บทที่ 55 เมื่อจันทราเลือกหัวใจ

รุ่งอรุณแรกหลังจากการล่มสลายของแดนไร้นามมาถึงอย่างเงียบงัน

แสงสีทองส่องผ่านหน้าต่างสูงของปราสาทแวมไพร์ สาดลงบนพื้นหินอ่อนที่เคยเย็นเยียบมานานนับศตวรรษ ทหารเวรยามกลับมาประจำตำแหน่ง ผู้คนที่เคยสูญเสียความทรงจำเริ่มจดจำชื่อของตนเองได้อีกครั้ง และข่าวการรอดชีวิตของราชาแวมไพร์ก็แพร่กระจายไปทั่วอาณาจักร

ทว่าสำหรับโรสลิน วินเทอร์ การกลับมาของแสงสว่างไม่ได้หมายความว่าทุกคำถามจะได้รับคำตอบ

เธอยืนอยู่ริมระเบียง มองท้องฟ้าที่เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีน้ำเงินเข้ม มือข้างหนึ่งแตะจี้หินสีขาวซึ่งได้รับการซ่อมแซมด้วยเวทมนตร์ของเอเวอเร็ตต์ แม้มันจะไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม แต่เศษหินทั้งสองชิ้นกลับเชื่อมติดกันอย่างมั่นคง

ไม่มีชื่อซ่อนอยู่ภายใน

ไม่มีคำสั่งจากอดีต

มีเพียงแสงสีเงินจาง ๆ ที่ส่องสว่างเมื่อเธอต้องการเท่านั้น

“เจ้าตื่นตั้งแต่เมื่อไร”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง

โรสลินหันกลับไปเห็นอาเดรียนยืนอยู่ตรงประตู เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่าย ไม่มีมงกุฎ ไม่มีเครื่องหมายราชวงศ์ และไม่มีดาบประจำตัว

เขาดูเหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งผ่านค่ำคืนอันยาวนานมาเช่นเดียวกับเธอ

“ไม่นานค่ะ”

“ข้าให้คนเตรียมอาหารไว้แล้ว”

“คุณทำอาหารเองหรือเปล่า”

อาเดรียนเลิกคิ้ว

“เจ้าคิดว่าราชาแวมไพร์ไม่มีความสามารถแม้แต่จะทำอาหารเช้าหรือ”

“ฉันคิดว่าราชาแวมไพร์อาจทำให้ห้องครัวระเบิดได้มากกว่า”

เขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำดูถูก”

โรสลินหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

เสียงหัวเราะของเธอทำให้แววตาของอาเดรียนอ่อนลง เขาเดินเข้ามาหา แต่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอโดยไม่แตะต้องจนกว่าเธอจะเป็นฝ่ายยื่นมือให้

โรสลินมองมือที่ยื่นอยู่ตรงหน้า ก่อนวางมือลงบนฝ่ามือของเขา

“ไปกินข้าวกันค่ะ ฉันหิวแล้ว”

“ตามที่เจ้าต้องการ”

ทั้งสองเดินออกจากระเบียงเคียงข้างกัน

เป็นการเดินทางระยะสั้นที่ไม่มีประตูต้องเปิด ไม่มีคำสาปต้องแก้ และไม่มีใครกำหนดว่าพวกเขาต้องไปถึงที่ใด

แต่สำหรับโรสลิน นั่นกลับเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต

หลังอาหารเช้า เอเวอเร็ตต์เรียกทุกคนมาพบกันในห้องประชุมเล็ก

เซราฟีนยืนอยู่ข้างหน้าต่างพร้อมรายงานฉบับใหม่ ส่วนชายผมสีเงินนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้เตาผิง สีหน้าของเขาดีขึ้นมาก แม้เส้นผมจะยังคงซีดจางและดวงตาสีเทาจะดูเหนื่อยล้า

โรสลินนั่งลงตรงข้ามเขา

“คุณบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับฉัน”

