5.เจอว่าที่พ่อตา

5.เจอว่าที่พ่อตา

เสียงจ้อกแจ้กในยามเช้าภายในหลังบ้านของร้านทองยามที่ทุกคนนั่งลงกินข้าว เป็นเสียงที่ทอฝันเคยชินและได้ยินตั้งแต่เด็ก

“อาฝัน เมื่อวานนี้อาเจ็กหลงร้านขายขนมจีบเขาเห็นลื้อลงมาจากรถค่ายมวย ส อรุณ”

มือเล็กเรียวหยุดกึก “เขาแค่มาส่ง ป๊าก็รู้ว่าหนูไปเล่นมวยลดน้ำหนัก”

“แต่เขามองลอดเข้าไปเห็นพวกลื้อจูบกัน”

“เจ็กหลงตาฝาดหรือเปล่า ใครมันจะไปจูบกันได้ข้างถนนแท้ ๆ”

“นั่นสิ ป๊าถามย้ำหลายรอบ อีเลยเอาคลิปให้ป๊าดู”

เคร้ง!

ดวงหน้าหวานแต่ตาหยีเล็กอย่างคนจีนเผือดซีดลง เลื่อนสายตาขึ้นจากชามข้าวเพื่อพบว่านัยน์ตาตี๋ของพ่อกำลังจ้องจับผิด

“ก็ ก็”

“ใช่นักมวยที่ชื่อชานนท์หรือเปล่า”

คราวนี้เธอคาดว่าตนเองคงหนีไม่พ้นจากสถานการณ์ตรงหน้าได้แล้ว แสดงว่าคลิปคงชัดเพราะรถคันนี้ถ้าไม่ก้มมองดี ๆ จะมองไม่เห็นคนที่อยู่ข้างใน

“ลื้อไม่ตอบ อาฝัน”

“หนูแค่ไม่รู้จะตอบยังไง”

“ลื้อยังต้องเรียนมหา’ลัย หรือว่าลื้อจะไม่เรียนแล้วเอาผัว”

“ป๊า! ลื้อจะไปกดดันทอฝันทำไม ทอฝันมันโตเป็นสาวแล้ว มีแฟนย่อมเป็นเรื่องปกติ”

ทอฝันหันไปพยักหน้าเห็นด้วยกับแม่หงึกหงัก

“แต่อาฝันเพิ่งสิบแปด”

“จำไม่ได้หรือไง สิบแปดอั๊วท้องทอฝันแล้วนะ”

ทอฝันมองสีแดงที่พาดพวงแก้มของป๊าแล้วลอบยิ้ม

“อาฝัน เย็นนี้ลื้อให้นักมวยนั่นมากินข้าวที่บ้าน”

“ป๊า!”

“ลื้อจะตกใจทำไมกัน ถ้าคิดจะเป็นแฟนต้องเข้าตามกรอกออกตามประตู”

“แต่ว่าหนูกับพี่ชานนท์เราเพิ่งจะตกลงเป็นแฟนกัน ยังไม่ทันได้ถึงไหนเลย”

“ฮึ ในคลิปลื้อขึ้นไปนั่งตักมันแล้ว”

คราวนี้เป็นทอฝันที่หน้าแดงซ่านด้วยความอายจริง ๆ แล้วก้มศีรษะลงมองข้าวก่อนจะพยักหน้ารับเสียไม่ได้

“อือ ป๊าอย่าพูดคาดคั้นอะไรเขานะ เดี๋ยวหนูจะขายไม่ออก”

“ขายไม่ออกอั๊วก็เลี้ยงได้ ไม่ต้องพึ่งนักมวยจน ๆ กระจอก เป็นเจ้าชานนท์เสียอีกโชคดี หนูตกถังข้าวสาร”

“ป๊า! หยุดพอเลย ถ้าเย็นนี้ชานนท์มา ป๊าไม่ต้องพูด ให้ม๊าพูดเอง เข้าใจไหม”

ทอฝันชำเลืองมองสีหน้าป๊าดูขัดขืนไม่พอใจแต่ในเมื่อม๊าพูดห้าม และป๊าเป็นสามีที่เชื่อฟังมาโดยตลอด ฉะนั้นในเวลานี้ทอฝันจึงวางใจผ่อนลมหายใจโล่งอก

