ตอนที่ 12

หญิงสาวมองหน้าคนหลับอยู่นาน ถึงได้ลุกจากเตียงหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งกระจัดกระจายของตัวเองมาสวมใส่จนเรียบร้อย พร้อมทั้งเก็บเสื้อผ้าของเขาพับเข้าที่วางไว้ให้ปลายเตียง ทิ้งสายตาไว้แผ่นหลังคนตัวโต เขานอนคว่ำแนบหน้าเข้ากับหมอนนุ่ม คิดอะไรอยู่ครู่เดียวหญิงสาวถึงเดินออกจากห้องไป

พิทย์ตื่นมาช่วงสายมากแล้ว ปกติเขาตื่นเช้าเป็นคนมีระเบียบแบบแผนชีวิตที่ดีคนหนึ่ง แต่เมื่อคืนใช้แรงเยอะไป ทั้งตั้งใจทำทุกอย่างให้ออกมาดีและให้เธอจดจำ

แต่พอตื่นมาวาดแขนวางมือหาเมียหมาดๆ กลับไม่เจอ แถมเธอยังหนีเขาไปไกล

ตลอดระยะเวลาสองปีที่บรั่นดีไปเรียนต่างประเทศไม่ติดต่อส่งข่าว หรือถามหาเขาสักครั้งไม่ว่ากับใครแม้กระทั่งเฮียบาร์ เธอใจร้ายใจดำกับเขามากและชายหนุ่มรอวันเอาคืน เอาคืนที่ว่าก็เอาเธอมาเป็นเมียให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน

ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็จะเอาด้วยมนต์ ไม่ได้ด้วยกลเขาก็จะเอาเธอมาด้วยคาถา พ่อหมอที่ไหนว่าดีที่ว่าดังเขาจะเอาเส้นผมเธอไปทำเสน่ห์หรือตัดเล็บเธอไปด้วยยังได้ตอนหลับ

คนที่หัวดีเรียนเก่งอย่างเขาจะทำทุกทาง พยายามทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมา จะท่องทุกคืนคาถาที่ว่าขลังเพื่อโน้มน้าวจิตใจเธอ 

“ขอให้ดีรักพิทย์ หลงพิทย์ นอนคิดถึงพิทย์ ตื่นมาโหยหาแต่พิทย์ กินก็อยากกินพิทย์”

“ท่องอะไรได้ยินนะ” แต่จู่ๆ คนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับดันถามขึ้น กลับเป็นพิทย์ที่ยิ้มหัวเราะออกมาอย่างนึกขำถึงความคิดตัวเอง

“ผมคงอยู่ใกล้ดีเกินไป จนติดนิสัยคิดไปด้วยพูดไปด้วย” 

เขายังขับรถได้ดี หันหน้ามาทางนี้เพียงครู่ก็หันกลับไปมองทาง ด้วยใบหน้าติดยิ้มอยู่ตลอดเช่นเคย

“ไปไกลๆ ซะสิ”

“ผมไม่เคยคิดที่จะอยู่ห่างจากดีสักครั้ง ตอนคุณหนีไปแน่นอนผมจะเอาคืน ตลอดระยะเวลาสองปีเตรียมใจไว้ให้ดีนะครับ”

“ฉันควรแจ้งตำรวจ หรือไม่ก็ให้ป๋าเพิ่มบอดีการ์ด”

“ต่อให้ดีแจ้งตำรวจทั้งโรงพักทั่วประเทศ หรือบอดีการ์ดฝีมือดีทั่วโลกผมก็จะเอาดีมาเป็นเมียให้ได้”

“โรคจิต”

“อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากคนหมู่มากขนาดนั้นเลยนะครับ แค่รับรักผมดีจะไม่มีวันเสียใจ”

“บอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบคนอายุต่าง...” 

“ผมจะควักให้ดีจับสัมผัสมันตอนนี้อีกครั้งเลยดีไหม ดีจะได้รู้ว่าเราต่างกันแค่อายุเท่านั้น”

บรั่นดีพูดไม่ทันจบประโยค พิทย์กลับพูดขึ้นเสียก่อนเหมือนเขาเริ่มจะอารมณ์ไม่คงที่

“นี่” 

คิดว่าเธอไม่รู้เหรอว่าเขาไม่ใช่เด็ก 'ความหมายที่เธอพูดมันไม่ใช่ตรงนั้นสักหน่อย'

“แล้วมันตรงไหนละครับ ดีติดตรงไหนในตัวผม”

พิทย์ทั้งขับรถทั้งหันมามองหน้าหญิงสาวบ้าง เธอหน้าบึ้งตึงผิดจากเขาที่เริ่มยิ้มแก้มปริ แค่ได้เห็นหน้าได้กลิ่นหอมอ่อน จากเสื้อผ้าที่เธอสวม ได้ยินเสียงหวานพูดปกติบ้าง ตะคอกใส่กันบ้าง แค่นี้เขาก็พอใจ

