9.จบบริบูรณ์

9. จบบริบูรณ์

เกร้ง ๆ ๆ

ชานนท์ถุยยางกันกระแทกออกจากช่องปากหลังจากที่ระฆังตีพักยก นั่งหอบหายใจรับน้ำมาจากมือโค้ชคนใหม่ เอี้ยวหน้าไปมองเฮียเสือที่ยืนกดดันอยู่ด้านล่าง

แขวนนวม

คำพูดง่าย ๆ แต่พอทำจริงกลับยากเมื่อเขาต้องต่อรองกับเฮียเสือ สิวากร อรุณ ผู้ขึ้นมากุมบังเหียนแทนพ่อครูสถิตคุณ

น็อกเท่านั้น กูถึงอนุญาตให้มึงแขวนนวม

เขาเบือนหน้ากลับมองไปยังมุมแดงฝั่งตรงข้าม เด็ดดวงศิษย์ศรเพชร นักมวยค่ายศรเพชร แล้วเลื่อนสายตาจนเห็นเจ้โปรดลูกเจ้าของค่าย ใบหน้าสวยคมอย่างลูกครึ่งแขก คนที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเฮียเสือตามตื้อมาหลายปี

“ยกสุดท้ายแล้วไอ้นนท์ คะแนนมึงนำอยู่แต่เฮียเสือจะเอาชนะน็อก”

เขาเหลือบสายตามองโค้ชก่อนจะพยักหน้า แล้วหันไปมองทางกล้องถ่ายทอดสด เขารู้ว่าทอฝันคงดูอยู่ที่บ้าน รวมไปถึงป๊า ม๊าของทอฝันด้วย

เกร้ง ๆ ๆ

โค้ชยัดยางกันกระแทกเข้าไปในปากชานนท์แล้วตบบ่าสองครั้งก่อนจะลงจากเวที

ในเวลานี้เหงื่อเขากำลังไหลโทรมร่างใหญ่โต อีกฝ่ายร่างเตี้ยกว่าแต่ล่ำกว่ามาก ประเมินจากแรงหมัดมาสี่ยกเขาเห็นทางเดียวที่จะทำให้มันหงายท้องคือเสยปลายคาง

ชานนท์เต้นฟุตเวิร์คถ่วงเวลาเล็กน้อยเบี่ยงหลบหมัดที่พุ่งเข้าใส่ ถอยหลังกระทั่งถึงเชือกคาด กรรมการปรี่มาให้หยุดแล้วรอจนเขาออกห่างเชือกคาดจึงทำสัญญาณชกต่อ

เขาหลุบตามองฝีเท้า แล้วก้มหลบหมัด วาดมือออกไปอย่างแรงโดนสีข้าง

ตุบ

นักมวยฝั่งค่ายมวยศรเพรชเซหลุน ๆ แล้วกลับมาตั้งตรง ชานนท์ซอยเท้าติดแล้วปล่อยหมัดซ้าย ฝ่ายนั้นตั้งการ์ดยกขึ้นถอยหลัง เขาเดินหน้าระดมหมัดขวารอจังหวะ แล้วยอมถอยห่างเพื่อให้นักมวยศรเพชรส่งหมัดออกมาหลายหมัด เขาตั้งการ์ดรับสองหมัดก่อนจะย่อกายลงคล้ายล้มแล้วส่งหมัดขวาพิฆาตขึ้นสูงเข้าปลายคางเต็ม ๆ

ผลัก! ตุบ!

นักมวยของเจ้โปรดตาเบิกกว้างแต่เหมือนว่าจะสายไปเสียแล้ว เพราะชานนท์วาดหมัดขวาออกไปอีกลูกเข้ากกหูซ้าย จนทั้งหงายหลังทั้งหมุนหล่นตุบลงกลางเวที

สิบ เก้า แปด เจ็ด...