ทว่า...ไม่ใช่กับชานนท์

เพราะในเวลานี้นักมวยของเรานั่งตัวแข็งทื่อ มือไม้เก้งก้างจะตักกับข้าวตรงหน้าก็ไม่กล้า จะตักข้าวกินยิ่งแล้วใหญ่ จึงกล้ำกลืนฝืนเขี่ยข้าวเปล่าในจานไปมา โดยที่คนนั่งตรงข้ามเขาคือป๊าของทอฝัน

“พี่ชานนท์ไม่หิวเหรอ”

ทอฝันทำลายความเงียบลงด้วยเสียงทักหวานใส เอี้ยวคอไปทางชานนท์ก่อนจะตักจับฉ่ายให้

“นี่ฝีมือม๊านะ เคี่ยวมาสองวันแล้ว อร่อย”

“ขอบใจจ๊ะ” ชานนท์เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยเสียงแหบอย่างคนลืมกลืนน้ำลาย

“ลื้อทำอาชีพอะไร” ป๊าทอฝันพูดโพล่ง

“นักมวยครับ” เขาตอบ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ว่าป๊าของทอฝันทราบดีว่าเขาทำอะไร ก็เขามันคนดังของจังหวัดนี่นา

“อืม..แล้วถ้าลื้อแขวนนวม ลื้อจะทำอะไร”

ชานนท์นิ่งอึ้ง จ้องตอบว่าที่พ่อตาแล้วพลันภายในหัวขาวโพลน เขาตอบไม่ได้เลยจริง ๆ เพราะในหัวเขามันว่างเปล่า ตั้งแต่เด็กที่ยายพาเขามายังค่ายมวย เขาก็ยึดมั่นในอาชีพนี้จนไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าเมื่อเขาแก่ตัวกว่านี้เขาจะทำอะไร

“ป๊า! มันเรื่องอนาคต ป๊าอย่าถามมากตอนนี้ได้ไหม”

“อาฝัน อั๊วจะไม่ถามเลยถ้าอีไม่มาจีบลื้อ แล้วยังจูบลื้ออีก”

“ป๊า!!”

พรวด...

ชานนท์สำลักข้าวในคอทันทีจนเดือดร้อนทอฝันลูบหลัง โดยใช้ดวงตารีเรียวมองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ

“ยังหนุ่มยังแน่น อนาคตคิดแต่ต่อยมวย อีกหน่อยถ้าแพ้น็อก สลบคาเวที พิการ แล้วเมีย ลูกที่บ้านจะทำยังไง”

เขาอึ้งงันไปอีกรอบ เขาเป็นนักมวยมานานไม่เคยแพ้น็อก อย่างมากแพ้คะแนน และไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้น็อกเพราะมั่นใจว่าเขานั่นเก่งพอตัว

แต่เมื่อป๊าของทอฝันพูดขึ้นชี้ให้เห็นแง่มุมอื่นที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ทำให้ไปไม่เป็นอีกครั้ง เย็นนี้เขาตอบไม่ได้สองคำถามแล้ว ชานนท์ชำเลืองมองทอฝันที่ขยันส่งสีหน้าขอโทษมาให้

“ผมเก็บเงินได้มากพอแล้ว หลายปีมานี้ไม่ได้ใช้อะไรนอกจากเก็บฝากไว้ในธนาคาร”

“เงินสดน่ะ มันหดหายลดค่าลงทุกวัน ลองกลับไปคิดดูว่าถ้าต้องแขวนนวมแล้วลื้อจะทำยังไงให้อาฝัน ลูกสาวของอั๊วสุขสบาย ถ้าคิดจะแต่งงานกัน” ป๊าหยุดพูดไปครู่เหมือนกำลังตัดสินใจ “ลื้อต้องแขวนนวมก่อนแต่งงาน”

“ป๊า!”

