MasukShare
⧫ Chapter 3 ทำงานแลก
Terakhir Diperbarui:
2025-10-29 23:53:23ยามเช้าในเมืองธานเขต 2 ปรากฏชายผมยาวดำมัดรวบต่ำยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าสำนักงาน ซึ่งสถานที่นี่เป็นที่ทำงานของคาเลนเอง แต่เหตุผลที่เขายังไม่เข้าไปข้างในเพื่อดำเนินกิจวัตรของตนตามปกติ เป็นเพราะร่างโปร่งยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ เขา ไม่ใช่ใครไหนไกลหรอก แต่เป็นคุณพระเอกซึ่งเพ่งสายตาไม่วางแล้วไม่พูดอะไรสักอย่าง
‘จำได้ว่าไม่กี่วันก่อน ฉันยังต้องตามหมอนี่ต้อยๆ ไม่ใช่เหรอ? แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย?’
“คราวนี้อยากลองเป็นฝ่ายง้อผมบ้างเหรอ คุณโลฮาส”
“ก็อาจจะ”
“งั้นเราไปเจอคาเบิ—”
“หุบปาก”
บิทเทอปฏิเสธอย่างรู้ทันและรุนแรงกว่าครั้งไหน จากนั้นพ่นควันบุหรี่รดสูทชายผมดำยาวอย่างเคืองใจ คาเลนหรี่ตามองอีกคนเพื่อจะรอดูว่าวันนี้คุณพระเอกมีธุระอะไรกับตน แต่ปล่อยเวลาผ่านไป อีกคนก็ยังไม่เริ่มพูดเสียที เขาจึงเป็นฝ่ายออกปากถามไป
“คุณจ้องผมมากกว่าก็นี้ ผมจะหน้าแดงเอานะ”
“นายเร่งฉันสินะ”
“เอ่อ...จริงๆ ก็ไม่ได้มีปัญหากับการโดดงานออกมาคุยหรอก แค่มองหน้ากันไปเรื่อยๆ แบบนี้ผมคิดว่ามันออกจะ...แปลกๆ ละมั้ง? ว่าไหมล่ะ?”
บิทเทอไม่พูดตอบอะไรแล้วหลบสายตาไปจากคาเลนเงียบๆ พอเขาเห็นท่าทีนั้นก็อดไม่ที่จะแอบลอบยิ้มแห้งออกมา
‘บิทเทอเป็นพวกที่ถ้าต้องการอะไรหรือมีจุดประสงค์บางอย่างจะบอกตรงๆ ไม่ก็ทำให้ผมต้องทำตามอย่างช่วยไม่ได้ แต่นี่เขาไม่ทำอะไรเลย แล้วก็ไม่บอกอะไรด้วย’
“นี่”
พระเอกหันกลับมาเรียกพลางทิ้งก้นบุหรี่ นัยน์ตาสีฟ้าใสสบกับเขาตรงๆ แสดงถึงความตั้งมั่นเผยออกมาชัดเจน “ฉันมีเรื่องอยากวานให้นายช่วย” คาเลนเลิกคิ้วมองกลับพลางพยักหน้าเบาๆ
‘ลืมไปได้ยังไงเนี่ยว่าไอ้หมอนี่เป็นพวกปากแข็ง (ถึงจะแค่กับบางเรื่องก็เถอะ) ’
“ว่ามาสิครับ”
“นายเป็นแอนนาลิสต์เหรอ?”
บิทเทอถามก่อนที่จะเข้าประเด็นหลัก คาเลนเองก็ไม่ได้อิดออดอะไรหากถูกสอบเรื่องหน้าที่การงาน ยิ่งคนเอ่ยปากเป็นคุณพระเอกคนเก่งแล้ว เขายิ่งอยากจะบอกใจจะขาด (ไม่จริงหรอก ล้อเล่นน่ะ)
“ระดับผมน่ะเป็นผู้เชี่ยวชาญแอนนาลิสต์เลยต่างหาก”
บิทเทอหยุดคิดแล้วถามต่อ “แต่นายสู้เป็น”
“สู้?”
