2 ไม่ต้องมาอธิบาย

วันต่อมา

ปัง

เสียงของประตูห้องนอนถูกผลักเข้ามาโดยอังคณาอย่างไม่เบาแรงนัก จนทำให้สองร่างเปลือยเปล่าที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาถึงกับสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาพร้อมกัน

ทั้งสองยกมือขยี้ตาเพื่อไล่ความขี้เซา ก่อนจะเปิดตาขึ้นมามองก็เห็นร่างของหญิงวัยกลางคนยืนสีหน้าถมึงทึงอยู่ เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้ชัดเจนทั้งสองถึงกับตกใจไม่น้อยเมื่อหญิงวัยกลางคนที่ยืนจ้องมองมายังตัวเองนั้นคือแม่ของเขานั่นเอง มะปรางตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือป้าอังคณา

"แม่!"

"คุณป้า!

ก่อนน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและตำหนิจะเอ่ยขึ้น

"ไปร์ทนี่มันอะไรกัน"

ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะหันไปมองยังร่างบอบบางที่นอนอยู่ข้างตัวเอง พร้อมกับถามออกไปด้วยความตกใจและงง

"นี่เธอเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง" เขาถามด้วยอารมณ์คุกรุ่น พลางลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องมองเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"มะปรางก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่ามะปรางมานอนในห้องของคุณได้ยังไง" เธอตอบด้วยสีหน้างุนงง ร่างเล็กหยัดตัวลุกขึ้นพลางจับผ้าห่มมาปิดหน้าอกของตัวเองเอาไว้ ส่วนเขาปิดไว้แค่กลางลำตัวเท่านั้น

"เธออย่ามาโกหกว่าไม่รู้ อยากให้ฉันเอาจนตัวสั่นน่ะสิถึงได้แอบมานอนบนเตียงของฉัน"

"มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะคุณไปร์ท"

"ฉันไม่ได้สนิทกับเธอ เพราะงั้นไม่ต้องมาเรียกชื่อเล่นของฉัน"

"แล้วจะให้มะปรางเรียกคุณว่าอะไรล่ะคะ"

"อนาวิน"

"ค่ะคุณอนาวิน"

อังคณาที่ยืนมองสองคนเถียงกันอยู่ก็ยกยิ้ม ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเคร่งขรึมแล้วพูดออกไป

"อย่ามัวเถียงกัน ลุกขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามแม่ออกไปข้างนอก เพราะแม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับลูกและมะปราง" พูดจบ อังคณาก็ออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนเสียงทุ้มเข้มของอนาวินจะเอ่ยขึ้นกับร่างบางที่นั่งสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ข้างตัวเอง

"ฉันไม่คิดเลยนะว่าหน้าตาใสซื่ออย่างเธอจะกล้าเข้าห้องนอนของผู้ชายโดยไม่ได้รับอนุญาต" ก่อนที่มะปรางจะส่ายหน้าแล้วพูดออกไป

"มันไม่ใช่อย่างที่คุณอนาวินเข้าใจนะคะ มะปรางอธิบายได้ค่ะ"

"ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวจากผู้หญิงใจง่ายอย่างเธอ"

"คุณอนาวินคะ" สีหน้าเว้าวอน

"ไม่ต้องมาอธิบายอะไรทั้งนั้น เพราะต่อให้เธอพูดยังไงฉันก็ไม่เชื่อเธอ" พูดจบเขาก็หยิบกางเกงขึ้นมาสวมใส่แบบลวกๆ จากนั้นจึงเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้มะปรางนั่งเซื่องซึมอยู่บนที่นอน พลางคิดในใจว่าเสียครั้งแรกโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วยังจะมาถูกคนที่ตัวเองแอบชอบเข้าใจผิดว่าใจง่ายอีก

ความเป็นจริงเธอแอบชอบเขามานานแล้ว หลายครั้งที่เขามาหาคุณป้าอังคณา เธอมักจะเจอกับเขาทุกครั้ง เพราะคุณป้าอังคณาจะชวนเธอกับแม่มาที่บ้านของท่านทุกครั้งเวลาที่เขามา ดังนั้นการที่เธอเห็นเขาบ่อยๆจึงทำให้เธอรู้สึกชอบเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยคุยกับเธอก็ตาม

ที่ผ่านมาเธอไม่เคยชอบผู้ชายคนไหนเลยถึงจะหล่อแค่ไหนก็ตาม แต่พอได้เห็นเขาเธอกลับชอบเขา แต่เธอก็ไม่คิดที่จะเข้าหาเขาอย่างที่เขาเข้าใจ

ร่างสูงออกจากห้องน้ำมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะหันไปพูดกับร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง

"ลุกไปอาบน้ำสิ" เขาพูดพลางเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วโยนใส่หน้าเธอ

พรึบ

เธอรับผ้าเช็ดตัวแล้วเอามาพันร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง ก่อนจะลุกเข้าห้องน้ำไป อนาวินที่ยืนอยู่หันไปเห็นคราบเลือดที่ติดผ้าปูที่นอนก็ถึงกับชะงักพลางคิดในใจว่าเป็นครั้งแรกของเธอสินะ ชายหนุ่มเดินไปหยิบเสื้อกับกางเกงในตู้มาสวมใส่ จากนั้นก็ไปนั่งบนเตียงรอเธอเพื่อจะได้ออกไปพร้อมกัน

มะปรางออกจากห้องน้ำมา เมื่อเห็นว่าคนตัวสูงนั่งจ้องเธอด้วยแววตาแข็งกร้าวก็ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างกล้าๆกลัวๆ เธอก้มหยิบชุดชั้นในและเสื้อกับกางเกงที่อยู่บนพื้นแล้วเอาเข้าไปใส่ในห้องน้ำ เสร็จแล้วจึงออกมา ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แววตาเกรี้ยวกราด

"เธออย่าคิดนะว่าฉันจะรับผิดชอบผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอ"

เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเพราะรู้สึกหวั่นกลัวกับท่าทีของเขา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"มะปรางไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกค่ะ"

"..." เขาละสายตาออกจากร่างเล็กแล้วหยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง จากนั้นจึงสาวเท้าออกจากห้อง ก่อนที่มะปรางจะเดินตามเขาออกไป