บทที่ 3

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกปลุกฉันให้ตื่นขึ้นอย่างอดไม่ได้ด้วย สภาพที่ยังงัวเงียและแฮงค์ไม่หายจากเมื่อคืนดีนัก ฉันหันไปมองไอ้ร่างสูงที่นอนอยู่ข้างล่างเตียงแล้วเดินลงจากเตียงข้ามตัวเจ้าของห้องที่นอนกองอยู่กับพื้นไปอย่างโซซัดโซเซเพื่อไปเปิดประตูห้องให้คนด้านนอกได้เข้ามา

“อ้าว! หนูของขวัญเองเหรอจ้ะ” เป็นอาน้ำแม่ของเซนโตะนั่นเอง ท่านดูตกใจเล็กน้อย แล้วก็เปลี่ยนสีหน้าเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมานอนห้องเซนโตะด้วยสภาพแบบนี้

“สวัสดีค่ะอาน้ำ”

“เซนโตะล่ะจ๊ะ”

“ยังนอนอยู่เลยค่ะ…อาน้ำ เดี๋ยวหนูปลุกมันให้แล้วกันนะคะ”

“ได้จ่ะ รีบตามลงมากินข้าวเช้ากันด้วยนะ เดี๋ยวข้าวจะเย็นเอาซะก่อน”

“ขอบคุณค่ะ…อาน้ำ เดี๋ยวหนูจะรีบลงไปนะคะ” อาน้ำพยักหน้า แล้วเดินลงไปยังชั้นล่างตามเดิม ฉันปิดประตูห้องแล้วเดินไปใช้เท้าเขี่ยร่างสูงของเซนโตะที่ยังนอนสลบอยู่ข้างล่างด้วยสภาพเปลือยท่อนบนกับกางเกงยีนส์ขายาวตัวที่ใส่ไปผับเมื่อคืน

“มึง! ตื่นได้แล้ว!” ถ้ามันยังไม่ลุก ฉันก็ใช้เท้าเขี่ยมันอยู่อย่างนั้นแหละ ดูสิจะทนได้สักแค่ไหนกันเชียว

“อือ…ขออีกห้านาที”

“ไม่! ตื่นได้แล้ว! ไม่งั้นกูก็เขี่ยมึงอย่างงี้แหละ!”

“โอ้ย! มึงนี่นะ…ของขวัญ!” สุดท้ายมันก็ทนลูกตื๊อของฉันไม่ได้ จึงผุดลุกผุดนั่งด้วยสภาพไม่ต่างกันกับตอนที่ฉันเพิ่งตื่น ก่อนจะรีบพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ และหลังจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียง...

แอวะ

เมื่อคืนมันดื่มหนักกว่าฉันซะอีก จนไม่รู้แล้วว่าวันเกิดใครกันแน่ แถมยังหายไปกับผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ตั้งนานสองนาน กว่าจะได้กลับบ้านก็เกือบตีหนึ่ง แล้วยังจะดื่มหนักจนเดินแทบไม่ไหวกลายเป็นฉันซะเองที่ต้องขับรถกลับบ้าน แบกมันขึ้นห้อง ทั้งๆ ที่สภาพตัวเองก็ใช่ว่าจะดีแท้ๆ เพราะเมื่อคืนตัวเองก็เมาด้วยเหมือนกัน ก็เลยถือวิสาสะนอนห้องมันซะเลย โดยที่ให้เจ้าของห้องอย่างมันนอนข้างล่างไปซะ

หลังจากเซนโตะเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ฉันก็ทำการผับผ้าห่มพร้อมกับจัดหมอนให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปในขณะที่เซนโตะยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ เพื่อกลับบ้านตัวเองที่อยู่ไม่ไกลนัก

“จะกลับบ้านแล้วเหรอของขวัญ มานั่งทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนสิจ๊ะ”

“ขอบคุณค่ะ…อาน้ำ แต่ไม่เป็นไรค่ะ หนูขอตัวก่อนนะคะ”

“ก็ได้จ่ะ…กลับบ้านดี ๆ นะ”

“ค่ะ” คือบ้านอยู่ข้างๆ นี่เอง

“เราไปนอนเมาบ้านเซนโตะมาอีกแล้วเหรอ” เมื่อเดินเข้ามาในตัวบ้าน ก็เห็นพ่อกำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องโถง โชคดีที่ทางบ้านฉันเข้าใจว่าชีวิตวัยรุ่นอย่างเรามันก็ต้องมีเรื่องเที่ยวบ้างอะไรบ้าง และฉันก็ทำแบบเปิดเผย ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรด้วย ขนาดไปนอนบ้านเซนโตะยังอยู่ในสายตาผู้ใหญ่เลย หากเป็นครอบครัวอื่นฉันคงโดนนินทาไปแล้ว ว่าทำไมลูกสาวบ้านนี้แรดจัง ไปนอนค้างกับผู้ชาย แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ผู้ชายที่ว่านี่คือเซนโตะเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่เด็กไง พวกท่านเลยไม่ว่าอะไรแถมยังอยากให้เราสองลงเอยกันด้วยซ้ำ แต่อย่างที่บอก…ฉันอยากลงเลยกับคนพี่มากกว่าคนน้องน่ะสิ หุหุ…

“เมื่อวานของขวัญต้องแบกเซนโตะขึ้นบ้านค่ะ…พ่อ เลยขี้เกียจเดินกลับบ้าน”

“ไปถึงขั้นไหนกันแล้วล่ะ”

“ขั้นไหนอะไร? ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละพ่อ โธ่ หนูไม่ได้ชอบมันสักหน่อย”