“หมายถึงที่สู้กับภูตนั่นวันก่อนไง”
คาเลนเข้าใจได้ทันทีว่าที่คุณพระเอกพูดถึงคือการต่อสู้กับภูตในตรอกวันนั้น และ...ใช่ เขาก็ยื่นมือเข้าไปช่วยบิทเทอ หรือควรจะเรียกว่าแย่งซีนดีล่ะ? จะยังไงก็ช่าง นั่นทำให้สถานการณ์ทุกอย่างเปลี่ยนไปจนพลิกมาชนะได้ในที่สุด
‘เผลอไปแทรกแซงอีเวนต์แรกของพระเอกเข้าแล้วสิ แบบนี้คงมีอะไรเปลี่ยนไปเยอะแน่ หรือตอนนี้ผมกำลังทำโลกนิยายคนอื่นเขาฉิบหายอยู่หว่า~’
คาเลนนึกย้อนถึงสิ่งที่ทำไปก็ยิ้มเจื่อน เพราะการตัดสินใจในวันนั้นมันก็ออกจากกะทันหันไปหน่อย เขาละความสนใจจากความคิดในหัวแล้วถามคนตรงหน้า “แล้วคุณมีอะไรจะมาขอร้องผู้เชี่ยวชาญภูตเก่งๆ อย่างผมล่ะ?”
“นี่”
บิทเทอว่าแล้วหยิบเอากระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้ คาเลนรับไปเปิดอ่านจึงเห็นภาพร่างจางๆ กับตัวอักษรกำกับไว้ข้างล่าง “ ‘รูปภาพสั่งตาย’ ชื่อคำสาปที่อยากจะล่าคราวนี้เหรอ?”
“ใช่”
“จะออกไปล่าของแบบนั้นเหรอ? ดูไม่เข้ากับคุณเลยสักนิด”
“นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินธุระของฉัน”
คาเลนได้ยินแบบนั้นก็ขบขันในคำพูดเชือดเฉือน “แล้วอยากให้ช่วยอะไรครับ หรือมาขอกำลังใจก่อนจะไปออกล่า?” เขาเอ่ยพลางปรายตามองยกยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้
‘ตอนนี้เนื้อเรื่องยังดำเนินตามปกติ บิทเทอมีเป้าหมายออกตามหา ‘รูปภาพสั่งตาย’ อีเวนต์สำคัญที่จะทำให้ทุกอย่างเริ่มขึ้น ปกติหมด แต่ว่าไอ้ที่เปลี่ยนไปคงเป็นบิทเทอที่มาวานเรื่องนี้กับผมแทน ไม่ได้ไปร่วมมือกับกลุ่มฮันเตอร์ในเมือง’
‘อา... เจ้าบ้านี่ดูมั่นใจในตัวผมมากกว่าที่คิดแฮะ’
“ฉันจะให้นายถอนคำสาปรูปภาพนั่น”
คาเลนมองไปอย่างรู้แก่ใจดีว่านั่นคือสิ่งที่บิทเทอกำลังจะขอเขา “ผมนึกว่าคุณไม่ชอบทำงานร่วมกับคนอื่นซะอีก หรือ~ คุณมีเหตุผลพิเศษอะไรถึงเลือกผมล่ะ? คุณฮันเตอร์” เขาว่าแล้วยิ้มยียวนไปเหมือนทุกๆ ครั้ง บิทเทอช้อนนัยน์ตาสีฟ้าใสมองกลับมาพร้อมเอ่ยคำพูดต่อไป
“ฉันแค่สบายใจที่เลือกนายก็เท่านั้นแหละ”
‘นี่คือจังหวะตกหลุมรักครั้งที่สองสินะ’