ชายผมสีเงินพยักหน้า

“ข้าคิดว่าถึงเวลาที่เจ้าควรได้รับสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งที่เหลืออยู่จากอดีต”

เขาวางแผ่นโลหะสีเงินชิ้นเล็กลงบนโต๊ะ บนพื้นผิวมีร่องรอยของชื่อที่ถูกลบออกไปจนเกือบหมด

“นี่คือแผ่นบันทึกสุดท้ายของผู้สืบทอดคนแรก มันไม่เหลือชื่อของข้าแล้ว และข้าจะไม่พยายามเรียกชื่อที่สูญหายกลับคืนมาอีก”

โรสลินมองเขาอย่างพิจารณา

“เพราะคุณไม่ต้องการชื่อเดิม หรือเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าได้มันคืนมา”

“ทั้งสองอย่าง”

เขาตอบโดยไม่ปิดบัง

“ข้าใช้เวลานานเกินไปในการเชื่อว่าการเสียสละตัวเองเป็นหนทางเดียวที่จะปกป้องเจ้า ข้าเคยคิดว่าหากไม่มีชื่อ ข้าก็จะไม่มีใครตามหา และเจ้าจะปลอดภัย แต่ข้าลืมไปว่าการตัดสินใจแทนผู้อื่นก็เป็นการพรากสิทธิ์ของพวกเขาเช่นกัน”

โรสลินนิ่งฟัง

“ข้าไม่ขอให้เจ้าเรียกข้าว่าพ่อ ไม่ขอให้เจ้ายกโทษให้ข้า และไม่ขอให้เจ้ารับหน้าที่ใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์จันทรา” เขากล่าวต่อ “ข้าเพียงอยากให้เจ้ารู้ว่า หากวันหนึ่งเจ้าต้องการถามเรื่องอดีต ข้าจะตอบเท่าที่ข้ารู้ โดยไม่ปิดบังอีก”

โรสลินมองแผ่นโลหะบนโต๊ะ

เธอยังไม่สามารถเรียกชายตรงหน้าว่าบิดาได้อย่างสนิทใจ ความผูกพันไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะใครคนหนึ่งมีสายเลือดเกี่ยวข้องกับเธอ และความเจ็บปวดที่ผ่านมาก็ไม่อาจหายไปด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ

แต่เธอไม่จำเป็นต้องตัดสินทุกอย่างในวันนี้

“ฉันจะไม่รับชื่อที่คุณสละไปค่ะ” เธอบอก “และฉันจะไม่สัญญาว่าจะให้อภัยคุณทั้งหมด”

ชายผมสีเงินพยักหน้า

“ข้าเข้าใจ”

“แต่ถ้าคุณอยากเริ่มต้นใหม่ คุณสามารถเริ่มจากการใช้ชีวิตต่อไป โดยไม่ต้องทำตัวเป็นเครื่องสังเวยให้ใครอีก”

เป็นครั้งแรกที่ชายผมสีเงินยิ้มอย่างไม่ฝืนใจ

“ข้าจะลองทำเช่นนั้น”

เอเวอเร็ตต์เก็บแผ่นโลหะใส่กล่องไม้ ก่อนเปิดบันทึกอีกเล่มบนโต๊ะ

“ส่วนเรื่องของราชินีลูนาเรีย เราพบข้อมูลที่อาจช่วยอธิบายความจริงได้”

โรสลินหันไปหาเขาทันที

“อะไรคะ”

“ชื่อของลูนาเรียถูกใช้โดยผู้หญิงหลายคนในราชวงศ์จันทราจริง แต่ผู้หญิงที่เลี้ยงดูเจ้ามาไม่ได้เป็นเพียงผู้รับตำแหน่งต่อจากคนก่อนหน้า”

เอเวอเร็ตต์พลิกหน้าบันทึก

“นางเป็นผู้พิทักษ์สายเลือดของเจ้า และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้รู้ว่าชื่อใดถูกปิดผนึกไว้ในตัวเจ้า”

“แล้วนางเป็นใครกันแน่”

