บทที่ 10

ก๊อก ก๊อก

“ไอ้เซน! อยู่มั้ย!” ฉันเดินไปเคาะประตูห้องเพื่อนสนิทตอนเวลาเกือบจะตีสอง ด้วยความหิวของตัวเองที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา เป็นเพราะเพิ่งจัดของเสร็จจึงยังไม่ได้ทานอะไรเลย จึงมีความคิดว่าจะชวนเซ็นโตะออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกัน

แต่เคาะอยู่นานสองนาน ก็ไม่มีท่าทีว่าจะมีใครมาเปิดประตูเลยสักนิด จนฉันเกือบจะถอดใจแล้วเดินกลับห้องตัวเองไปแล้ว...แต่ในขณะที่เพิ่งหันหลังเตรียมจะเดินจากไป ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาในที่สุด

“มีอะไรหรือเปล่า” ปรากฎว่าเป็นเสียงของคนที่ฉันต้องการจะหลบหน้ามากที่สุดดังขึ้นแทนเพื่อนสนิทของตัวเอง ฉันจึงยิ่งทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่ ขณะเดียวกันร่างสูงก็ชะโงกหน้าออกมา สภาพของเขาดูงัวเงียมากแต่ก็โคตรน่ารัก...

เอ๊ะ นี่ฉันกำลังจะเผลอปล่อยใจไปคลั่งรักเขาอีกแล้วอย่างนั้นเหรอ ไม่ได้การ...ต้องรีบเผ่นแล้วล่ะ

“เอ่อ...เซนโตะอยู่หรือเปล่าคะ?”

“มันหลับไปแล้ว มีไรหรือเปล่า?”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

คร่อกกก!! แล้วท้องจะมาร้องอะไรตอนนี้! น่าอายชะมัด

“หิวเหรอ?” พี่เซจิเลิกคิ้วถามฉันอย่างยียวน

“เดี๋ยวน้องลงไปซื้ออะไรกินเอง ขอตัวค่ะ”

สุดท้าย ฉันก็เดินลงมาซื้ออะไรกินที่ใต้คอนโด ในตอนแรกก็ว่าจะมาคนเดียวอยู่หรอก แต่สุดท้ายร่างสูงที่ก่อนหน้านี้ยังอยู่ในสภาพงัวเงียกลับเดินตามมาด้วยเสียอย่างนั้น

แล้วหลังจากนั้น พี่เซจิก็เสนอให้เดินไปทานกวยเตี๋ยวที่ร้านหน้าปากซอยคอนโดด้วยกัน แต่ก็เป็นเพราะเขาบอกว่าตัวเองหิวเหมือนกันหรอกนะ ฉันจึงยอมมานั่งทานด้วยเนี่ยะ

แถวนี้ดูคึกคักมาก อาจเพราะเป็นย่านมหาลัย ดังนั้นแม้จะดึกมากแล้วก็ยังมีคนมาเดินพลุกพล่านและแวะทานนั่นนี่กันอย่างไม่มีขาด

“ค่อย ๆ กินก็ได้มั้ง ร้านปิดตีสาม” ฉันเงยหน้าไปมองพี่เซจิที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน สายตาของเขากำลังจ้องมองฉันที่กำลังจัดการก๋วยเตี๋ยวภายในชามอย่างหิวโหย แต่ก็อย่างว่าแหละฉันยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า แถมร้านนี้ยังทำอร่อยใช้ได้อีกหรืออาจเป็นเพราะฉันหิวก็ไม่รู้จึงรู้สึกว่ามันอร่อยเป็นพิเศษ

“พี่เซจิไม่กินเหรอคะ? ถ้ากินไม่หมดเอามาให้น้องก็ได้นะ” ฉันจ้องมองชามก๋วยเตี๋ยวของคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ซึ่งเขาก็เลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวส่งมาให้อย่างไม่ได้ว่าอะไรสักคำ