ทั้งสองคนมองหน้ากันพักหนึ่งก่อนคาเลนจะรู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย จึงกระแอมเสียงกลบอาการเลิ่กลั่กตนเอง จากนั้นจึงตอบอีกคนด้วยท่าทางเรียบนิ่งอย่างเดิม “งั้นผมตกลง”
“ดี”
“แต่...” คาเลนดักขึ้นพร้อมกระตุกยิ้ม “ถ้าผมทำงานนี้ให้ คุณต้องไปเจอกับคาเบิลนะ”
บิทเทอได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลันส่ายหน้าอ่อนอย่างระอา เป็นแน่แท้อยู่แล้ว เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งต้องมีหลุดชื่อบุคคลที่สามอย่าง ‘คาเบิล’ ซึ่งเป็นพ่อเขาตลอด
“ก็ได้”
“คุณตกลงแล้วนะ ถ้าคุณผิดสัญญาผมจะปาขี้นกใส่หัวคุณ”
บิทเทอถลึงตามองกลับเอาเรื่อง แต่คาเลนก็หาได้ใส่ใจไม่ ซ้ำยังโบกมือลาข้างหัวก่อนจะเดินถอยเข้าสำนักงานตัวเองไปทันที (กลัวโดนพระเอกตามตื้บ) ฮันเตอร์หนุ่มพอเห็นแบบนั้นถึงกับยีผมบลอนด์ขาวอย่างอิดโรย
เวลาล่วงเลยผ่านจนถึงตอนเย็นคาเลนก็เดินออกจากสำนักงานแอนนาลิสต์ มือข้างหนึ่งถือซองเอกสารติดมาด้วย ฝีเท้าสาวเดินบนทางอย่างเอื่อยเฉื่อยผนวกกับสายตามองเรื่อยเปื่อย คล้ายว่าตอนนี้ในหัวเขานั้นกำลังครุ่นคิดอะไรมากมายหลายอย่าง
“เฮ้”
คาเลนชะงักฝีเท้าตนเองเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูแว่วเข้ามา เขาเดินถอยหลังกลับไปหยุดหน้าตรอกหนึ่งก็เจอกับบิทเทอยืนสูบบุหรี่อยู่ ฮันเตอร์หนุ่มปรายตามองมาในขณะที่คาเลนเอ่ยถามไปพอดี
“เมื่อกี้เรียกผมเหรอ? คุณโลฮาส”
“นายคิดไปเอง”
“แต่เมื่อกี้มันเสียงคุณ ผมจำได้”
“ไม่ใช่”
คาเลนแน่ใจว่าเสียงเรียกเมื่อกี้คือเสียงของบิทเทอแน่นอน แต่ก็ตามฉบับนิสัยนายบิทเทอ คุณพระเอกปากแข็งนี่มันปากแข็งกับเรื่องไม่เป็นเรื่องจริงๆ คาเลนเดินเข้าไปในตรอกเอ่ยเสียงต่ำลง
“แค่บอกว่าคิดถึงมันไม่ยากหรอกนะ เดี๋ยวเราไม่เจอกันแล้ว คุณอาจจะอยากเจอผมมากๆ ก็ได้”
“ไม่อยากเจอ แล้วก็เลิกหลงตัวเองทีเถอะ”
การแหย่บิทเทอเล่นนั้นแทบจะเป็นนิสัยของเขาไปแล้วด้วยซ้ำ บางทีถ้ามีรางวัลแปลกๆ ที่มักจะปลดล็อกแบบในเกมล่ะก็... คาเลนคงได้เข้าชิงรางวัล ‘คนชอบแกล้งพระเอก’ ไปแล้วมั้ง?
“วันนี้เราจะเดินทางด้วยกัน”
“...?”
“ก็เรื่อง ‘รูปภาพสั่งตาย’ ไงล่ะ”
“อ้อ~ เรื่องนั้นน่ะเหรอ อย่าบอกนะว่าเตรียมตัวเสร็จแล้ว?”