“ข้ายังยืนยันไม่ได้ว่านางเป็นหญิงคนเดียวกับที่อาเดรียนเคยพบเมื่อพันปีก่อนหรือไม่ แต่หลักฐานชี้ว่า นางมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่ไม่ควรเป็นไปได้”

อาเดรียนมองบันทึกอย่างเคร่งเครียด

“นั่นหมายความว่านางอาจเกี่ยวข้องกับการผนึกความทรงจำของข้า”

“เป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่มีหลักฐานว่านางเป็นผู้สร้างคำสาป หรือเป็นคนที่สั่งให้ลบชื่อของใคร”

โรสลินมองบันทึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปิดมันลง

“ถ้าความจริงยังไม่ครบ เราก็ไม่ควรตัดสินนางจากข้อสันนิษฐาน”

ทุกคนหันมามองเธอ

“ฉันจะค้นหาความจริงต่อไป แต่ไม่ใช่วันนี้ และไม่ใช่เพราะมีใครสั่งให้ฉันทำ” เธอกล่าว “ฉันต้องการเวลาที่จะใช้ชีวิตของตัวเองก่อน”

อาเดรียนยิ้มบาง ๆ

“ข้าสนับสนุนการตัดสินใจนั้น”

“ดีค่ะ เพราะฉันตั้งใจจะพักยาว”

เซราฟีนหลุดหัวเราะเบา ๆ

“หลังจากสิ่งที่พวกเราผ่านมา ข้าคิดว่าไม่มีใครกล้าคัดค้านท่านแล้ว”

โรสลินยิ้มตอบ

แต่ในใจเธอรู้ดีว่า การพักผ่อนไม่ได้หมายถึงการหนีจากอดีต

มันหมายถึงการยอมรับว่าเธอไม่จำเป็นต้องแก้ไขทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะมีโอกาสใช้ชีวิตของตัวเอง

ช่วงบ่าย อาเดรียนพาโรสลินไปยังสวนด้านหลังปราสาท

ต้นไม้ที่เคยแห้งเหี่ยวเริ่มผลิใบใหม่ ดอกไม้สีขาวซึ่งเคยบานเฉพาะในคืนพระจันทร์เต็มดวงกลับผลิบานท่ามกลางแสงอาทิตย์ แสดงให้เห็นว่าพลังจันทราไม่ได้หายไปพร้อมกับการปิดประตู

มันเพียงกลับคืนสู่ที่ที่ควรอยู่

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ”

อาเดรียนหยุดใต้ต้นไม้ใหญ่

“มีบางอย่างที่ข้าอยากถามเจ้า”

โรสลินมองเขาอย่างระแวดระวังทันที

“ถ้าเป็นเรื่องชื่ออิซารา ฉันยังไม่มีคำตอบให้คุณ”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ซึ่งเป็นท่าทางที่ดูแปลกตาสำหรับราชาแวมไพร์ผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด

“ข้าอยากรู้ว่า หลังจากทุกอย่างจบลงแล้ว เจ้าต้องการอะไรจากชีวิต”

โรสลินนิ่งไป

เธอไม่เคยมีเวลาคิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ

ก่อนหน้านี้ เธอพยายามเอาชีวิตรอดจากการถูกปฏิเสธ การถูกขับไล่ และการถูกใช้เป็นเครื่องมือของผู้คนที่ต้องการอำนาจ หลังจากนั้นเธอก็ต้องรับมือกับคำสาป ความลับของราชวงศ์ และความจริงที่เปลี่ยนแปลงตัวตนของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งที่คิดว่าตัวเองเข้าใกล้คำตอบ ก็มีใครบางคนปรากฏตัวพร้อมบอกว่าเธอไม่ใช่คนที่เธอคิดว่าเป็น

แต่ตอนนี้ ไม่มีใครยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อบอกว่าเธอต้องเป็นอะไร