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ แต่ถ้าเกินเลยก็อย่าลืมป้องกันด้วยล่ะ”

“ไม่มีหรอก พ่อ!” พ่อฉันนี่แหละตัวดีเลย ชอบเชียร์ให้ฉันลงเอยกับเซนโตะ แต่ขอบอกเลยนะว่าไม่มีวันซะหรอก ทุกคนก็รู้ใช่มั้ยว่าเพราะอะไร…

ไม่นานเสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น มาพร้อมกับร่างสูงของเซนโตะที่ตอนนี้สภาพดูดีขึ้นกว่าชั่วโมงก่อนแล้ว มันเดินเข้ามาในห้องฉันอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงสีชมพูข้าง ๆ ฉันที่กำลังนอนอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัยอยู่ด้วยสภาพหน้าสดและแว่นตาหนาเตอะ

จริงๆ แล้วฉันเป็นคนที่สายตาสั้นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ทั้งสั้นทั้งเอียงด้วยซ้ำ เวลาที่อยู่บ้านก็สภาพอย่างนี้แหละ หน้าสดๆ โทรมๆ กับแว่นตาหนาคู่ใจ แต่เวลาออกไปไหนก็จะแปลงโฉมตัวเองจนกลายเป็นอีกคนไปเลย แทบไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าฉันสายตาสั้นนอกจากเพื่อนๆ ในกลุ่มที่ฉันเคยไปนอนค้างบ้านพวกมันอย่างหวาน มิ้ง และจีน

ฉันกับพวกมันเพิ่งจบมัธยมปลายมาได้ไม่นานนี้เอง แต่ตอนนี้กลับยังไม่มีที่เรียนซะอย่างนั้น เพียงเพราะว่ากลุ่มของพวกเราตกลงจะเข้าเรียนมหาลัยBKที่เดียวกัน แต่มหาลัยก็ดันเปิดรับสมัครช้า แถมยังคัดคนเข้าไปเรียนจำนวนจำกัดด้วยช่วงนี้ พวกเราเลยต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบกันไปก่อน ได้ข่าวว่าอีกสองอาทิตย์ก็จะเปิดรับสมัครแล้วด้วย อย่าพูดว่าพวกเราเลยดีกว่า ฉันน่ะอ่านบ้างแล้วแต่อารมณ์ในแต่ละวัน แต่ไอ้สายฟ้าน่ะสิ จนถึงวันนี้ฉันยังไม่เห็นมันจะแตะหนังสือเลยสักนิด

“มึงมีไรจะบอกกูมั้ย ของขวัญ” พอมันล้มตัวลงนอน มันก็เอาแต่จ้องหน้าฉันใหญ่เหมือนมีอะไรจะคุยด้วย

“อะไรวะ”

“ไม่มีอะไรจะบอกกูแน่เหรอ เมื่อคืนมึงนัดใครไว้?”

“มึงจะพูดอะไรก็พูดมาเลยดีกว่าไอ้เซน กูขี้เกียจเดา กูไม่รู้จริงๆ เว้ย”

“เซจิโทรมาบอกกูว่ามึงนัดผู้ชายไปที่ห้องเชือด มึงนัดใครไว้?”

“กูเปล่านะ”

“อย่ามาโกหก ถ้าเซจิมันไม่เห็นมึงจริง ๆ คงไม่กล้าโทรมาบอกกูขนาดนี้หรอก บอกมาเร็วเข้า!”

“กูแค่เข้าไปฉี่เฉยๆ เว้ย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือห้องเหี้ยไรอ่ะ”

“แหนะ! ยังจะแถอีก มึงแอบนัดใครไอ้หนุ่มโต๊ะข้าง ๆ ใช่มะ กูบอกแล้วไงว่ามัน…”

“โว้ย! กูบอกว่ากูแค่ไอ้ฉี่เฉยๆ ไง ไม่ได้นัดใครทั้งนั้นกูเมา!” ฉันบอกมันไปตามตรง แต่สายตาที่เซนโตะมันมองมานั้นเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก ราวกับพยักหน้าไปงั้นๆ ซึ่งฉันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“ลุกขึ้นไปแต่งตัวได้แล้ว พวกเราต้องไปห้าง C กัน”

“ไปทำไม? กูไม่ไป! กูจะอ่านหนังสือ!”

“เซจิมันนัดพวกเราไปติวหนังสือที่ห้าง C ร้านเพื่อนมะ... ของขวัญ! ไอ้ของขวัญ!” ฉันลุกขึ้นไปแต่งตัวใหม่ ตั้งแต่ที่เซนโตะพูดชื่อพี่เซจิแล้ว ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดใหม่

“ขอเวลาแต่งหน้าแปปหนึ่ง”

“แค่ไปติวหนังสือไม่เห็นต้องแต่งหน้าเลยนี่ หรือมึงจะไปอ่อยเซจิ..?”

“บ้า! ปกติเวลากูออกนอกบ้านก็แต่งหน้าอยู่แล้วป่ะ”

“เออๆ กูให้เวลาสิบห้านาที ไม่งั้นกูไม่รอนะ”

“ขู่กูแบบนี้กี่รอบแล้วล่ะ? ก็เห็นรอตลอดนี่”

“ -0 -”

แอบตื่นเต้นจัง ปกติแล้วพี่เซจิมักจะเลี่ยงการติวหนังสือให้พวกเราอยู่ตลอด แต่ว่าวันนี้เขากลับมานัดติวให้ แต่เรื่องนั้นมันก็ดีแล้ว ฉันจะได้เจอหน้าพี่เขาด้วย

‘โดยปกติ ฉันก็อยากจะเจอหน้าพี่ทุกวันอยู่แล้ว’