ตอนที่ 13

ทุกคนไม่ว่าจะใครเรียกพ่อเธอว่าเสี่ยเบียร์กันหมดทั้งคู่ค้านักธุรกิจ รวมถึงลูกชายทั้งสองคนและลูกน้องในบ้านทั้งที่ทำงาน ยกเว้นบรั่นดีกับน้ำหวาน เด็กสาวที่เฮียบาร์พามาแนะนำให้ครอบครัวได้รู้จัก แล้วเสี่ยเบียร์รักและเอ็นดูเธอมากเป็นดังลูกสาวอีกคนไม่ต่างจากบรั่นดี ผู้หญิงสองคนนี้จะเรียกเสี่ยเบียร์ว่าป๋าเบียร์

ส่วนลูกชายสองคน ส่วนมากทุกคนจะเรียกพวกเขาว่าเฮียแบนด์และเฮียบาร์จนติดปาก รวมถึงบรั่นดีและเสี่ยเบียร์ผู้เป็นพ่อด้วย

“ทำไมมาด้วยกัน” สายตาคมติดดุตวัดมองเพื่อนน้องชาย

พิทย์เองก็มองกลับแต่นัยน์ตาคู่นี้ของคนตรงหน้าเหมือนงูจริงๆ หรี่มองเขาด้วยความเรียบนิ่งไม่ไหวติงสักนิด

เฮียแบรนด์มีรูปร่างสูงตัวใหญ่แต่ตัวไม่หนาเท่าเฮียบาร์ ทั้งน่าเกรงขาม ทรงมีอำนาจ เป็นคนนิ่งแต่ติดตลกเฉพาะคนในบ้านเท่านั้น ไม่มีพิษมีภัยกับใครขอแค่ไม่เข้าใกล้สิ่งที่เขารักและหวงห้าม

แต่ตอนนี้พิทย์กำลังใกล้ในสิ่งที่ผู้ชายบ้านนี้หวงแหนมากที่สุด ซึ่งไม่ต่างจากเขาคือเธอ

“ไปดูห้องให้เฮียบาร์ไง ป๋าไปจัดการเรื่องร้านพอดี บังเอิญเจอพิทย์เลยขอติดรถมาด้วยแค่นั้น”

“งั้นก็เข้าบ้านกัน ขอบใจที่มาส่งเจ้ดี”

เฮียแบรนด์เดินมาโอบไหล่พี่สาวที่เหมือนแม่อีกคนของเขาจะพาเข้าบ้าน แต่ต้องชะงักฝีท้าวลงเพราะคำพูดของเพื่อนน้องชาย

“ไม่ได้บังเอิญสักหน่อยครับดี ที่ผมทำกับดีทุกอย่างผมตั้งใจ” คนพูดมุมปากยังยกยิ้มอย่างเป็นมิตร แต่คนฟังเรื่องคิ้วกระตุก

“ไม่ตลกสักนิดนี่พี่กู เพื่อนน้องชายไม่ใช่เพื่อนกู อย่าลามปามเพราะนี่คือสิ่งต้องห้าม”

คำว่านี่คนพูดยังกระชับอ้อมแขนโอบไหล่เล็กพี่สาวของตน เรียกแม่ยังได้เลี้ยงกูมาตั้งแต่เด็ก มึงเป็นใครถึงกล้ามาแตะมาต้อง

เฮียแบรนด์มองหน้าเพื่อนน้องชายนิ่ง มันกลับยกยิ้มมุมปากจนเขารู้สึกคันอวัยวะเบื้องล่างขึ้นมาตงิดๆ จนต้องจิกเล็บเท้าเอาไว้ กลัวมันยกสูงเกินไป แล้วเจ้ดีอยู่ที่นี่เขาไม่อยากให้แม่คนที่สองต้องตกใจ

แต่พอพิทย์พูดออกมาอีก กลับทำให้คนที่คิดไว้ว่าจะนิ่งสาวเท้าก้าวเข้าไปหา

“พี่เฮียแต่เมียผม”

“พิทย์/มึง”

“เฮียแบรนด์อย่า”

พี่สาวใช้มือเล็กดันแผงอกน้องชายเธอไว้กันไม่ให้พุ่งถลาเข้าไปหาคนปากดี เฮียแบรนด์เองก็ไม่ขยับตัวเพราะเจ้ดีจับเขาไว้ ถ้าสะบัดแล้วเธอเจ็บกูตาย ตายเพราะเสี่ยเบียร์ไง

บรั่นดีมองหน้าคนดื้ออย่างนึกเคือง เขากำลังทำให้เรื่องยุ่งยากมากขึ้น

“พิทย์กลับไปก่อนได้ไหม”

“ดีทำหน้าอ้อนแบบนั้นผมจะอยากกลับได้ยังไง”

“มึงก็อ้อนนะไอ้พิทย์”

เสียงทุ้มติดดุของเฮียแบรนด์พูดขึ้น ตัวเขายังมีพี่สาวขวางไว้ด้านหน้า เจ้ดีสูงแค่อกมองเลยหัวไปมองหน้าเพื่อนน้องชายยังได้ อากาศข้างล่างเป็นไงบ้างเขาไม่รู้ ยิ่งโตเขากับเฮียบาร์ยิ่งสูง แต่เจ้ดียิ่งโตยิ่งตัวเล็กลง งงเหมือนกัน