“ฉันอยากมีบ้านที่ฉันไม่ต้องระวังว่าจะถูกขับไล่เมื่อไร” เธอตอบช้า ๆ “อยากมีชีวิตที่ไม่ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองสมควรได้รับความรัก และอยากตื่นขึ้นมาในตอนเช้าโดยไม่ต้องสงสัยว่าวันนี้ใครจะพยายามใช้ฉันเป็นเครื่องมืออีก”

อาเดรียนฟังอย่างตั้งใจ

“แล้วเจ้าอยากให้ข้าอยู่ในชีวิตนั้นหรือไม่”

คำถามเรียบง่าย แต่ทำให้โรสลินรู้สึกถึงความจริงจังที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

เขาไม่ได้ถามว่าเธอจะยอมเป็นราชินีหรือไม่

ไม่ได้ถามว่าเธอจะรับพันธสัญญาเลือดตลอดไปหรือไม่

และไม่ได้ถามว่าเธอจะยอมอยู่เคียงข้างเขาเพราะชะตากรรมกำหนดไว้หรือเปล่า

เขาถามเพียงว่าเธอต้องการให้เขาอยู่หรือไม่

โรสลินเดินเข้าไปหาเขา

“ฉันอยากให้คุณอยู่ค่ะ”

แววตาของอาเดรียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เพราะคำสาปของเรายังเชื่อมโยงกันหรือ”

“ไม่ใช่”

เธอส่ายหน้า

“ฉันอยากให้คุณอยู่เพราะฉันรักคุณ”

อาเดรียนนิ่งงัน

โรสลินยิ้มให้เขา

“ฉันไม่ได้รักคุณเพราะคุณเป็นราชาแวมไพร์ ไม่ใช่เพราะคุณช่วยฉันในวันที่ฉันไม่มีใคร และไม่ใช่เพราะพันธสัญญาเลือดบังคับให้เราผูกพันกัน ฉันรักคุณเพราะคุณเป็นคนที่ฉันได้รู้จัก ทั้งด้านที่ดีและด้านที่คุณพยายามซ่อนเอาไว้”

เธอแตะมือเขา

“ฉันรู้ว่าคุณมีอดีตที่ยังไม่เข้าใจ และฉันรู้ว่าเรายังมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกมาก แต่ฉันอยากเดินต่อไปกับคุณ ไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือกอื่น”

อาเดรียนยกมือขึ้นแตะแก้มเธออย่างอ่อนโยน

“โรสลิน ข้าไม่รู้ว่าตัวเองสมควรได้รับความรักของเจ้าหรือไม่”

“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องตัดสินแทนฉัน”

เธอเลิกคิ้ว

“ฉันเลือกเองได้ค่ะ”

อาเดรียนหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขมขื่นปะปนอยู่

“จริงของเจ้า”

เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอ ก่อนหยุดเพื่อรอคำตอบจากเธอด้วยสายตาที่เปิดเผยความต้องการอย่างตรงไปตรงมา

โรสลินเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปหา

จูบของพวกเขาอ่อนโยน ไม่เร่งร้อน และไม่มีความกลัวว่าจะต้องสูญเสียกันในวินาทีถัดไป

เมื่อผละออก อาเดรียนยังคงประคองใบหน้าของเธอไว้

“ข้าจะไม่สัญญาว่าจะปกป้องเจ้าจากทุกสิ่ง เพราะข้ารู้แล้วว่าข้าไม่สามารถควบคุมโลกทั้งใบได้”

เขาสบตาเธอ

“แต่ข้าสัญญาว่าจะไม่ตัดสินใจแทนเจ้า จะไม่ใช้ความรักเป็นข้ออ้างในการบังคับเจ้า และจะไม่ปิดบังความจริงเพียงเพราะข้ากลัวว่าจะสูญเสียเจ้า”

โรสลินยิ้ม

“ฉันก็จะไม่สัญญาว่าจะเชื่อคุณทุกเรื่องโดยไม่ตั้งคำถาม”

“ข้าคงผิดหวังหากเจ้าเลิกถามคำถามเสียมากกว่า”

“ดีค่ะ เพราะฉันยังมีอีกเยอะ”