เสียงหวานแหลมของทอฝันเรียกป๊าเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วในเย็นนี้ เขาแทบไม่ได้นับ เขาเองชอบทอฝันมากแต่ไม่เคยคิดไปไกลถึงเรื่องแต่งงาน ยังไม่ทันได้ตอบ ป๊าพูดแทรกขึ้นสะกิดต่อมบางอย่างข้างใน

“ถ้าลื้อไม่คิดไปไกลขนาดนั้น อั๊วคงให้พวกลื้อคบกันไม่ได้ อาฝันควรได้เจอคนที่รักจริงหวังแต่ง ไม่ใช่รักจริงหวังฟัน”

“ป๊า! หยุด พอได้แล้ว”

ทอฝันทะลึ่งตัวลุกพรวดแล้วดึงมือของชานนท์ให้ลุกตามมาด้วย

“หนูกับพี่ชานนท์เพิ่งคบกัน หนูเองยังไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน และหนูก็คิดว่าพี่ชานนท์เองคงไม่คิดเช่นกัน ฉะนั้น ป๊า เลิกยุ่งกับหนู กับพี่ชานนท์ เราสองคนจะคบกัน”

เพราะความเป็นลูกคนเดียว ทอฝันจึงมีนิสัยดื้อรั้นและเอาแต่ใจ  ถึงแม้ว่าป๊าจะดุไปบ้างแต่ในท้ายที่สุดมักชอบลงให้ลูกสาวเสมอ

ทอฝันดึงข้อมือของชานนท์ให้เดินออกจากโต๊ะกินข้าว ทว่าชานนท์ขืนไว้

“ทอฝัน เดี๋ยวก่อน” ชานนท์พูดเสียงเรียบแล้วหันไปทางป๊า “ผมเองยังหนุ่ม อายุยี่สิบสอง ไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานมาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ ผมชอบทอฝันจากใจจริง ผมจึงอยากจะขออนุญาตป๊าขอคบกับทอฝันจริงจัง และ..” เขาสูดลมหายใจ “ผมคิดว่าผมอยากแต่งงานกับทอฝัน”

“พี่ชานนท์”

แม้ว่าน้ำเสียงที่เขากล่าวออกไปมันฟังดูเลื่อนลอยและเจือปนความไม่แน่ใจ ทว่ากลับเรียกรอยยิ้มจากป๊าของทอฝันได้เป็นครั้งแรกนับจากที่เขานั่งลงกินข้าว รอยยิ้มอย่างชายวัยกลางคนที่มั่นใจว่าเลือกคนไม่ผิด

“งั้นลื้อก็นั่งลงกินข้าวต่อเถอะอาชานนท์ ส่วนเรื่องแขวนนวม ลื้อค่อยคิดค่อยทำไป อาฝันยังมีเวลาอีกสี่ปีกว่าจะเรียนจบ เมื่อถึงเวลานั้นอั๊วหวังว่าลื้อจะวางแผนชีวิตของตัวเองได้เรียบร้อยแล้ว”

ชานนท์ขยับมุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มโล่งอกก้มศีรษะยกมือไหว้แล้วนั่งลงตามเดิม โดยมีทอฝนที่ยังทำหน้ามึนงงสงสัยนั่งลงข้างเขา

ถ้าเปรียบการมาทานมื้อเย็นกับครอบครัวทอฝันเป็นเวทีต่อยมวย ถือว่าเขาแพ้น็อกให้กับป๊าของทอฝันไปแล้วชนิดไม่ต้องนับหนึ่งถึงสิบด้วยซ้ำ

แล้วอาหารมื้อเย็นวันนี้ก็พลันอร่อยและชื่นมื่นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยถามไถ่อย่างมีความสุข

ชานนท์แทบไม่เคยได้กินข้าวล้อมวงแบบครอบครัวอบอุ่นมาก่อน เขามองป๊าและม๊าของทอฝันที่ส่งเสียงดังอย่างคนจีน ทว่ากลับสร้างความอบอุ่นในหัวใจอย่างแปลกประหลาด

“เป็นไงบ้างพี่ชานนท์”

ทอฝันถามเสียงเบาเมื่อเดินมาส่งตรงหน้าประตูเล็กข้างร้านทอง

“ก็ดี”

“ก็ดี” ทอฝันลากเสียง เอียงคอ “เท่านี้เหรอ พี่ชานนท์คิดแค่นี้เหรอ แล้วเรื่องที่..”

“เรื่องอะไร”

ชานนท์เร่งขึ้นเมื่อทอฝันหยุดพูด ทั้งเขาและเธอยืนอยู่บนทางเท้าหน้าร้านทองและในช่วงหัวค่ำ ร้านขนมจีบของเจ็กหลงยังเปิดอยู่

“อาทอฝัน...”