“ถ้าอย่างนั้นน้องกินนะ” ฉันใช้ตะเกียบของตัวเองจัดการก๋วยเตี๋ยวที่เหลืออยู่เต็มชามอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะหมดเพียงชั่วพริบตา

“อิ่มหรือยัง” พี่เซจิเอ่ยถาม สีหน้าของเขาดูง่วงนอนเต็มทน แต่ไหนล่ะที่บอกว่าหิว แต่ฉันไม่เห็นว่าเขาจะทานอะไรสักคำเลยเนี่ยะสิ หิวแบบใดกัน

(' ') (. .)(' ') (. .)

“ป้าครับคิดเงินด้วยครับ สองชามนี้ไม่ต้องทอนนะครับ” พี่เซจิยื่นเงินให้แม่ค้าไป

“เดี๋ยวน้องจ่ายเองก็ได้ค่ะ” ฉันทำท่าจะควักกระเป๋าตังค์ออกมา

“ไม่เป็นไร” ว่าจบก็วางเงินลงบนโต๊ะก่อนจะลุกเดินออกไป ส่วนฉันเองก็รีบก้าวตามไปอย่างสุดความยาวขา

“ขอบคุณนะคะ ว่าแต่...พี่เซจิจะกลับห้องเลยหรือเปล่า”

“แล้วเธอจะไปไหนต่อหรือเปล่าล่ะ”

“น้องว่าจะไปซื้อของกินในร้านสะดวกซื้อต่อ พี่เซจิกลับก่อนเลยก็ได้ค่ะ” ฉันก้มโค้งศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อมก่อนจะออกตัวเดินนำหน้าไป

“เดี๋ยวไปด้วย พอดียังหิวอยู่น่ะ” พี่เซจิก้าวตามมาก่อนจะเอาชนะฉันด้วยการเดินแซงนำหน้าไป กลายเป็นฉันเดินตามหลังเขาอย่างเคย

อยู่ ๆ เป็นอะไรของเขากันนะ ทำไมต้องคอยตามฉันไปซะทุกที่เลย

อันที่จริงแล้วเป็นเพราะทางค่อนข้างเปลี่ยว ร่างสูงจึงอยากอาสามาเป็นเพื่อนเสียมากกว่า บอกตามตรง เขาไม่เคยหิวตอนกลางดึกแบบนี้หรอก แต่โชคไม่ดีที่ปากของเขานั้นแข็งเกินกว่าจะพูดออกมาตามตรงเนี่ยสิ

“ใครทำกุญแจตกเอาไว้น่ะ” ระหว่างที่เดินไปตามทางฉันก็บังเอิญเห็นลูกกุญแจที่ตกอยู่บนพื้นถนน

“นี่ อย่าเก็บขอใครมามั่วซั่วนะ” พี่เซจิกล่าวขึ้นขณะที่ฉํนกำลังย่อตัวจะเก็บลูกกุญแจนั้นขึ้นมา

“แต่ว่า...เราควรเอาไปให้รปภ. หน้าคอนโดช่วยตามหาเจ้าของนะคะ” หลังจากพูดจบฉันก็หยิบลูกกุญแจนั้นขึ้นมาแล้วเดินต่อไป

บรรยากาศหลังจากนั้นก็เงียบลงขึ้นทันตาเห็น ก่อนที่พี่เซจิจะเปิดหัวข้อสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง

“เธอเคยได้ยินเรื่องความเชื่อของญี่ปุ่นเกี่ยวกับกุญแจหนึ่งดอกที่เก็บได้ไหม”

“เรื่องผีเหรอ!?” ฉันกล่าวขึ้นทันควัน ด้วยความเป็นโรคกลัวผีขึ้นสมอง นอกจากนี้ฉันยังต้องนอนคนเดียวอีก

“ไม่ใช่ ฟังให้จบก่อนสิ”

“ค่ะ...”