อาเดรียนก้มลงจูบเธออีกครั้ง

คราวนี้โรสลินเป็นฝ่ายดึงเขาเข้ามาใกล้กว่าเดิม

ไม่มีเสียงระฆังจากวิหาร ไม่มีประตูรัตติกาล และไม่มีเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า

มีเพียงคนสองคนที่เลือกกันและกันด้วยความสมัครใจ

และสำหรับพวกเขา นั่นเพียงพอแล้ว

หลายสัปดาห์ต่อมา ข่าวการล่มสลายของวาเลเรียนและการปิดผนึกแดนไร้นามถูกประกาศไปทั่วดินแดน

ไม่มีใครยืนยันได้ว่าวาเลเรียนตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ เขาไม่สามารถใช้เลือดของโรสลินเป็นกุญแจเปิดประตูได้อีก

พลังของผู้ถูกลบที่เหลืออยู่ถูกส่งคืนให้แก่ชื่อของพวกเขา ผู้คนบางส่วนกลับมาจดจำอดีตได้ ขณะที่บางคนต้องเรียนรู้ที่จะมีชีวิตต่อไปโดยไม่มีความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา

อาเดรียนเริ่มฟื้นฟูอาณาจักรแวมไพร์ด้วยการยกเลิกการทดลองที่เกี่ยวข้องกับเลือดและความทรงจำทั้งหมด เขาเปิดเผยความผิดพลาดที่ราชสำนักเคยปกปิด และยอมรับว่าการตัดสินใจของเขาในอดีตมีส่วนทำให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้น

เขาไม่ได้ขอให้ผู้คนลืม

แต่เลือกทำงานเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งเหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้นซ้ำ

เซราฟีนยังคงเป็นหัวหน้าราชองครักษ์ และกลายเป็นคนที่คอยเตือนราชาของตนไม่ให้กลับไปทำงานจนลืมพักผ่อน ส่วนเอเวอเร็ตต์รับหน้าที่ดูแลผู้ที่ได้รับผลกระทบจากความว่างเปล่า

สำหรับคัลเลน แบล็กวูด เขาส่งจดหมายฉบับหนึ่งมายังปราสาท

โรสลินอ่านมันในห้องส่วนตัว

โรสลิน

ข้าไม่รู้ว่าคำขอโทษจะมีความหมายต่อเจ้าหรือไม่ แต่ข้าต้องการยอมรับความจริงว่าข้าเป็นคนเลือกปฏิเสธเจ้าในวันที่เจ้าต้องการใครสักคนอยู่ข้างกาย ข้าไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งนั้น และไม่คิดว่าเจ้าจำเป็นต้องให้อภัยข้า

ข้าจะไม่ขอให้เจ้ากลับมา และจะไม่ใช้ความรู้สึกของข้าเป็นเหตุผลให้เจ้าต้องรับผิดชอบต่อความเสียใจของข้าอีก

ขอให้เจ้ามีชีวิตที่เจ้าต้องการจริง ๆ

คัลเลน

โรสลินพับจดหมายเก็บ

เธอไม่ได้รู้สึกยินดีที่เขาเจ็บปวด และไม่ได้รู้สึกว่าจำเป็นต้องปลอบโยนเขา

เธอเพียงยอมรับว่าความผิดพลาดของเขาเป็นส่วนหนึ่งของอดีต และเธอไม่จำเป็นต้องแบกมันไปตลอดชีวิต

ส่วนคัลเลนกับเซเลสเทียต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบต่อความสัมพันธ์และการตัดสินใจของตนเอง โดยไม่มีโรสลินเป็นรางวัลหรือสิ่งที่ต้องแย่งชิงอีกต่อไป

เมื่อวางจดหมายลง โรสลินเดินออกไปยังสวน

อาเดรียนกำลังยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม

“จดหมายจากอดีตคู่ครองของเจ้าหรือ”

เธอหรี่ตา

“คุณแอบอ่านหรือเปล่า”