“ใช่” บิทเทอตอบกลับในทันที
‘เรื่องล่าๆ ฆ่าๆ เตรียมตัวเร็วไม่มีเปลี่ยนเลยจริงๆ แบบนี้ฉันเองคงต้องทำตัวอืด~ อาด~ ยืด~ ยาด~ หมอนี่จะได้รอนานๆ หน่อย’
คาเลนคิดเล่นๆ ในหัวตัวเองก็อดไม่ที่จะรู้สึกสนุกแปลกๆ “คงตื่นเต้นที่ได้เดินทางกับผมสินะ หรือเราจะวางแผนเที่ย—”
“อย่ามานอกเรื่อง กลับบ้านไปเตรียมตัวซะ”
หลังจากที่ถูกบิทเทอไล่แบบนั้น คาเลนจำต้องกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวอย่างเชื่องช้า (?) พอเอาเอกสารไปเก็บไว้แล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องแบบชิลๆ จริงๆ แล้วมันก็ไม่มีอะไรที่ต้องใช้เยอะสำหรับเขาเลย อย่างแรกคือเขาไม่ใช่ฮันเตอร์ที่ต้องออกไปสู้ และอย่างที่สองคือเขามีหน้าที่แค่ถอนคำสาปในงานครั้งนี้
“ใช้อะไรดีหน่า~”
คาเลนพูดด้วยท่าทีคารมดีพร้อมกับเลือกของสองอย่างที่ตนถืออยู่ มือหนึ่งถือตุ๊กตาหมีน่ารักตัวหนึ่งกับอีกมือถือขวดแก้วเปล่าขวดหนึ่ง เขามองสลับไปมาก่อนจะวางขวดแก้วลงบนโต๊ะ แล้วถือตุ๊กตาหมีกะทัดรัดติดตัวไปด้วย
‘ไอ้หมอนี่จะทำให้งานของผมง่ายขึ้นเยอะ’
เมื่อเตรียมตัวเสร็จ เขาจึงเดินออกมาจากบ้านแบบตัวเปล่าสุดๆ อดไม่ได้ที่จะสร้างความสงสัยให้ฮันเตอร์ว่าทำไมคาเลนหายไปนานนัก นัยน์ตาสีฟ้าหลุบมองลงก็เจอกับตุ๊กตาหมีขนน้ำตาลตาแป๋วตัวหนึ่งเท่านั้น บิทเทอจ้องนิ่งก่อนจะยื่นปลายนิ้วไปแตะจมูกนิ่มๆ ของมัน
“นี่ แบรนดอน”
“ครับ?” คาเลนขานพร้อมกับเอียงศีรษะมองอย่างขบขัน
“นายยังเป็นเด็กอมมืออยู่สินะ”
“ฮะๆ อย่าเข้าใจผิดสิ นี่คือตัวช่วยชั้นดีของผมเลยนะ”
คาเลนว่าแล้วก็จับมือทั้งสองข้างเจ้าหมีให้ขยับไปมาทำท่าโบกมือทักทาย ก่อนจะยื่นเข้าไปใกล้หน้าฮันเตอร์หนุ่มจนเห็นตาแป๋วดำกลมโต
“อย่ามาเล่นตลก เดินทางได้แล้ว”
“ได้เลย~ คุณโลฮาส~”
ชายหนุ่มทั้งสองเริ่มเดินทางตามที่ตกลงกันไว้ ด้วยการโดยสารรถม้าที่วิ่งเที่ยวทั่วท้องถนน เทียบๆ แล้วเหมือนแท็กซี่เวอร์ชันติดม้ายังไงยังงั้น ครั้นหย่อนตัวนั่งบนเบาะได้ไม่เท่าไหร่ คาเลนก็เปิดประเด็นชวนคุยทันที
“ว่าแต่ออกมาทำภารกิจนอกเขตตัวเองจะไม่เป็นอะไรเหรอ?”
