บทที่ 11

แฮ่ก แฮ่ก

เสียงหอบแผ่วเบาหลุดออกมาจากใบหน้าคมเกินวัย เหงื่อเม็ดเล็กก็ไหลซึมอยู่ตามแนวขมับ เว่ยหลางกำลังงุ่นง่านกับการจัดเรียงฟืนที่เพิ่งตัดมาใหม่ ๆ ลงตะกร้าหวาย แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบสายตาไปมองร่างบางของคนที่มีศักดิ์เป็นญาติผู้น้องซึ่งเอาแต่ยืนยิ้มโง่งมอยู่เช่นนั้นตั้งแต่เช้าตรู่

“…”

สามสี่วันเห็นจะได้แล้ว นับตั้งแต่เกิดเหตุวุ่นวายที่ริมธารน้ำขึ้น

เว่ยหลางไม่รู้แน่ชัดว่าคุณชายผู้นี้เป็นอันใดขึ้นมา ถึงได้ทำตัวผิดแปลกไปจากเดิมมากนัก ศีรษะของคุณชายน้อยผู้นี้อาจกระทบกระเทือนจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว ถึงได้คอยตามติดเขาไปทุกหนแห่ง ไม่ว่าเว่ยหลางจะไปตักน้ำ ขนฟืน หรือแม้แต่อยู่ที่เรือนพักกับมารดา

จ้าวเฟิ่งอี้ก็จะปรากฏตัวอยู่ในสายตาเสมอ คอยยืนส่งยิ้มให้อย่างโง่งมเหมือนคนสติไม่ดี

เอาแต่ตามเขาต้อย ๆ ประพฤติตัวเหมือนคนไม่มีพิษภัย ไม่พูดไม่จาว่าต้องการอะไรจากเขากันแน่ บางครั้งก็พยายามจะเข้ามาช่วยขอทำงานหนัก ๆ จนบ่าวคนอื่น ๆ ที่เห็นเข้า รวมถึงเสี่ยวผิงที่คอยแอบตามอยู่ห่าง ๆ ต่างก็ตกใจจนรีบเข้ามาห้าม กลายเป็นความโกลาหลย่อม ๆ ทุกครั้งไป

ยังไม่นับพฤติกรรมหน้ามึนที่เปลี่ยนมาเรียกเขาว่าพี่ชายอย่างหน้าตาเฉย แม้เว่ยหลางจะไม่หันไปตอบรับก็ยังคงเรียกอยู่เช่นนั้น จนคนโดนเรียกอับอายแทนจนต้องหันไปตอบรับคำให้สิ้นเรื่อง

พอถึงเวลาอาหาร คุณชายผู้นี้ที่ตามติดเว่ยหลางตัวเป็นแจก็จะบ่นพึมพำว่าไส้จะขาด แสดงละครเหมือนขอทานหิวข้าวน่าสงสาร เร้าหรือให้เว่ยหลางต้องไปร่วมมื้ออาหารกับตน

แม้เว่ยหลางจะพยายามเมินเฉยต่อคำพูดและการกระทำเหล่านั้นมาตลอด ด้วยความคิดที่ว่าหากจ้าวเฟิ่งอี้เบื่อขึ้นมาแล้ว คงจะเลิกยุ่งกับตนไปเอง

แต่กลายเป็นว่านอกจากอีกฝ่ายจะไม่เป็นไปดังที่่คาด กลับตามติดหนักเขากว่าเดิมเสียอีก!

“…”

ฝ่ามือหยาบกร้านจัดฟืนมัดสุดท้ายใส่ตะกร้าจนเสร็จเรียบร้อย ร่างล่ำสันพลันเหยียดตัวขึ้นยืนตรง ปัดฝุ่นผงออกจากชุดมอซอสีเข้มของตนเองอยู่ครู่ แล้วจึงตัดสินใจคว้าตะกร้านั้นเดินผ่านคุณชายน้อยไปอย่างเมินเฉย ไม่แม้แต่จะสบตาหรือกล่าวคำทักทายใด ๆ ราวกับอีกฝ่ายไม่มีตัวตนในสายตาเขา

อี้ในร่างของคุณชายน้อยเห็นดังนั้นก็ถลึงตามองตามอย่างขัดใจ ก่อนพยายามกดข่มอารมณ์หงุดหงิดที่ตีตื้นขึ้นมาในช่องอกให้หายไป

ยุบหนอ พองหนอ…

ถ้าไม่ติดว่ากลัวโดนจับไปแขวนคอเป็นหมูหันล่ะก็ นายไม่รอดแน่ จ้าวเว่ยหลาง!

ท่าทีเฉยชาเหล่านั้นส่งผลให้เจ้าของดวงตาหงส์ต้องบุ้ยปากลงเล็กน้อยอย่างขัดใจ รอยยิ้มที่เคยประดับบนริมฝีปากพลันแปรเปลี่ยน แต่สุดท้ายอี้ก็จำต้องยอมหันหลังกลับ ก้าวเท้าเดินตามหลังเว่ยหลางไปอย่างช่วยไม่ได้

จะว่าไป เขายังตั้งแง่กับฉันไม่เลิกเลยแฮะ…

ปึ้ก!