“ข้าไม่ได้แอบอ่าน ข้าเห็นเพียงชื่อบนซอง”

“แล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนกำลังจะสั่งประหารใครด้วย”

อาเดรียนถอนหายใจ

“ข้ากำลังฝึกตัวเองไม่ให้หึงอย่างไร้เหตุผล”

โรสลินหลุดหัวเราะ

“แล้วเป็นอย่างไรบ้างคะ”

“ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ”

“อย่างน้อยก็ซื่อสัตย์ดี”

เธอเดินเข้าไปจับมือเขา

“ฉันไม่ได้เลือกคุณเพราะคุณไม่เคยผิดพลาด แต่เพราะคุณยอมเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง”

อาเดรียนยกมือของเธอขึ้นจูบ

“ข้าจะจำคำพูดนี้ไว้”

“จำไว้ด้วยนะคะ ว่าถ้าทำให้ฉันโกรธ ฉันก็ยังด่าคุณได้เหมือนเดิม”

“ข้าไม่เคยคิดจะห้ามเจ้า”

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน

และในวันนั้น โรสลินได้รู้ว่าเธอสามารถนึกถึงอดีตโดยไม่ต้องกลับไปเป็นคนที่เคยเจ็บปวดจากมันอีก

คืนหนึ่งใต้แสงจันทร์ โรสลินเดินไปยังห้องเล็กที่เก็บเศษวัตถุจากแดนไร้นามไว้

เธอหยิบแผ่นบันทึกสีเงินขึ้นมาพิจารณา

ชื่อของเธอยังคงเป็น โรสลิน วินเทอร์

ไม่มีอักขระใดเปลี่ยนแปลง

ไม่มีเสียงเรียกจากอดีต

ไม่มีข้อความสั่งให้เธอคืนชื่อหรือรับหน้าที่ใด ๆ

เธอวางแผ่นบันทึกลง แล้วหันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

หญิงสาวในนั้นมีดวงตาสีเงินที่ไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่เธอไม่จำเป็นต้องรู้ว่าดวงตาคู่นี้มาจากใคร จึงจะมีสิทธิ์เป็นเจ้าของมัน

เธอเป็นโรสลิน

หญิงสาวที่เคยถูกปฏิเสธ ถูกขับไล่ ถูกใช้เป็นเครื่องมือ และเกือบถูกพรากสิทธิ์ในการเลือกชีวิตของตัวเองไปหลายครั้ง

แต่เธอยังคงยืนอยู่ตรงนี้

ไม่ใช่เพราะคำทำนาย

ไม่ใช่เพราะสายเลือด

ไม่ใช่เพราะมีใครเสียสละชีวิตเพื่อกำหนดชะตากรรมให้เธอ

แต่เพราะเธอเลือกที่จะมีชีวิตอยู่

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”

อาเดรียนเดินเข้ามาในห้อง

โรสลินหันไปยิ้มให้เขา

“ฉันกำลังคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องหาคำตอบให้ทุกเรื่องในคืนนี้”

“เป็นความคิดที่ดี”

“และฉันคิดว่าเราควรออกไปเดินเล่นกัน”

“เวลานี้หรือ”

“ใช่ค่ะ ราชาแวมไพร์กลัวความมืดหรือไง”

อาเดรียนเลิกคิ้ว

“ข้าคิดว่าคนที่กลัวความมืดน่าจะเป็นเจ้า”

โรสลินเดินผ่านเขาไปอย่างมั่นใจ

“งั้นก็ลองดูว่าใครจะเดินกลับก่อนกัน”

อาเดรียนหัวเราะ ก่อนเดินตามเธอออกไป

ทั้งสองเดินผ่านสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีขาว แสงจันทร์ทอดเงาของพวกเขาลงบนทางหิน และเป็นครั้งแรกที่โรสลินรู้สึกว่าความมืดไม่ได้มีไว้เพื่อซ่อนอันตรายเสมอไป

บางครั้ง มันก็เป็นเพียงค่ำคืนธรรมดาที่คนสองคนสามารถเดินเคียงข้างกันได้

ก่อนถึงประตูสวน อาเดรียนหยุดเดิน

“โรสลิน”

“คะ?”