“ฉันจัดการทุกอย่างดีแล้ว”
บิทเทอเงียบก่อนจะถามกลับบ้าง
“แล้วนายล่ะ? มากับฉันคงไม่ได้อยู่ๆ อยากจะมาก็มาหรอกใช่ไหม?”
“อย่ามองผมในแง่ร้ายแบบนั้นสิ~ ผมเองก็ไม่ได้ทำตัวไร้ความรับผิดชอบถึงขนาดทำอะไรแล้วไม่แจ้งสำนักงานหรอก” คาเลนแก้ตัวค่อยส่งยิ้มไปในขณะวางตุ๊กตาหมีลงบนตักตัวเอง
‘นั่นผมโกหกน่ะ คุณเข้าใจถูกแล้วครับ คุณพระเอก’
‘ผมอยากจะมาก็มาเลยครับ’
“หวังว่าแกจะไม่สร้างปัญหาให้แล้วกัน”
“เรื่องแบบนั้นเชื่อใจผมได้เลยครับ” บิทเทอได้ยินแบบนั้นก็มองมาด้วยท่าทางเรียบเฉย เหมือนตอนนี้เขาจะเริ่มชินชากับอากัปกิริยาของคาเลนมากขึ้นพอตัว
‘ที่บิทเทอกังวลนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมหรอก ปกติแล้วพวกแอนนาลิสต์ก็ทำงานกับฮันเตอร์บ่อยครั้ง แต่จะทำงานกันคนละช่วง ฮันเตอร์คือคนออกล่าภูต แอนนาลิสต์คือคนวิเคราะห์ข้อมูลและรับงานช่วงต่อจากนั้น’
‘การที่ผมมากับบิทเทอไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ส่วนใหญ่หน่วยงานนี้จะไม่ค่อยลงสนามจริงเท่าไหร่ เพราะคนที่ออกไปก็ต้องเอาชีวิตไปแขวนไว้กับฮันเตอร์ร่วมงานด้วยอีกที’
‘แต่แน่นอนว่าอยู่กับใครก็คงไม่อุ่นใจเท่าอยู่กับพระเอก (+แรงอวยจากการอ่านนิยาย) ’
“ฉันลืมบอกนายอีกอย่างหนึ่งนะ แบรนดอน”
“อะไรเหรอครับ”
“วันนี้เราจะนอนด้วยกัน”
คาเลนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับด้วยสีหน้าไม่แน่ใจนัก
“เมื่อกี้พูดว่าไงนะ?”
Bab terbaru
พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย ⧫ Chapter 42 ขอทานคนหนึ่ง
แอ๊ด…ในยามเช้าที่ท้องฟ้านั่นยังไม่สางมากนัก จึงไม่มีการต้อนรับแสงอาทิตย์ลงมาสู่เมืองธาน ประตูบ้านหลังหนึ่งเปิดออกมา ปรากฏร่างชายผมยาวดำมัดรวบยุ่งเล็กน้อยสาวเท้ามาหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางเอาไว้หน้าบ้าน เขาอ้าปากหาวอย่างงัวเงียก่อนจะหางตาชายเห็นเงาตะคุ่มที่อยู่ข้างประตูอีกฟากว้ายยย!?คาเลนหวีดร้องพร้อมออกแรงบีบกำหนังสือพิมพ์ด้วยความตกใจจนยับยู้ไปหมด ไม่แน่ใจเลยว่าจะยังอ่านต่อได้อยู่หรือไม่ คาเลนสะบัดหัวไปมาแล้วมองร่างที่ยืนอยู่ข้างประตู จึงเห็นว่าเป็นหญิงสาวผมยาวสีน้ำตาล สวมเสื้อหมองๆ ขาดๆ ไม่ต่างจะคนไร้บ้านข้างทาง‘โอเค อย่างน้อยดูทรงแล้วยัยนี้คงไม่ใช่ผีแน่นอน’“เธอ…เป็นใคร?”ชายหนุ่มที่เพิ่งหายจากอาการตระหนกออกปากถามไป หญิงสาวแปลกหน้าใช้นัยน์ตาสีน้ำตาลสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจพิเคราะห์ เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมผนวกกับริมฝีปากยู่ ใช้ความคิดไปพักหนึ่งเธอก็พูดด้วยท่าทางตื่นตาตื่นใจทันที“นะ นายคือคนที่มาจากอีกโลกหนึ่งเหมือนกันใช่ไหม!?”“ครับ?”
พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย ⧫ Chapter 41 ไม่ปล่อยให้คิดถึงหรอก
ณ สำนักงานฮันเตอร์ซึ่งมีเหล่าผู้จำกัดภูตเดินทางมาบันทึกภารกิจ เครื่องแบบโทนสีทมิฬที่สวมใส่กันนั้นมีความคล้ายแต่ก็ต่างกันไปตามความสะดวกของการจัดสรร เสียงพูดคุยเป็นบรรยากาศอันปกติของสถานที่แห่งนี้ ไม่นานบานประตูก็เปิดเข้ามาพร้อมปรากฏฮันเตอร์หนุ่มผู้หนึ่งไอออนย่ำเท้าเดินเข้ามาอย่างเคยชินโดยระหว่างทางก็มีเหล่าฮันเตอร์กล่าวทักทายบ้าง เพราะอย่างไรก็ตามฮันเตอร์ทุกๆ คนต่างก็ทำหน้าที่ในพื้นที่ใกล้เคียงกัน จึงสามารถเห็นหน้าได้จนชินตา“ไอออนริส โรเดนเวอร์เขารอนายอยู่ที่ห้องประชุมน่ะ”“วันนี้มีประชุมด้วยเหรอครับ?”“ไม่รู้สิ คนในกลุ่มบอกว่าเป็นประชุมด่วน เมื่อกี้เห็นวิ่งเข้าไปกันให้วุ่นเลย”“ขอบคุณที่บอกครับ”ไอออนรับรู้สาส์นจากฮันเตอร์ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีมา จึงไม่รอนานช้าที่จะจัดการกิจตัวเองให้เสร็จเสีย เมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ซึ่งมียานรัมประจำอยู่ เธอก็ส่งยิ้มอ่อนละไมมาให้ดั่งเช่นทุกครั้ง “วันนี้คุณน่าจะยุ่งเหมือนเคยสินะคะ” หญิงสาวว่าพลางยื่นใบบันทึกภารกิจแนบกับกระดานส่งให้พร้อมปากกา“ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองว่างเลยนะ”“
พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย ⧫ Chapter 40 เพ้อรัก
ณ เมืองธานยามค่ำคืนอันเงียบเหงาที่สำนักงานฮันเตอร์ ปรากฏชายหนุ่มผมขาวจางถือแก้วใสบรรจุของเหลวสีอำพันประมาณครึ่งหนึ่ง เขานั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ภายในห้องโถงใหญ่ที่มีบานหน้าต่างกว้างรอบๆ พาให้แสงไฟจากในเมืองส่องทอดเข้ามา บรรยากาศยามดึกเหมือนสงบแต่มันไม่ใช่สำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย“สภาพแย่มากกว่าทุกวันเลยนะ”“...”“ไม่ได้เจอภูตที่ถูกตาต้องใจ เลยมาซึมอยู่กับฉันรึไง”“เงียบทีเถอะ ยานรัม”เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับหมุนข้อมือให้เครื่องดื่มในแก้วไหลวนไปมาสะท้อนต้องกับแสง บิทเทอสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเอาซองบุหรี่ออกมา เมื่อเคาะทีหนึ่งจนมวนบุหรี่เด้งขึ้นก็คาบไว้แต่ยังไม่ทันได้จุดสูบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังตึ่กนัยน์ตาสีฟ้าปรายมองผู้มาเยือนพร้อมๆ กับยานรัมที่มองตาม ก่อนเธอจะแสดงสีหน้าแปลกใจออกมา “ไอออนริส? คุณมาทำอะไรที่นี่?” ครั้นคุณพระเอกเห็นคนมาเยือนเป็นใครก็หันกลับมาจุดสูบบุหรี่ด้วยไม้ขีดต่อ ทางชายหนุ่มในเครื่องแบบฮันเตอร์เดินย่ำมานั่งลงข้างๆ บิทเทอ“เมื่อกี้ไปเจอเพื่อนมาน่ะ”
พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย ⧫ Chapter 39 คู่หูเขาเพื่อนเรา
“ท่าน…คาเลน?”ราวินเว้นช่วงไปสักพัก เมื่อเห็นว่าชายผมยาวดำเดินเข้ามาพร้อมกับแขกแปลกหน้า อัศวินหนุ่มมองไปคล้ายสงสัยแต่คงไม่เท่ากับนั่มนั่ม เจ้าหมาร็อตไวเลอร์ที่ตอนนี้เอียงหัวมองหน้ามึนๆ ตามสไตล์หมา เพื่อไม่ให้ทั้งคู่งงไปมากกว่านี้ คาเลนจึงแนะนำตัวคนมาเยือนให้ได้รู้ว่าชื่อเสียงเรียงนามทันที“หมอนี้เป็นเพื่อนฉันเองน่ะ นายไม่ต้องเกร็งหรอก”ชายผมแดงเลือดหมูเผยยิ้มบาง แนะนำตัวกับราวินด้วยอัธยาศัยอันดีพร้อมยื่นมือไป “ไอออนริส คาร์ลตันครับ” ราวินจับมือตอบแม้ว่าสายตาของเขาจะเรียบนิ่งอย่างเดิมไม่มีเปลี่ยน แต่เมื่อสบกับนัยน์ตาสีแดงอิฐของไอออนริสแล้ว อัศวินหนุ่มก็ชะงักไปเหมือนมีบางอย่างเกิดตะขิดตะขวงภายในใจ“ราวิน เคิร์ต รามุสครับ”“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณรามุส”“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”พอเห็นว่าทั้งสองคนทำความรู้จักกันเสร็จ ชายผมยาวดำจึงถอดเสื้อโค้ทห้อยกับเสาแขวนผ้า เท้าสาวเดินเข้าไปในห้องรับแขกด้วยท่าทางอ่อนล้าไม่รักษาภาพพจน์ตนเองแต่อย่างใด เพราะตอนนี้คนที่อยู่ในบ้านเขาก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เลยเลือกที่จะปล่อยตัวได้แบบไม่ใส
พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย ⧫ Chapter 38 นี่คงเป็นการหนี
แสงสลัวภายนอกส่องผ่านบานหน้าต่างตกกระทบกับพื้นห้อง บนเตียงปรากฏร่างคาเลนนอนตะแคงหันหลังให้กับแสงอรุณยามเช้า เส้นผมดำยาวถูกปล่อยละยุ่งเหยิงไม่น้อยจากกิจกรรมยามดึกคืนก่อน เปลือกตาค่อยๆ เลื่อนเปิดเผยนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ฉายแววงัวเงียปนอ่อนล้าฟู่ว…กลุ่มควันจางถูกพ่นออกมาฟุ้งไปทั่ว คาเลนกลอกตามองเห็นว่าเกิดมาจากคนข้างกาย บิทเทอในสภาพเปลือยท่อนบนกำลังสูบบุหรี่ด้วยท่าทางเหม่อลอย พอเคลื่อนสายตาลงพบว่าท่อนล่างถูกคลุมปิดด้วยผ้าห่มขาวผืนเดียวกับที่เขาห่มคาเลนช้อนสายตาเลื่อนกลับไปพินิจใบหน้าของฮันเตอร์หนุ่มอีกครั้ง เส้นผมขาวจางยุ่งไม่เป็นทรงนัก ซึ่งก็คงไม่ได้ต่างอะไรจากเขามาก นัยน์ตาสีฟ้าแลดูเฉยชาเหมือนกับทุกครั้ง ภาพตรงหน้านั้นถึงจะดูต่างไปจากปกติเพียงเล็กน้อยแต่มันก็มีเสน่ห์อีกแบบหนึ่ง‘ลุคคุณพระเอกเพิ่งตื่น…โคตรหล่อเลย’“สูบบุหรี่แต่เช้าเลยนะ” คาเลนพูดทักหลังจากที่ได้พินิจรูปลักษณ์คุณพระเอกเสร็จสิ้น ก่อนบิทเทอที่เหมือนล่องลอยอยู่ในภวังค์ความคิดตนเองอยู่นาน ก็เปลี่ยนเหลียวกลับมามองคนที่นอนอยู่ข้างๆ คาเลนส่งยิ้มบางๆ ใ
พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย ⧫ Chapter 37 อย่างนายน่ะทำเป็นเหรอ?