“เป็นความเชื่อเรื่องความรักของคนญี่ปุ่นน่ะ เขาว่ากันว่าถ้าเจอลูกกุญแจหนึ่งดอกตกอยู่แล้วเก็บขึ้นมา หลังจากนั้นถ้าเราท่องคาถาห้าครั้ง คน ๆ นั้นจะมีโชคเรื่องความรัก” ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างพี่เซจิจะมีความรู้เรื่องพวกนี้ด้วย

แต่สิ่งที่ฉันอยากทราบไปมากกว่านั้นก็คือ “คาถาอะไรเหรอคะ?”

“เธออยากรู้ไปทำไมกัน มีคนที่ชอบเหรอ?”

“ก็มีนะ...แต่ก็เหมือนไม่มี...” ฉันทำท่าฉงนเหมือนกำลังครุ่นคิดว่าสรุปแล้วตัวเองมีคนที่ชอบหรือไม่มีกันแน่นะ เพราะคนที่ฉันชอบทำตัวเย็นชาใส่จนฉันจะพยายามแล้วเนี่ยะสิ

“เอาไว้แน่ใจแล้วค่อยมาถามแล้วกัน” ว่าจบพี่เซจิก็ก้าวยาวเดินนำไปข้างหน้าต่อ

“จริง ๆ พี่เซจิก็คุยสนุกเหมือนกันนะคะ” ฉันหันมองคนข้าง

“แล้วก่อนหน้านี้เธอคิดว่าพี่เป็นคนแบบไหนล่ะ” เราหยุดคุยกันอยู่บริเวณด้านหน้าร้านสะดวกซื้อที่ตอนนี้ร้างผู้คน ว่าแต่...ทำไมกันนะ ฉันแอบรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าบรรยากาศระหว่างเราตึงเครียดน้อยลงกว่าเมื่อก่อน ราวกับว่าคนตรงหน้าคือพี่เซจิคนละคนกับที่ฉันเคยรู้จัก

“ก็ปกติน้องก็เห็นแต่พี่นิ่งขรึมใส่ตลอด”

“พี่เป็นแบบนั้นเหรอ ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย” พี่เซจิส่งยิ้มมาให้ฉันพลางเกาหัวงง ๆ หึย…เขาน่ารักจนใจเจ็บอีกแล้ว

“ยิ้มแล้วน่ารักนะคะ แนะนำว่าให้ยิ้มบ่อย ๆ”

“พี่ไม่ได้บ้านะ ทำไมต้องยิ้มบ่อยๆ ด้วยล่ะ”

“แล้วเวลาอยู่กับเพื่อนพี่เซจิยิ้มแบบนี้หรือเปล่า”

“ก็ทำตัวปกตินะ”

“แบบเงียบขรึมเหรอ”

“ไม่รู้สิพี่ก็มีเหตุผลที่ต้องทำตัวแบบนั้นบ้างสิ อาจเป็นนิสัยมั้ง”

“ขอบคุณมากนะคะที่เดินมาเป็นเพื่อนของขวัญนะคะ นี่ขนมค่ะ…เก็บเอาไว้กินตอนที่หิวแล้วกันนะคะ”

“ขอบใจนะ เธอเข้าห้องไปได้แล้ว”

เมื่อปิดประตูเข้ามาในห้องแล้ว ฉันก็รีบใช้มือทาบอกตัวเองทันที ไม่ได้นะ ใจเริ่มเต้นแรงอีกแล้ว ทำไมฉันมีรู้ความรู้สึกอยากให้เวลาแต่ละนาทีเดินช้า ๆ กันล่ะ ไม่ได้การแล้ว...ใจแข็งเอาไว้นะของขวัญ

‘อาจเป็นเพราะดึกมากแล้ว พี่เขาจึงทำตัวแปลก ๆ อย่าเพิ่งคิดเข้าข้างตัวเองไปสิเรา’