เขามองเธอด้วยแววตาที่สงบกว่าครั้งใด

“หากวันหนึ่งเจ้าค้นพบว่าชื่อเดิมของเจ้าคืออิซาราจริง ๆ เจ้าจะทำอย่างไร”

โรสลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉันคงรับรู้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยมีชื่อนั้น แต่ฉันจะไม่ยอมให้มันลบชื่อโรสลิน วินเทอร์ออกไป”

เธอยื่นมือให้เขา

“อดีตอาจอธิบายได้ว่าฉันมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร แต่ไม่ได้เป็นคนตัดสินว่าฉันจะเดินไปทางไหนต่อ”

อาเดรียนจับมือเธอ

“แล้วข้าจะเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางนั้นได้หรือไม่”

โรสลินยิ้ม

“ถ้าคุณยังถามแบบนี้อยู่เสมอ ก็ได้ค่ะ”

เขาดึงเธอเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน

“ข้ารักเจ้า โรสลิน”

“ฉันก็รักคุณ อาเดรียน”

คำตอบของเธอชัดเจน ไม่มีพันธสัญญาบังคับ ไม่มีคำสาบานที่ผูกชีวิตไว้กับความตาย และไม่มีใครต้องแลกชื่อของตัวเองเพื่อให้ได้ยินคำว่ารัก

พวกเขาเพียงเลือกกันและกัน

ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว แสงจันทร์ค่อย ๆ ส่องสว่างขึ้นเหนือยอดปราสาท

โรสลินไม่ได้กลายเป็นราชินีเพราะชาติกำเนิด ไม่ได้ยอมรับชื่อที่คนอื่นกำหนด และไม่ได้มีหน้าที่ต้องชดใช้ความผิดของผู้คนในอดีต

เธอจะเป็นใครต่อจากนี้ เธอเป็นคนเลือกเอง

ส่วนอาเดรียนก็ไม่ใช่เพียงราชาแวมไพร์ผู้ถูกคำสาปพันธนาการอีกต่อไป

เขาเป็นชายคนหนึ่งที่เรียนรู้ว่าความรักไม่ใช่การครอบครอง ไม่ใช่การเสียสละจนไม่เหลือตัวเอง และไม่ใช่การตัดสินใจแทนคนที่รักเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาเจ็บปวด

ความรักคือการยืนอยู่ข้างกัน แม้จะยังไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

และเมื่อโรสลินเงยหน้ามองดวงจันทร์ เธอไม่ได้ยินเสียงของผู้ถูกลบอีก

ไม่มีใครเรียกเธอว่าอิซารา

ไม่มีใครสั่งให้เธอเปิดประตู

ไม่มีใครเรียกร้องให้เธอสละชีวิตเพื่อโลก

มีเพียงเสียงของชายที่จับมือเธออยู่ ซึ่งกระซิบเบา ๆ ข้างหู

“กลับบ้านกันเถอะ”

โรสลินบีบมือเขาตอบ

“ค่ะ กลับบ้านกัน”

และในที่สุด จันทราก็ไม่ได้เลือกผู้สืบทอด ไม่ได้เลือกผู้เสียสละ และไม่ได้เลือกผู้ครองบัลลังก์

จันทราเพียงส่องแสงให้หญิงสาวคนหนึ่งมองเห็นเส้นทางที่เธอเลือกเดินด้วยตัวเอง

ส่วนปลายทางของเส้นทางนั้น คือบ้านที่เธอไม่ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองสมควรได้รับความรักอีกต่อไป

บ้านที่มีอาเดรียนอยู่เคียงข้าง

บ้านที่ไม่มีพันธนาการใดสำคัญไปกว่าความสมัครใจของคนสองคน

และความรักที่พวกเขาเลือก จะเป็นของพวกเขาเสมอ

— จบบริบูรณ์ —