เขารู้สึกดีกับเธอตั้งแต่แรกเห็น สองเดือนต่อมาเขาก็ขอเธอเป็นแฟน พ่อกับแม่ไม่รู้ว่าเขากับทาลินเป็นแฟนกันเพราะเขาไม่เคยเล่าให้ฟัง แต่ก็มีพนักงานในบริษัทบางคนจะรู้ว่าทาลินคือแฟนของเขา เนื่องจากพนักงานจะเห็นทาลินมาบริษัทพร้อมกับเขาทุกตอนเช้าและกลับพร้อมกันทุกตอนเย็น

ทาลินเป็นเลขาของเขาและพ่วงด้วยตำแหน่งแฟนของเขาจนกระทั่งสองปีต่อมา ทาลินลาพักร้อนไปเที่ยวประเทศจีนกับพ่อแม่ของเธอ ตอนทาลินอยู่ที่จีนเขาติดต่อหาทาลินตลอดเจ็ดวัน พอวันที่แปดเขาก็ติดต่อเธอไม่ได้เลย ไม่ว่าจะช่องทางไหนก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้เลย นี่ก็สองปีมาแล้วที่เขาติดต่อเธอไม่ได้ ไปหาเธอที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่ เขารู้สึกมืดแปดด้าน เพราะไม่รู้จะไปตามหาเธอได้ที่ไหน แต่เขาก็ยังแอบหวังว่าทาลินยังมีชีวิตอยู่และจะกลับมาหาเขาในสักวันหนึ่ง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความฝันลมๆแล้งๆก็ตาม

“มันไม่ได้ยากเลยนะลูก ก็แค่ไปพบหมอแล้วทำด้วยวิธีทางวิทยาศาตร์ ลูกกับแม่อุ้มบุญไม่ต้องมีอะไรกัน”

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ” เขาตอบออกไปทันทีเมื่อคิดว่าไม่ต้องมีความสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงที่มาอุ้มบุญ

“งั้นแม่จะรีบจัดการหาแม่อุ้มบุญมาให้ลูกโดยเร็วที่สุด”

“ไม่ต้องรีบถึงขนาดนั้นก็ได้ครับแม่”

“จะไม่ให้แม่รีบได้ยังไงล่ะ ถ้าปล่อยไว้นานไปอายุของลูกก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”

“อายุสามสิบกว่าสำหรับผู้ชายมันไม่ได้แก่นะแม่”

“ไม่รู้แหละแต่แม่รีบ แม่ก็ใกล้หกสิบเข้าไปทุกที แต่ยังไม่มีหลานให้ได้เลี้ยงสักคน”

“งั้นผมก็เอาที่แม่สบายใจก็แล้วกันครับ” เมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่พูดตัดพ้อเขาจึงนึกเห็นใจจึงจำต้องตามใจแม่ ถึงแม้ว่าเรื่องที่จะมีลูกจะไม่เคยอยู่ในหัวสมองของเขาก็ตาม

ร้านอาหาร วันต่อมา

มนต์นภาเดินเข้ามาภายในร้านอาหารอย่างมีความหวัง เพราะนางคิดได้แล้วว่าจะให้ใครมาเป็นแม่อุ้มบุญให้ลูกชายของตัวเอง

ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมนต์นภาแวะมากินข้าวที่ร้านอาหารแห่งนี้ พอจ่ายเงินกับพนักงานเสร็จนางก็ลุกจากโต๊ะทันที มนต์นภารู้สึกหน้ามืดกะทันหัน และร่างกายเซเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นก็มีพนักงานสาวคนที่รับเงินค่าอาหารจากนางเมื่อครู่เข้ามาช่วยประคองร่างของมนต์นภาไว้อย่างรวดเร็ว

‘คุณป้าเป็นอะไรคะ’ ร่างบางที่ประคองหญิงวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าและน้ำเสียงตื่นตกใจ

‘ป้ารู้สึกเวียนหัวแล้วก็หน้ามืดน่ะ’

‘คุณป้าจะไปโรงพยาบาลไหมคะเดี๋ยวทัชชาจะพาไปค่ะ’

‘งั้นหนูทัชชาช่วยประคองป้าไปที่รถหน่อยได้ไหม’

‘ได้ค่ะๆ’ เธอรับคำอย่างลนลาน จากนั้นจึงประคองร่างของหญิงวัยกลางคนไปขึ้นรถซึ่งมีคนขับยืนอยู่ข้างรถ

คนขับรถที่เห็นเจ้านายของตัวเองถูกประคองออกมาจึงเดินเข้ามาเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจ

‘คุณท่านเป็นอะไรครับ’

แล้วทัชชาก็เป็นคนตอบ

‘คุณป้าเวียนหัวแล้วก็หน้ามืดค่ะ คุณป้าต้องไปโรงพยาบาลค่ะ’

‘ครับๆ’ เขารับคำแล้วรีบเปิดประตูด้านหลังให้มนต์นภาเข้าไปนั่ง ก่อนที่มนต์นภาจะหันมาพูดกับทัชชาที่ยืนอยู่ข้างรถ

‘หนูไปโรงพยาบาลกับป้าด้วยสิ ช่วยไปเป็นเพื่อนป้าหน่อยนะ’

‘ได้ค่ะคุณป้า’ เธอรับคำด้วยความเต็มใจแล้วเข้าไปนั่งข้างหญิงวัยกลางคน ก่อนที่คนขับจะออกรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ไม่ไกล

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ทัชชาก็ช่วยประคองมนต์นภาเข้าไปในห้องตรวจจึงได้รู้ว่าที่มนต์นภามีอาการเวียนหัวและหน้ามืดนั้นก็เป็นเพราะเลือดไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพอ หมอจัดการสั่งยา ก่อนที่ทั้งสองจะพากันไปยังห้องจ่ายยา และทัชชาก็เป็นคนลุกไปรับยาให้ จากนั้นมนต์นภาจึงไปส่งทัชชาที่ร้านอาหาร

‘ป้าขอบใจหนูทัชชามากนะที่ช่วยเหลือป้า หนูเป็นคนจิตใจดีเหลือเกิน’ มนต์นภาเอ่ยด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจหญิงสาวที่เป็นคนมีน้ำใจ

‘ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า ทัชชารู้สึกดีใจมากค่ะที่ได้ช่วยพาคุณป้าไปหาหมอ’

‘บ้านหนูทัชชาอยู่แถวไหนล่ะ เผื่อบางทีป้าอยากจะไปเที่ยวที่บ้านหนูบ้าง’

‘คุณป้ามีกระดาษกับปากกาไหมคะเดี๋ยวทัชชาเขียนที่อยู่ให้’ ว่าแล้วคนขับรถก็หยิบกระดาษและปากกายื่นให้ทัชชาเอาไปเขียนที่อยู่ของเธอ เขียนเสร็จทัชชาจึงยื่นกระดาษกับปากกาให้มนต์นภา

‘หนูทัชชาเขียนเบอร์โทรให้ป้าด้วยนะ เผื่อบางทีป้าอยากจะโทรคุยกับหนูบ้าง’ จากนั้นทัชชาจึงเขียนเบอร์โทรลงไปในกระดาษแผ่นเดิม

‘งั้นป้ากลับบ้านก่อนนะหนูทัชชา’

‘โชคดีค่ะคุณป้า คุณป้าอย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งนะคะ’ เรียวปากสีหวานเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มแจ่มใส

‘จ้ะ ป้าไปแล้วนะ’

‘สวัสดีค่ะคุณป้า’ ทัชชายกมือไหว้แล้วเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่รถหรูของมนต์นภาจะเคลื่อนตัวออกไป