“อ้อนดีนะเหรอครับ” สติกลับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงพูดกวนๆ จากชายหนุ่มรุ่นน้อง

“อ้อนตีนกูนี่ไง”

“ถ้าไม่ฟังกัน” แต่พอบรั่นดีพูดแค่ประโยคนี้และเพียงไม่กี่คำ

“ผมจะโทรหา/เข้าบ้าน”

บรั่นดีพูดแค่นั้นผู้ชายสองคนต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางอย่างว่าง่าย พิทย์ขึ้นรถขับออกไป ส่วนเฮียแบรนด์รวบตัวโอบไหล่เธอเข้าบ้านจนถึงห้องรับแขก

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ กลอกตาไปมาทำไมเธอไม่พูดคำนี้ตั้งแต่แรก

“กับพี่หวงขนาดนี้กับเมียจะหวงขนาดไหน” 

เฮียแบรนด์จับพี่สาวนั่งลงโซฟาตัวยาว พร้อมตัวเขาที่นอนหนุนหัวบนตักพี่อย่างเคยชิน ถ้าเฮียบาร์อยู่ก็หนุนคนละข้าง ไอ้สองตัวนี้มันขี้อ้อนตั้งแต่เด็ก

“แน่นอนว่าไม่เท่าเจ้” 

ปากพูดแต่มือกดเล่นโทรศัพท์เหมือนสถานการณ์ก่อนหน้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่เขาทำไปคือหวงจริง เฮียแบรนด์รู้พิทย์ไม่แย่แต่ขอแย้งไว้ก่อน เจ้ดีโอเคจริงๆ ตอนไหนเขาไม่คิดห้าม

“ให้มันจริงไอ้ตัวดี”

“โอ๊ยเจ้เจ็บ อย่าดีดเดี๋ยวเป็นรอยขี้เกียจเติมฟิลเลอร์”

“เสี้ยนเข็มเจ้าสำอาง”

บรั่นดียกนิ้วดีดหน้าผากน้องชายไปหนึ่งที ใบหน้าเฮียแบรนด์เกลี้ยงเกลาขาวเนียนใสยิ่งกว่าผู้หญิงเพราะติดหมอ หมอที่เป็นหมอจริงๆ สิวขึ้นเม็ดเดียวยังไปหาเพื่อรักษา

“แล้วรักไหม” คนถามลดโทรศัพท์ที่กำลังกดพิมพ์ข้อความอยู่วางไว้บนอก เงยหน้ามองพี่สาวตน

“รักสิ”

“ไอ้พิทย์อะนะ” 

“หมายถึงป๋ากับน้องชายสองตัว”

“เจ้ไม่รักเด็กมันแน่ มันอ้อนเก่งขนาดนั้น”

“ไม่”

“อย่าพูดเลย...เจ้ดีโกหกไม่เก่ง อย่าไปบอกเด็กมันว่าไม่รักด้วยหน้าตาท่าทางแบบนี้นะ”

“ทำไม” บรั่นดีขมวดคิ้วก้มหน้านิดมองคนนอนหนุนตักเธออย่างสบายใจ

“แก้มแดงอย่างกะแตงโม ที่สำคัญจมูกเจ้บานเวลาโกหก” 

“นี่” 

“โอ๊ยเจ็บเจ้ ตีน้องได้ไง โอ๊ย”

เสียงชายหนุ่มตัวโตร้องลั่นห้องรับแขก ได้ยินถึงห้องครัวแม่บ้านที่จัดเตรียมวัตถุดิบทำอาหารเย็นอยู่ ต่างพากันยิ้มทั้งหัวเราะ

“เฮียแบรนด์ถูกคุณดีตีอีกแล้ว”

“เฮียบาร์ก็โดนประจำ”

“แต่ก็นะสมควรโดนคุณดีเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก โตมาก็ดื้อกันสุดๆ”

“แต่บ้านนี้เขาบันเทิงดีนะป้า”

“หยุดพูดรีบเตรียมของเดี๋ยววันนี้คุณดีน่าจะเข้าครัว เก็บถ้วยชามที่เป็นแก้ว เป็นกระเบื้องพวกเซรามิกไว้ให้ดี ล็อกไว้ด้วยก็ได้เดี๋ยวแตก”

“คุณดีก็น่ารักใจดี ทำกับข้าวก็เก่งแต่ทำไมถึงมือไม้อ่อนก็ไม่รู้เนอะ จับอะไรก็พัง หยิบชามก็หลุดมือแตก แก้วในบ้านได้ซื้อใหม่ทุกวัน”

“คนเราก็อย่างนี้แหละ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่างหรอก คุณดีเองก็ด้วย” 

หัวหน้าแม่บ้านบอกออกไปตามความเป็นจริง คุณดีของพวกเธอเพียบพร้อมทุกอย่าง ติดอยู่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว

“แต่แค่นี้ฉันไม่ติดหรอกนะป้า คุณดีทั้งสวย ทำงานก็เก่งแถมยังรักครอบครัว ถ้าฉันเป็นผู้ชายอย่างมีเมียสักคน ก็อยากมีวาสนา อยากได้อย่างคุณดี”