เขาเต้นฟุตเวิร์คถอยหลัง ยกหมัดให้เฮียเสือแล้วสังเกตว่าเจ้โปรดกำลังสะบัดมือกางร่มทั้ง ๆ ที่อยู่ในสนามมวย ส่วนเฮียเสือได้แต่มองตามร่างอวบอิ่มอย่างสาวแขกของเจ้โปรดที่เดินออกไปโดยไม่รอให้กรรมการนับจนครบ

เอาเถอะเฮียเสือ ไปตามแก้กันเอง

ศูนย์... ผู้ชนะได้แก่บิ๊กนนท์ ค่ายมวย ส อรุณ

เฮ เฮ โห่

เขายกหมัดขวาขึ้นสูง ถ่มบ้วนยางกันกระแทกออกแล้วยิ้มกว้างก่อนจะตะโกน

“เฮ ๆ กูจะได้แต่งงานแล้วโว้ยยยยย”

หลังจากนั้นเขาก็โดนสวมกอดจากโค้ช เฮียเสือ รับเข็มขัดมาชูเหนือศีรษะก่อนจะมีคนคาดให้ รับเงินรางวัล สร้อยทอง และอื่น ๆ อีกมากมาย เขายิ้มให้กล้องถ่ายทอดสด

แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาจะกลับบ้านที่อุบลราชธานี แล้วไปหาทอฝัน แต่งเมีย มีลูก มีครอบครัวอบอุ่นอย่างที่เขาโหยหามาตลอด

โห่ ฮี โห่ ฮี โหหห ฮิ้ว

โห่ ฮี โห่ ฮี โหหห ฮิ้ว

โห่ ฮี โห่ ฮี โหหห ฮิ้ว

ชานนท์ยิ้มจนแก้มกำลังจะแตกอยู่แล้วในเวลานี้ ยามเช้าเวลาเก้านาฬิกาเก้านาที ฤกษ์งามยามดีที่พ่อครูสถติคุณหามาด้วยตนเอง

ในวันนี้ ร่างสูงใหญ่ของนักมวยผิวสีเข้ม หน้าคมสัน สวมใส่ชุดไทยเต็มยศด้วยกางเกงโจงกระเบนสีน้ำตาลทอง เสื้อราชประแตนสีขาว ผมลงน้ำมันหวีเรียบร้อย เดินขบวนแห่ขันหมากมาตามถนนสายหลักของเมืองไปยังบ้านเจ้าสาว ระยะทางเดินเพียงร้อยกว่าเมตรแต่ล้วนคลาคล่ำด้วยชาวเมืองอุบลราชธานี ตั้งแถวถ่ายคลิปและแสดงความยินดีที่นักมวยดังของเมืองได้แต่งเมีย

เขามองไปทางพ่อครูสถิตคุณและแม่ตรึงใจ ในมือคือซองเงินหลายสิบซองหนาเตอะ ส่วนเฮียเสือถือพานสินสอดเงินห้าล้าน หนักพอดู ส่วนเทียนหอมถือพานแหวนหมั้น

พิธีเช้าวันนี้ถือว่าเพิ่งเริ่มต้น เพราะช่วงบ่ายจะเป็นพิธียกน้ำชา ส่วนเย็นจะควบรดน้ำสังข์แล้วกินเลี้ยง พรุ่งนี้ยังมีบายศรีแบบอีสานที่ค่าย ส อรุณ

ชานนท์พยายามมองหาเจ้าสาวแต่ตามประเพณีแล้วทอฝันจะยังอยู่ข้างใน

“เอ้า ๆ อย่ามัวแต่เหม่อพ่อชานนท์ ถึงประตูเงินแล้ว”

เสียงคุ้นหูทำให้เขาละสายตาออกมาจากประตูหน้าร้านทองแล้วเห็นอาเจ็กหลงยืนถือเข็มขัดเงินเส้นใหญ่

“อาเจ็กหลง ไม่ใช่ว่าต้องให้ลูกหลานเป็นคนกั้นประตูเงินประตูทองเหรอ” เขาอดถามไม่ได้

“จะใครก็ได้ทั้งนั้น มา ๆ ซอง”

“แค่นี้เหรอ ไม่มีให้เต้น หรือร้องเพลงทำอะไร”

ชานนท์ยังถามแม้ว่าเอี้ยวตัวไปรับซองมาจากพ่อครูสถิต

“ไม่มีหรอก ไว้ให้พวกด้านในเขาทำแล้วกัน ส่วนประตูนี้เงินมาก็จบ”

เขายื่นซองหนาให้อาเจ็กซึ่งพอรับไปเปิดออกดูทันที

“หมื่นเดียว อารายกันเป็นถึงนักมวยดัง”

