บทที่ 9

“...”

ภาพตรงหน้าที่เว่ยหลางได้เห็น หาใช่ลานกว้างเงียบเหงาเฉกเช่นทุกวันที่ผ่านมา

แสงยามสายทอดเคลียปลายผมดำขลับของจ้าวเฟิ่งอี้ ผู้ยืนงงงันอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสับสน มือเล็กงุ่นง่านหยิบปลายเชือกผูกเอวขึ้นมาพลิกไปมาเหมือนกำลังไขปริศนาซับซ้อน ทั้งที่มันก็เป็นเพียงเชือกเส้นเดียว

“ฮึ่ย… โลกนี้ไม่มีเสื้อยืดหรือไงเนี่ย อยากจะบ้าจริง ๆ”

ริมฝีปากเล็กบ่นงึมงำเสียงแผ่ว มือซ้ายดึง มือขวาผูก แต่พอเผลอปล่อยก็หลุดออกหมด

ก่อนจะออกจากเรือน เสี่ยวผิงก็แสดงวิธีผูกให้ดูหลายตลบ ทว่าเพราะอี้กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาไกลไม่ทันระวังตัว เชือกที่เคยผูกไว้แน่นมันจึงหลุดลุ่ยไปเสียหมด ครั้นต้องลองผูกใหม่เองอีกครั้ง มันกลับยิ่งพันกันจนกลายเป็นปมใหญ่ ราวกับตั้งใจจะท้าทายความอดทนของเขาโดยเฉพาะ

เกย์น้อยไทยแลนด์อยากจะเดินโทง ๆ ปล่อยเสื้อผ้าให้หลุด ๆ ไปซะให้รู้แล้วรู้รอด!

“…”

ร่างเล็กยืนงงงันกลางลานกว้าง ไม่ได้สังเกตแม้แต่น้อยว่าจ้าวเว่ยหลางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าได้สักพักแล้ว เด็กหนุ่มทั้งสองนั้นอยู่ในวัยที่ใกล้เคียงกัน แต่ภาพความแตกต่าง กลับชัดเจนเกินกว่าคำใดจะบรรยาย

คนหนึ่งสวมใส่อาภรณ์ชั้นสูง ตัดกับอีกคนหนึ่งในชุดผ้าป่านมอซอสีดำซีด ราวกับเส้นแบ่งระหว่างสวรรค์และโลกมนุษย์ ตอกย้ำว่าพวกเขายืนอยู่บนเส้นขนาน ไม่อาจบรรจบกันได้

ทั้งที่เป็นลูกหลานสกุลจ้าวเหมือนกัน แต่ชะตากลับกำหนดให้ต่างกันมากเหลือเกิน

“เดี๋ยวก็ปล่อยมันหลุดซะหรอก!”

“มีธุระอันใดกับข้า?”

“อ๊ะ!”

เสียงบ่นงึมงำยังไม่ทันจบดีก็ถูกกลบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นที่ดังขึ้นจากเบื้องหน้า เป็นเว่ยหลางที่เอ่ยทักขึ้นมาก่อน เสียงนั้นนิ่งสนิท ปราศจากแววอารมณ์ใด ๆ ราวกับสายลมเหมันต์ฤดูที่พัดผ่าน

พ่อตัวร้ายน้อยมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย! ไม่เห็นได้ยินเสียงเท้าเลย!

อี้สะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาหงส์คู่งามที่ยังเต็มไปด้วยความตื่นตะหนก เงยหน้ามองคนมาใหม่ตรงหน้า พลันเผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ที่ไม่รู้เลยว่ามันยิ่งดูประหลาดในสายตาของเว่ยหลางเข้าไปใหญ่

“ห-หวัดดี…” ร่างอ้อนแอ้นเอ่ยคำตะกุกตะกักหมายจะกลบเกลื่อน

อี้ไม่แน่ใจเลยว่าเว่ยหลางมายืนอยู่ตรงนั้นได้นานแค่ไหนแล้วและเขาจะเผลอได้ยินตนหลุดบ่นด้วยศัพท์ยุคปัจจุบันไปจนความแตกแล้วหรือเปล่า

“ข้าหมายถึง สวัสดี น่ะ…”

บรรยากาศรอบข้างพลันนิ่งสงัดในชั่วพริบตา ท่าทางเงอะงะไม่สมกับเป็นคุณชายยิ่งมีแต่จะทำให้เว่ยหลางนึกแปลกใจดวงตาคมลึกของเขาเพียงจับจ้องอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังนึกแคลงใจว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใครกันแน่

แน่ล่ะว่าอี้มาที่นี่ก็เพราะเหตุผลเดียว…

เพื่อเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องด้วยการทำดีกับเว่ยหลางไงล่ะ!