บรั่นดีนั่งเงียบเธอเหนื่อยจะคุยกับคนดื้อ หญิงสาวนั่งกอดอกนิ่ง พิทย์ยังยื่นมือไปจับแขนเล็กแต่เธอกลับยื้อถอยออก

“ขับรถดีๆ มองทางอยากตายเหรอ”

“ขอมือได้ไหมครับ”

“ไม่ใช่หมา”

“ขอจับมือได้ไหมครับดี” 

หญิงสาวยังจ้องหน้าเขาอย่างหงุดหงิด ดื้อรั้นคำนี้ใช้กับเขายังดูซอฟต์และเห็นใจเกินไป

ใจบ่นหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่มือบางก็ยอมวางลงบนมือเขา พิทย์กุมมือหญิงสาวมาวางไว้ที่หน้าขาตัวเอง นิ้วหัวแม่มือยังลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของเธอเล่น ชายหนุ่มยังบังคับรถได้ดีเพราะขับด้วยความเร็วปกติและถนนช่วงนี้ก็โล่ง เขาขอแค่นี้แค่มีเธออยู่ข้างๆ แค่นี้จริงๆ

ขับรถมาไม่นานก็ถึงหน้าบ้านหญิงสาว บรั่นดีกำลังจะปลดสายคาดเข็มขัดนิรภัยออก ทว่าประตูเหล็กหนาสูงหน้าบ้านดันเลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ

บ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ในโครงการหมู่บ้านจัดสรรระดับพรีเมียม แต่ละหลังมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าแปดหลักปลายๆ แสดงให้เห็นถึงฐานะของเจ้าบ้านได้เป็นอย่างดี ไม่ใช่เขาจะไม่เคยมา

“พิทย์ไม่ต้องขับเข้าไป” 

บรั่นดีรีบพูดบอกเขา ทั้งยื่นมือไปเขย่าแขนแกร่งอย่างร้อนใจ เหมือนกลัวอะไรสักอย่าง

“เสี่ยเบียร์ไม่อยู่ดีกลัวอะไร” 

เฮียบาร์บอกที่ร้านมีเรื่องเสี่ยเบียร์ต้องไปจัดการแน่ พิทย์พอรู้ไม่งั้นคงไม่มาเล่นกับลูกงูยักษ์ได้แบบนี้

“แต่เฮียแบรนด์อยู่” 

พอดีกับพิทย์จอดรถจนนิ่งสนิทที่หน้าประตูบ้านใหญ่ มองตามสายตาหญิงสาวถึงเห็นคนที่เธอพึ่งเอ่ยชื่อถึง

เฮียแบรนด์ ลูกชายคนกลางของเสี่ยเบียร์เรียนจบมาแล้วสองปีช่วยงานที่บ้านได้ดี เป็นหน้าเป็นตาคุยค้าธุรกิจ เกิดก่อนน้องอย่างเฮียบาร์สองปีเกิดหลังพี่สาวอย่างบรั่นดีสองปี

ใบหน้าหล่อเหลาขาวใสแต่งตัวดูดี สะอาดสะอ้านผิวขาวเหมือนพี่สาวได้จากแม่มา เฮียบาร์ผิวเข้มกว่าเหมือนผู้เป็นพ่ออย่างเสี่ยเบียร์

“พิทย์! รอเดี๋ยว...นี่!!!” บรั่นดีเรียกไว้ก็ไม่ทันเมื่อคนดื้อลงจากรถไปหาน้องชายเธอ

“สวัสดีครับเฮียแบรนด์”

คนที่พิทย์ทักยังยืนนิ่งมือหนึ่งเท้าไว้ที่เอวสอบ เขาสวมเพียงกางเกงขายาวผ้าเนื้อนิ่มราคาเอาเรื่อง ดูจากท่าทางเหมือนพึ่งออกกำลังกายเสร็จ ไหล่กว้าง แขนข้างขวามีรอยสักรูปงูทั้งตัวแล้วหัวมันยังแยกเขี้ยวอ้าปากลงมาถึงอกแกร่ง 

ในมือหนาจับมวนซิการ์ขึ้นจ่อปากรับเอาควันกับกลิ่นอายของมันไว้ในโพรงปาก ทั้งหลับตาลงเพื่อสัมผัสรสและกลิ่นของมันอย่างใจเย็น แต่คิ้วกลับขมวดด้วยความนึกคิด เพื่อนน้องชายทำไมมากับพี่สาวเขา

“เฮียแบรนด์” 

พอได้ยินเสียงใสของพี่สาวมวนใบยาสูบราคาแพงในมือถูกยื่นส่งให้ลูกน้องทันทีเพื่อดับลง ก่อนเจ้าตัวจะค่อยๆ ปล่อยควันออกมาจากปากทั้งหันหน้าไปทางอื่น การ์ดร่างยักษ์ยังยื่นเสื้อยืดให้เขาสวมใส่จนเรียบร้อย