นั่นปะไร ชานนท์เอี้ยวหน้าไปทางต้นเสียง ชายวัยกลางคนแก่ไม่เท่ากับป๊าของทอฝัน สวมเสื้อคอกลมสีขาวกางเกงขาก๊วย หวีผมเสยไปด้านหลัง ในมือคือชามก๋วยเตี๋ยวแห้งที่กินไปเกือบครึ่งชามแล้ว

“เจ็กหลง”

“พวกลื้อมายืนทำอะไรกันมืด ๆ นี่ป๊าลื้อรู้หรือยังว่าลื้อน่ะแอบคบกับผู้ชายคนนี้”

ชานนท์มองตะเกียบในมือเจ็กหลงชี้พุ่งตรงใส่หน้าเขา

“ไม่ได้แอบสักหน่อย เจ็กหลงไม่กลับเข้าบ้านกินเสียให้หมดก่อนแล้วค่อยยุ่งเรื่องของชาวบ้าน” ทอฝันเถียงกลับ

“ชาวบ้านที่ไหน อั๊วเห็นลื้อมาตั้งแต่เด็ก ๆ”

“เอาเป็นว่าตอนนี้ป๊ารู้แล้ว อาเจ็กเลิกยุ่งเรื่องของทอฝันดีกว่า ไปเถอะพี่ชานนท์ ไปคุยกันในรถ”

“เชอะ! ในรถ อาทอฝัน ถ้าพวกลื้อยังทำอะไรกันอีก เจ็กจะอัดคลิปส่งให้ป๊าลื้อดู”

ชานนท์ถึงกับขนลุกเกรียว เสียงตะโกนตามหลังไม่ดังมากแต่เรียกความสนใจจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมา

ปัง!

“เอาล่ะ พี่ชานนท์ เราอยู่ในรถแล้ว พูดมา พี่คิดยังไงถึงได้ตอบป๊าไปเรื่องแต่งงาน”

“ก็พี่คิดยังงั้นจริง ๆ” ชานนนท์พูดพลางสตาร์ทรถ

“เอาดี ๆ”

“ก็เนี่ยดีแล้ว” เขาหันกลับไปประคองหน้าเรียวเล็กไว้ “พี่ชอบทอฝัน”

“แต่ว่า ... อื้อ อย่าบี้หน้าหนู” ทอฝันพูดไม่ทันจบ ชานนท์หมั่นเขี้ยวจนอดไม่ไหวดันแก้มทั้งสองข้างจนปากยู่พูดไม่รู้เรื่อง

“พี่ชอบเรามากทอฝัน” เขายังดันแก้มไว้ทั้งสองข้าง ปากเล็กจู๋ดูน่าขันแต่เขากลับเห็นว่ามันน่ารักดีจึงโน้มลงจุ๊บไปหนึ่งครั้ง “เราทั้งสองคนแค่ต้องให้เวลามันเป็นเครื่องพิสูจน์ สี่ปีพี่คงลงแดงตาย”

ชานนท์ปล่อยแก้มยุ้ยของทอฝันแล้วยืดกายกลับไปนั่งตรงตามเดิม มองไปยังร้านอาเจ็กหลง

“ต่อไปจะจู๋จี๋กันคงทำในรถไม่ได้แล้ว โน้น” เขาชี้ไปด้านนอกรถ “อาเจ็กกำลังควักโทรศัพท์ขึ้นมา”

ทอฝันชะเง้อดูอาเจ็กหลบอยู่ข้างเสา มองเห็นก็เพียงมือและโทรศัพท์

“งั้นถ้าหนูเรียนมหา’ลัย หนูจะขอย้ายไปอยู่หอดีไหม เวลาจู๋จี๋จะได้ไม่มีคนเห็น”

เธอเอี้ยวดวงหน้าไปมองพี่ชานนท์ขอความเห็น เขาขยับมุมปากโค้ง ดวงตาของทอฝันพร่าไปชั่วขณะเพราะรอยยิ้มกระชากใจสาว

“อันที่จริง หนูควรเริ่มหาหอไว้เลยดีกว่า ตั้งสี่ปีเรื่องอะไรหนูจะรอ”

ชานนท์หัวเราะก๊ากแล้วยกมือขึ้นโยกศีรษะคนร่างเล็กกว่าด้วยความเอ็นดู