บทที่ 10

“ท่านกำลังทำอะไร?!”

เว่ยหลางขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจปนหงุดหงิด ร่างเล็กตรงหน้านี้กำลังทำให้เขาเสียเวลาในการไปทำงานแลกข้าว และเขาก็หิวเต็มทน

“ข้า...ข้าจะทำแผลให้ท่านไงเล่า! ทำไมต้องตกใจถึงเพียงนั้นด้วย?!”

“…”

ฟี่บ!

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เว่ยหลางกลับสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแข็งกระด้าง ดุดันจนอี้สะดุ้งไปกับการตอบสนองที่รุนแรงเกินคาดนั้น

“แผลน่ะปล่อยทิ้งไว้คงไม่ดี ข้าทำแผลให้ดีมั้-”

“ข้าไม่บังอาจรบกวนคุณชาย” ร่างสูงรีบตัดบทปฏิเสธไปทันที ไม่แม้แต่จะรอฟังจนจบประโยค ตั้งกำแพงสูงกั้นระหว่างตนและคู่สนทนาอย่างชัดเจน

ท่าทีเฉยชานั้นทำเอาคนตัวเล็กต้องเผลอจิ๊ปากเบา ๆ อย่างนึกขัดใจ

“นี่ ข้ารู้ว่าก่อนหน้านี้ ข้าอาจจะทำไม่ดีกับท่านไว้มาก...” เสียงหวานเอ่ย ติดแววฉุนเล็กน้อย “แต่หลังจากนี้... เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ”

คำพูดนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของอี้ด้วยความจริงใจ ทว่าทันทีที่สิ้นเสียง ใบหน้าคมคายของเว่ยหลางกลับยับย่นมากกว่าเก่า ราวกับสิ่งที่พึ่งจะได้ยินนั้นมันเป็นเรื่องที่น่าขบขันที่สุดที่ได้ยินมาตลอดชีวิตของเขา

“เพื่อน เอ่อ สหายน่ะ ท่านรู้จักใช่ไหม? คนที่จะดีต่อกัน ช่วยเหลือกันและไม่ทำร้ายกัน”

สหายงั้นหรือ?

สำหรับจ้าวเว่ยหลางแล้วมันก็เป็นเพียงเรื่องเหลวไหล

“…ทำเช่นนี้เพื่อจะดูหมิ่นข้าอีกงั้นหรือ?”

“ทำไมท่านคิดแบบนั้นล่ะ”

ร่างกำยำไม่ตอบ เพียงยืนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ทอดเงาทาบลงบนหินกรวด

อี้เข้าใจดีว่าคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคไม่อาจทำลายกำแพงระหว่างเว่ยหลางและเฟิ่งอี้ที่ก่อขึ้นมาอย่างยาวนานได้ เศษเสี้ยวของความเจ็บปวดที่ถูกกดทับมานาน ก่อรากยึดแน่นทำให้เว่ยหลางไม่สามารถเปิดใจ ไม่ยอมให้ใครเข้ามาใกล้ได้ง่าย ๆ

“หากท่านคิดแบบนั้น ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านดูเองว่าข้า...ไม่ใช่จ้าวเฟิ่งอี้คนเดิมแล้ว”

อย่าเพิ่งหมดศรัทธาในมนุษย์เลยนะเว่ยหลาง…

อี้จะทำให้เว่ยหลางเห็นเองว่าตัวเขาทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ

ณ เรือนเมิ่งฮวา

เรือนพำนักของฮูหยินจ้าว

“…เจ้าค่ะ ในตอนนั้น บ่าวรับใช้ส่วนตัวของคุณชายเฟิ่งอี้เข้าใจผิดว่าเป็นฝีมือของเว่ยหลางจึงได้ตบหน้าไปอย่างแรง แต่คุณชายน้อยกลับออกตัวปกป้องเด็กคนนั้นแทน”