“โอ๊ย!”

ทว่าเพียงสองสามก้าวที่เคลื่อนไป เด็กหนุ่มด้านหน้ากลับหยุดชะงักอย่างกะทันหันโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด ทำเอาเฟิ่งอี้ที่มัวแต่สบถในใจและเดินตามมาติด ๆ ไม่ทันระวัง ชนเข้ากับแผ่นหลังบึกบึนไปเต็มแรงจนผงะเล็กน้อย

“พี่ชายท่านเป็นอะไร เหตุใดนึกจะหยุดก็หยุด! มี…อะไร?”

เสียงหวานที่บ่นอุบอิบยังไม่ทันจบประโยคก็ดับลงกลางคัน เมื่อได้สบสายตากับคนโตกว่าที่เพียงแค่หันกลับมามองตนแน่นิ่ง ริมฝีปากสวยเปล่งถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะกลัวว่าคำตอบที่ได้รับอาจจะเป็นเว่ยหลางที่ไล่ตะเพิดตนกลับไปเหมือนวันก่อน ๆ

“ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?”

“เพราะข้าอยากเป็นสหายของพี่ชายอย่างไรเล่า”

“สหายหรือ? คิดจะเป็นสหายกับข้าเช่นนั้นหรือ?”

ดวงตาคมกริบของจ้าวเว่ยหลางวาววับ ปรากฏร่องรอยบาดแผลจากความเจ็บปวดซึ่งถูกเก็บงำไว้มาอย่างยาวนาน ไม่เปิดเปลื้องให้ผู้ใดได้เห็นมาก่อน

“คิดว่าลูกหญิงอุ่นเตียงต่ำต้อยเช่นข้า จะเป็นสหายผู้ใดได้งั้นหรือ?”

ดวงตาคมหม่นแสงลง ทว่ามีประกายของความโหดเหี้ยมฉายแล่นขึ้นมาก่อนจะหายไปอย่างว่องไว ทำให้ร่างบางที่จับจองอยู่นั้นรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาทันใด

“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดจะทำสิ่งใด ถึงได้คอยตามติดข้าเช่นนี้ แต่อย่ามาเกลือกกลั้วกับคนสกปรกเยี่ยงข้าเลย”

เว่ยหลางถอนใจจนแผ่วเสียงเบาลง แต่มันกลับบาดลึกกลางใจอี้ได้ยิ่งกว่าคำด่าทอใด ๆ อี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คนตรงหน้าคิดไปเช่นนั้น ครั้นจะเอ่ยปากอธิบาย เว่ยหลางที่พูดส่วนของตนจบก็หันหลังกลับไปเสียแล้ว

โถ่เอ๊ย ไอ้เด็กเกรียนจ้าวเฟิ่งอี้ นี่ความผิดแกคนเดียวเลย!

“เดี๋ยวก่อน!” เสียงหวานดังแทรกขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันรอบข้าง

ก่อนอี้จะตัดสินใจพุ่งตัว ก้าวเข้าไปคว้าแขนกำยำของตัวร้ายหนุ่มที่กำลังจะห่างออกไป สัมผัสนั้นฉุดรั้งเว่ยหลางเอาไว้ได้อยู่หมัด เด็กหนุ่มซึ่งกำลังไม่สบอารมณ์ปรายหางตามองร่างเล็กเบื้องหลังเพียงครู่ก็เผลอตัวสะบัดแขนออกอย่างรุนแรงโดยไม่ทันยั้งคิด

พรึ่บ!

“อ๊ะ!”

ทว่าแรงนั้นกลับหนักหน่วงเกิดคาด จนจ้าวเฟิ่งอี้เสียหลัก ล้มลงไปกองกับพื้นหินกรวดอย่างจัง

ดวงตาล้ำลึกของเว่ยหลางที่เคยฉายแววความเดือดดาลพลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สะดุดสายตากับฝ่ามือบางของใครอีกคนที่รอยถลอกเมื่อหลายวันก่อนที่ยังไม่ทันสมานดี บัดนี้มีเลือดสีแดงสดซึมออกมา

“คุณชายน้อย!”

เสียงร้องของเฟิ่งอี้ที่ดังขึ้นด้วยความตกใจ เรียกตัวเสี่ยวผิงซึ่งแอบตามอยู่ห่าง ๆ มาตลอดให้วิ่งพรวดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ครั้นอี้ได้แหงนใบหน้ายับยู่ยี่ขึ้น และเห็นสายตาบ่าวหญิงคนสนิทที่จ้องมองเด็กหนุ่มอีกคนด้วยความโกรธ ก็เป็นต้องรีบกล่าวห้ามไม่ให้นางเอ่ยถ้อยคำตำหนิเว่ยหลางออกมา

“พี่เสี่ยวผิงอย่าเสียมารยาท ข้าสะดุดชายผ้าล้มเองน่ะ”

ดวงตาหงส์งามสบมองร่างสูงใหญ่ที่ยังคงยืนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล ก่อนเว่ยหลางจะหมุนตัวกลับดังเดิม สาวเท้าออกไป โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษสักครึ่งคำ