เสียงอิดออดไม่ยอมปล่อยให้เขาเข้าไปทำให้พ่อครูยื่นซองมาอีกซอง

“สองหมื่น ก็ได้ ๆ ถือว่าคุ้มแล้วที่มายืนรอแต่เช้า”

อาเจ็กหลงยอมปล่อยเข็มขัดเงินเส้นโตออกจากมือให้ชานนท์และขบวนขั้นหมากเข้าไปในร้านทองในที่สุด

เขายังต้องเจอด่านประตูทองอีกถึงสามด่านเสียไปอีกหลายหมื่นกว่าที่เขาจะได้เข้าไปถึงด้านในตัวบ้านสักที

แต่ยังไม่เห็นว่าที่เจ้าสาว

“ใจเย็น ๆ นั่งก่อน” เฮียเสือเดินมากระซิบอย่างคนรู้ใจ

“เอาล่ะ ไอ้นนท์ มานั่งนี่ที่พื้น” พ่อครูสถิตคุณเรียกให้ชานนท์ไปนั่งที่พื้นด้านล่าง ส่วนพวกผู้ใหญ่นั่งบนเก้าอี้รวมไปถึงเฮียเสือ

“แหมวันนี้ก็ฤกษ์งามยามดี ผมถือเป็นผู้ใหญ่เลี้ยงชานนท์มาแต่เด็ก เสมือนว่าเป็นทั้งพ่อและแม่ เห็นลูกได้เติบโตจนแต่งงานถือว่าผมได้ส่งชานนท์จนสุดทางแล้ว ก็ขออนุญาตป๊า ม๊า ทาบทามสู่ขอหนูทอฝันให้ไปเป็นสะใภ้ของค่ายมวย ส อรุณ”

“ทอฝัน เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของป๊า ป๊าและม๊ารักทอฝันยิ่งกว่าดวงใจ ได้แต่หวังว่าอาชานนท์จะทนุถนอมรักใคร่เหมือนที่ป๊า ม๊ารักทอฝัน” ป๊าหยุดพูดเหมือนว่าหางตาจะรื้นน้ำ “ป๊าดูเจ้าชานนท์มาหลายปี ชานนท์เป็นคนดี ขยันขันแข็ง เด็ดเดี่ยว ป๊าคิดว่าชานนท์คงดูแลทอฝันได้ วันนี้ป๊ายกทอฝันให้ไปเป็นศรีภรรยา หากน้องดื้อซนบ้างก็อย่าถือสา”

ชานนท์ก้มกราบแทบเท้าแล้วเงยหน้าขึ้นเปล่งปลั่งด้วยรอยยิ้มยินดี

“มา ๆ ถึงเวลานับสินสอด เจ้าเสือเอาเงินมา เทียนหอมลูก เด็ก ๆ” พ่อครูสถิตคุณกวักมือเรียกให้คนในค่ายวางสินสอดทั้งหมดตรงหน้า “สินสอดที่ตกลงกันไว้แต่แรก พ่อครูว่ามันน้อยไป เลยเพิ่มให้หนูทอฝันอีกนิดหน่อย”

เทียนหอมก้มหน้าลอบยิ้มทันที นิดหน่อยของพ่อครูคงไม่ถือว่านิดหน่อย

“เงินนี่ห้าล้านตามตกลง แหวนหมั้นเพชรน้ำร้อยสองกะรัต ทองแท่งสิบบาท ทางป๊าจะนับไหม”

“คงนับไม่ไหว เปิดดูเอาแล้วกัน”

เฮียเสือสะบัดผ้าคลุมออกเห็นปึกเงินมัดไว้ห้าปึกใหญ่ ปึกละหนึ่งล้าน พานแหวนเพชรและพานทองแท่ง

“ส่วนที่เพิ่มก็คงเป็นเรือนหอ สร้างเพิ่มถัดไปแต่ยังไม่เสร็จ คงอีกสักเกือบปี มูลค่าไม่ต้องไปคิดถึงมัน เดี๋ยวรอแบ่งโฉนดค่อยว่ากัน แล้วยังมีรถยนต์ที่เจ้าชานนท์ขับประจำ พ่อครูเลยคิดว่าถ้าหนูทอฝันท้องคงไม่เหมาะกับหลาน เลยซื้อให้ใหม่คันใหญ่สักหน่อย หวังว่าคงไม่ว่ากันนะป๊า อ๋อ เกือบลืมไปเลย ยังมีค่ายมวยอีกค่าย เจ้านนท์มาขอร่วมลงทุนแต่พ่อครูรักเจ้านนท์เหมือนลูก เลยยกให้ไปเลยแล้วกัน ยังมี...”