ประโยคบอกเล่าที่ดำเนินมาถึงจุดนี่เรียกให้หญิงวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย จอกชาหยกขาวที่เกือบจรดเรียวปากพลันหยุดนิ่งกลางอากาศ รอยยิ้มแสยะคลี่ตัวบนริมฝีปากบางที่แต้มชาดแดงสด ขับผิวผุดผาดให้ยิ่งเด่นชัด

ภายในโถงใหญ่ของเรือนเมิ่งฮวา สถานที่พำนักของ จ้าวซูเหลียน ฮูหยินแห่งจวนสกุลจ้าว ที่บัดนี้กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมที่จัดวางคู่กับโต๊ะน้ำชาเคลือบสีมรกต

ฮูหยินจ้าวกำลังทอดกายนั่งอย่างสง่างาม เพียงแรกเห็น ใครต่อใครล้วนต้องยอมรับว่านางงดงาม สมกับตำแหน่งผู้คุมอำนาจในจวนและตำแหน่งฮูหยินพระราชทานของ จ้าวเลี่ยงจิน นายท่านใหญ่สกุลจ้าว

หากเมื่อมองลึกลงไปภายใต้ภาพลักษณ์อันแสนงดงาม จะพบบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในแววตาคู่นั้น

“…เว่ยหลางหมายจะปลิดชีพเฟิ่งอี้งั้นหรือ” ฮูหยินจ้าวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ หากแต่คำกล่าวของนางกลับทำให้ข้ารับใช้หญิงต้องรีบยอบกายลงด้วยความเกรงกลัว

นางบรรจงจิบน้ำชาผู่เอ๋อร์[1]เข้าไปอย่างช้า ๆ กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาชั้นดีอบอวลอยู่รอบกาย ทว่ากลิ่นอายรอบตัวของนางกลับมิได้สะอาดบริสุทธิ์

“ตามที่ข้าได้ยินมา เฟิ่งอี้จงเกลียดจงชังเด็กคนนั้นยิ่งนักไม่ใช่หรือ?”

ในจวนสกุลจ้าวนั้นเป็นที่รู้กันดีว่า ฮูหยินจ้าวไม่มีความเมตตารักใคร่ใดต่อเด็กสองคนนี้เลยแม้แต่น้อย

ความอิจฉาริษยาที่ก่อตัวขึ้นในห้วงจิตใจของนางนั้นมิอาจดับมอดลงได้โดยง่าย ความเมตตาปราณีที่จ้าวเลี่ยงจินมอบให้แก่จ้าวเฟิ่งอี้นั้นบดบังรัศมีของ จ้าวเนี่ยเจิน บุตรชายแท้ ๆ ของนางไปจนสิ้น

ด้วยเหตุผลเพราะจ้าวเฟิ่งอี้เป็นเกอที่สูญเสียบิดามารดาไปตั้งแต่วัยเยาว์ สามีของนางจึงเมตตาและยินดีชุบเลี้ยงหลานชายผู้นี้ไว้ด้วยเหตุผลหลายประการ

ประการหลักนั้นคือ เกอล้วนรูปร่างหน้างดงามเย้ายวนแต่ทว่าไม่อาจสืบสกุล ในชนชั้นคนธรรมดา เหล่าเกอส่วนใหญ่ทำได้เพียงใช้หน้าตาและพละกำลังที่เหนือกว่าสตรีหาเลี้ยงตนด้วยการเป็นคณิกาในหอนางโลม รองรับอารมณ์กำหนัดของบุรุษเพศก็เท่านั้น

แต่สถานการณ์ของจ้าวเฟิ่งอี้นั้นต่างออกไป เกอที่เกิดในสกุลสูงศักดิ์นั้นมีวิถีชีวิตที่ดีกว่านั้นมาก ทว่าจุดหมายนั้นก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าแตกต่างกันมากนัก

เพราะว่าเกอในสกุลสูงศักดิ์มักถูกใช้แต่งออกไปสานสัมพันธ์กับบุรุษสกุลต่าง ๆ ด้วยมีความเชื่อว่าเกอในสกุลดีมักนำโชคลาภมาให้แก่ผู้ครอบครอง