ร่างบางนอนหวนคิดถึงสิ่งที่ต้องเผชิญในอนาคตอันใกล้และไกลมาทั้งคืนแล้ว หากไม่อาจหาทางกลับโลกเดิมได้ อย่างน้อยเขาก็ขอใช้ชีวิตจนแก่ตายไปอย่างสงบ ไม่ใช่ต้องจบชีวิตลงด้วยคมดาบอำมหิตของเมนตัวเองตามที่ถูกเขียนไว้

ถึงจะไม่ได้อยากมาตั้งแต่แรก แต่ยังไงซะตอนนี้มันก็ถือเป็นชีวิตของเขาแล้ว…

เขาต้องพยายามทำอะไรสักอย่างสิ!

“…!”

เว่ยหลางยืนอยู่นานจนมั่นใจว่าจะไม่ได้รับคำตอบใดจากเด็กหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งตอนนี้เอาแต่ยิ้มเจื่อน ๆ สุดท้ายเรียวขายาวก็สาวเท้าลงจากเรือนไม้ ก้าวตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าคนตัวเล็กในระยะห่างเพียงหนึ่งช่วงแขน

ทำอะไรของเขาเนี่ย…

“หากคุณชายมาเพื่อจะกลั่นแกล้งข้า ก็จงรีบทำมันเสีย”

ร่างอ้อนแอ้นพลันชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างนึกประหลาดใจ ดวงตาหงส์คู่งามสะท้อนแสงแดดยามสายวูบหนึ่ง

“ข้ายังต้องไปทำงานแลกข้าวต่อ” จ้าวเว่ยหลางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ถ้อยคำตรงไปตรงมานั้นบาดลึกกลางใจของคนตัวเล็ก คำพูดนั้นสะท้อนความจริงอันโหดร้ายว่าชีวิตของตัวละครเว่ยหลางถูกกำหนดให้ต่ำต้อยจนต้องแลกแรงกายกับอาหารเพียงหนึ่งมื้อให้พออยู่รอดไปวัน ๆ ไม่พ้นต้องถูกคนรอบข้างดูหมิ่นรังแกให้ชีวิตรันทดเข้าไปอีก

“ข้า...ข้าไม่ได้จะมารังแกท่าน”

“เช่นนั้นแล้วมีเรื่องอะไร?”

บรรยากาศระหว่างทั้งสองนั้นคล้ายเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึง คนถูกถามได้แต่ปั้นรอยยิ้มเจื่อน ๆ

อี้ไม่รู้ว่าควรจะตอบเขาไปอย่างไรดี จะบอกความจริงว่ามาที่นี่เพื่อจะเปลี่ยนชะตากรรมไม่ให้โดนเจ้าตัวที่จะกลายเป็นตัวร้าย ฆ่าทิ้งอย่างอนาถก็คงไม่ได้

“ค-คือ…”

ในขณะที่เสียงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ หลุดจากริมฝีปากสวย นัยน์ตากลมใสพลันสะดุดกับรอยแผลสดบนหน้าผากของคนตรงหน้า ซึ่งน่าจะเป็นฝีมือมารดาของตัวร้ายที่คลุ้มคลั่งเป็นบางเวลา ตามที่อี้อ่านเจอในนิยาย

ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน อี้ไม่รอช้า ตัดสินใจคว้าจับมือใหญ่เอาไว้ ดึงเด็กหนุ่มร่างสูงเข้ามาใกล้ในทันที

หมับ!

มือเล็กที่สั่นน้อย ๆ โอบรั้งฝ่ามือหยาบกร้านของผู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ไว้แน่น ความต่างระหว่างสองฐานันดรประสานกันในวินาทีเดียว

ร่างกำยำชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมลึกที่เคยนิ่งสงบ กลับไหววูบ ไม่ต่างจากอี้เองที่ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

อี้ไม่รู้ว่าการกระทำนี้จะถูกจ้าวเว่ยหลางตีความว่ายังไง…

แต่หากจะเปลี่ยนชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้ก็ต้องเริ่มจากการยื่นมือออกไปแบบนี้แหละ!