“ยังไม่หมดอีกเหรอพ่อครูสถิต” ป๊าทนไม่ไหวแทรกขึ้น

“จะหมดแล้ว พอดีปีนี้ไอ้แสนมันไม่ได้มา มันยังเรียนอยู่ที่อเมริกา เจ้าแสนบอกให้ยกบิ๊กไบค์ให้เจ้านนท์ แล้วอะไรนะ มันก็พูดทรัพย์แสงสมัยใหม่พ่อครูไม่รู้เรื่องกับเขา”

“บิทคอย” เสียงเฮียเสือกระซิบแต่ดังพอให้ได้ยินกันทั้งหมด

ป้าป! พ่อครูตบเข่าฉาด

“ใช่ ๆ บิทคอย ไม่มากหรอกแต่เทียบเป็นเงินไทยแล้วไอ้แสนบอกว่าคงราวสิบล้าน แต่ให้เจ้านนท์ถือไว้ก่อนอย่าเพิ่งปล่อย”

ชานนท์ต้องการจะปรี่เข้าไปประคองป๊าของทอฝันทันทีเมื่อเห็นดวงหน้าคนจีนซีดเผือดลง อย่างว่าแหล่ะ พ่อครูสถิตคุณถือคติเล่นใหญ่ไว้ก่อน

เสียเงินไม่ว่า แต่เสียหน้าไม่ได้

เมื่อการนับสินสอดสิ้นสุด ม๊าจึงได้ลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านในพาเจ้าสาวของเขาออกมาทางประตูเล็ก ห้องติดกัน

ในที่สุดเขาก็ได้เห็นเจ้าสาวของเขา ทอฝัน

ร่างงดงามอยู่ในชุดเจ้าสาวสีเนื้ออมทองสุกสกาว เกล้าผมสูงเผยลำคอระหงดูผิดแผกไปจากทุกวัน สวยจนเขานั่งตะลึง

“อ้าว ไอ้นนท์ รับเจ้าสาว”

พ่อครูสถิตคุณต้องเป็นฝ่ายเรียกสะกิด เขาถึงออกจากภวังค์ลุกขึ้นไปรับเจ้าสาวมานั่งลงตรงกลางของสองฝั่ง

“เช้านี้ไม่มีพิธีมาก หมั้นเสร็จก็อยู่กินของว่าง ให้เวลาบ่าวสาวได้พักเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนเป็นชุดจีน” ม๊าพูดขึ้น ก้มศีรษะยกมือซับน้ำตาตื้นตันใจ

“ถ้างั้นก็หมั้นเลย เทียนหอมยกพานมาใกล้พี่เขา” พ่อครูเอ่ยขึ้น

เทียนหอมคลานเข่าเข้ามาแล้วยกพานแหวนหมั้นขึ้นยื่นไปตรงชานนท์ ก่อนจะคลานกลับไปนั่งที่เดิม

ชานนท์มือสั่นเล็กน้อยขณะที่หยิบแหวนหมั้นออกจากกล่อง รับมือเล็กที่ยื่นออกมาตรงหน้า เขาเหลือบสายตาขึ้นสบตา มือเล็กสั่นเช่นกันทั้งชื้นเหงื่อ เขาจึงกระชับบีบเบา ๆ จนทอฝันยิ้มอ่อนบาง หางตาเริ่มมีน้ำไหลซึม

เขานำแหวนสวมให้เธอเชื่องช้า มองนิ้วเล็กที่ถูกเขาเลื่อนแหวนเพชรเม็ดเขื่องเข้าไปจนสุดข้อนิ้วแล้วปล่อยมือ

ทอฝันก้มลงกราบที่ตักชานนท์แล้วไม่ยอมเงยขึ้น

“ทอฝันเป็นอะไร”

“หนูแค่ไม่กล้าเงย”