จ้าวเฟิ่งอี้จึงเป็นเพียงตัวนำโชคบนเตียงสูงศักดิ์เท่านั้น

“…ทั้งยังคอยพาพวกบ่าวรับใช้ไปเยี่ยมเยียนให้เด็กคนนั้นต้องอับอายและทำงานหนักกว่าผู้อื่นอยู่เสมอ”

หลานชายน่าสมเพศผู้นี้ ถูกคนนอกเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นลูกชายอีกคนของสามีนาง บ้างถึงขั้นเข้าใจผิดว่าเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของสกุลจ้าวเสียด้วยซ้ำ

ยังไม่นับการมีอยู่ของจ้าวเว่ยหลาง เด็กนอกสมรสน่ารังเกียจ บุตรชายของสาวใช้อุ่นเตียงที่สามีนางเคยโปรดปรานนักหนา

แต่บุปผาโปรยร่วงด้วยมีใจ สายนทีไหลผ่านไร้ไมตรี[2] นางหญิงผู้นั้นหลังคลอดบุตรชายก็กลับกลายเป็นคนวิปลาส สามีของนางจึงไม่ไปเยือนเรือนหลังนั้นอีกเลย

“ทว่า...คราวนี้กลับปกป้องเจ้าลูกนอกสมรสน่ารังเกียจ ที่หมายจะปลดชีพตนอย่างนั้นหรือ”

การมีอยู่ของจ้าวเฟิ่งอี้นั้นน่ารำคาญยิ่ง ราวกับเป็นเข็มแหลม คอยทิ่มแทงหัวใจของนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“น่าสนใจยิ่ง” ดวงตาคู่งามทอดมองไปเบื้องหน้า ฉายประกายวาววามงดงาม แต่ก็ทำให้คนที่มองรู้สึกขนลุกไปตาม ๆ กัน

“ดูเหมือนว่าหลานชายของสามีข้าจะเปลี่ยนไปบ้างแล้ว”

นางเอ่ยแผ่วเบา พลางใช้ปลายนิ้วเรียวงามลูบไล้ขอบจอกชาหยกขาวบนโต๊ะอย่างอ้อยอิ่ง รอยยิ้มบางคลี่ออกบนริมฝีปากสวย ยิ้มนั้นหวานดุจน้ำผึ้งเดือนห้า หากแต่กลับทำให้อากาศรอบกายเย็นเยียบลงอย่างน่าประหลาด

“หรือเป็นเพราะตกน้ำจนวิปลาสไปแล้วกันแน่?”

การที่จ้าวเฟิ่งอี้ปกป้องเด็กผู้นั้น...มันผิดแผกจากนิสัยเดิมของเขาไปมากทีเดียว

คุณชายผู้แสนเอาแต่ใจที่คอยเล่นสนุก กลั่นแกล้งคนอื่นไปวัน ๆ กลับออกตัวปกป้องลูกนอกสมรสผู้ต่ำต้อยขึ้นมา ทั้งสองคนล้วนเป็นขวากหนามในจวนที่นางจงเกลียดจงชังมานาน

หากจะเรียกว่าเป็นเหตุบังเอิญ มันจะไม่ฟังดูเหลือเชื่อเกินไปหน่อยหรือ?

[1] ชาผู่เอ๋อร์ (Pu-erh Tea) คือชาหมักจากมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีเอกลักษณ์ที่น้ำชาสีเข้มเหมือนกาแฟแต่รสชาติละมุน

[2] "บุปผาโปรยร่วงด้วยมีใจ สายนทีไหลผ่านไร้ไมตรี" (หรือ บุปผามีใจ ธาราไร้ไมตรี) เป็นสำนวนจีน หมายถึงความรักที่ฝ่ายหนึ่ง (ดอกไม้) มีใจเสน่หา มอบความรักให้อย่างเต็มที่ แต่กลับไม่ได้รับความรักตอบจากอีกฝ่าย (สายน้ำ) ซึ่งเปรียบเสมือนคนใจแข็งหรือไร้ความรู้สึก