“เมื่อกี้...นายยังไม่ ทำไม...อะ”คาเลนพยายามถามด้วยน้ำเสียงติดขัดไม่ค่อยได้ความ ในขณะที่คุณพระเอกสาละวนกับการกดจูบลงคอคอยกวนสมาธิคนพูด เสียงริมฝีปากประทับและผละออกดังคลอเคลียอยู่ในหู ทั้งสัมผัสทั้งลมหายใจกระทบผิวกายสร้างความกระด้างแก่เขามากขึ้นเรื่อยๆ“บิทเทอ...นี่มัน…”“ทำไม?”บิทเทอถามกลับพลางไล่ลิ้นเลียตามลำคอลากมาหยุดหยอกล้อหลังใบหูขึ้นสีแดงเถือก ทิ้งร่องรอยชื้นแฉะรวมถึงสัมผัสไอลมหายใจอุ่น ริมฝีปากคาเลนเผยอขึ้นไม่รู้ว่าจังหวะหายใจตนเองจะถูกคุณพระเอกขัดยามใด สัมผัสทั้งมวลกำลังเร้าอารมณ์ปลุกความกระสัน‘ผมชอบ ผมอยากทำกับบิทเทอมาตลอด แต่แปลก… น่าแปลกที่บิทเทอเสนออะไรแบบนี้กับผม หมอนี่ดูไม่ใช่คนที่สนใจเรื่องอย่างว่าเลยสักนิดเดียว ขอแค่เพราะอยากปลอบผมจริงๆ? หรือขอเพราะตัวเองไม่ได้ปลดปล่อยนาน? บางทีอาจจะเป็นไปได้ว่าบิทเทอมีรสนิยมแบบที่ผมไม่รู้มาก่อน? —’“อะ!?”เสียงเปล่งหลุดดังครั้นถูกกัดติงหูด้วยคมฟันที่ฝังฝากรอยอย่างมันเขี้ยว บิทเทอส่งมือลอดสอดสัมผัสผิวกายใต้ร่มผ้า คลำลูบหน้าท้องขึ้นลอนกล้ามอ่อ
Anda juga akan menyukai
รักบางบางของนายตง
กัลปังหา583 Dibacaดวงใจอ๋องพยัคฆ์ (พีเรียดจีน)
Champeehom 2.9K Dibacaตรวนใจนายหัว
theoneyoulove665 Dibacaหนี้พันธนาการ-Magmalava
นาวิกา577 Dibacaรักรสแซ่บ
theoneyoulove3.4K Dibacaรักล้นแก้ว
เสี่ยวชิงเทียน185 Dibacaจับพลัดจับผลู จากคู่หูมาเป็นคู่รัก
ลันลาบายหมายเลขแปด420 Dibacaไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]
DILEMMA 28639 Dibaca