ชานนท์ลอบยิ้มมองไหล่บางเริ่มสั่นเทิ้มจึงขยับร่างไปใกล้แล้วสวมกอดพร้อมดึงร่างเล็กขึ้น ทอฝันโผเข้าหาชานนท์ทันทีแล้วปล่อยโฮ

“ทอฝัน ลูก อย่าร้องไห้นะ เขาถือ” ม๊ารีบสะกิด

ทอฝันสะอื้นฮักค่อยขยับร่างออกห่างปล่อยให้พี่ชานนท์เช็ดน้ำตาริมหางตา

“หนูแค่ไม่คิดฝันจะมีวันนี้”

“พี่ก็เหมือนกัน”

เราทั้งสองคนสบตากันแล้วก้มกราบป๊า ม๊า พ่อครูสถิตคุณ แม่ตรึงใจ หลังจากนั้นจึงนั่งรวมตัวเพื่อถ่ายรูปครอบครัว

ครอบครัวใหญ่ทีเดียว

“คุณครับ”

ชานนท์สะกิดช่างภาพเมื่อถึงเวลาแยกย้ายเตรียมตัวช่วงบ่าย

“ครับ”

“รูปเมื่อเช้า ส่งให้ผมทางไลน์หน่อยได้ไหมครับ”

“แต่ผมยังไม่ทันได้แต่งรูปเลยนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะส่งให้เพื่อนดู สักสองสามรูป”

“ได้ครับ”

ชานนท์ยื่นโทรศัพท์ให้ช่างภาพแอดไลน์ จากนั้นจึงเปิดข้อความเพื่อดูรูปก่อนจะกดส่งให้สุดแสน เพื่อนรักที่ป่านนี้คงรอรูปอยู่ที่อเมริกา และแน่นอนเขาเลือกแล้วว่าจะมีรูปของเทียนหอมเต็ม ๆ ภาพเดี่ยวหนึ่งรูปไว้ให้มันได้หายคิดถึงก่อนจะกลับบ้านในอีกหนึ่งปีข้างหน้า

ติ๊ง!

สุดแสนเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้ที่อเมริกาคือห้านาฬิกา แต่ด้วยความเคยชินเติบโตขึ้นในค่ายมวยทำให้เขาเป็นคนตื่นเช้า

เขาเขี่ยบุหรี่แล้วยกกาแฟขึ้นจิบ สะบัดผมเปียกเหงื่อจากการออกกำลังกาย พาร่างสูงร้อยเก้าสิบสองเซนติเมตรเปลือยอกที่เต็มไปด้วยรอยสักหลากสียาวจนถึงข้อมือข้างขวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นเปิดดูข้อความ

นัยน์ตาคมกล้าอ่อนแสงละมุนยามมองภาพเทียนหอม เขากดถ่างขยายให้รูปใหญ่ขึ้นขณะหย่อนร่างลงเก้าอี้โซฟาตัวใหญ่ เอนกายพิงพนักยกมือถือขึ้นสูงจ้องดวงหน้าที่เขาคิดถึงแทบขาดใจ

“น้องหอม”

เสียงแหบต่ำเอ่ยชื่อผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ในใจเขามาตั้งแต่อายุสิบห้า เทียนหอมในชุดไทยจักรีสีครีม ผมรวบเป็นมวยด้านหลัง แต่งหน้าโทนชมพูกลีบดอกบัวทำเขาแทบหยุดหายใจ

เขาใช้นิ้วลูบหน้าจอแล้วพ่นขาวออกจากปาก ลดโทรศัพท์ลงจนจดริมฝีปาก

ติ๊ง!

เสียงข้อความดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เขาขยับร่างนั่งตรง ปัดดูข้อความจากชานนท์

“ค่าบิทคอย”

มุมปากสุดแสนขยับเป็นรอยยิ้มมุมปากก่อนจะโค้งคล้ายหัวเราะที่ใครเห็นคงหมั่นไส้ ถ้าเฮียเสืออยู่ตรงนี้คงอยากจะกระโดดถีบเขา หรือถ้าเป็นพ่อครูคงคันไม้คันมืออยากจะลงหวายสักหน่อย

แต่เขารู้ว่า จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจเขายามที่เห็นรอยยิ้มนี้บนใบหน้า

เทียนหอม อีกหนึ่งปีพี่ก็จะกลับบ้านแล้ว

จบบริบูรณ์