บทที่ 12

ณ เรือนตงฝู

“ส-แสบ พี่เสี่ยวผิง...”

“ขออภัยเจ้าค่ะ แต่หากไม่ใส่ผงสมาน แผลอาจปริได้อีก”

ริมฝีปากบางเม้มแน่นเพราะความแสบจากฤทธิ์ของยาสมุนไพรที่ถูกแต้มลงบนแผลกลางฝ่ามือ ใบหน้ากระจ่างหมดจด ดุจหยกสลักพลันนิ่วเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดชิด

เว่ยหลาง เจ้าเด็กคนนั้น…

ตอนที่เว่ยหลางเผลอสะบัดแขนแรงเกินไปจนเขาเสียหลักล้มลงไปกับพื้น อี้จำได้ดีว่าสายตาคู่นั้นที่มองมายังตน ไม่ได้ฉายแววสะใจหรือความเกลียดชัง หากแต่เป็นความรู้สึกผิดที่ซ่อนเร้นอยู่

แม้จะเพียงน้อยนิด แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้อี้รับรู้ว่าระหว่างตนและตัวร้ายหนุ่ม

…กำลังมีบางสิ่งเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

ถึงในท้ายที่สุด เว่ยหลางจะเลือกหันหลังกลับ ก้าวเดินออกไป ปกปิดความรู้สึกไว้ใต้ภาพลักษณ์เฉยชาเช่นนั้นเหมือนเคย แต่อี้เข้าใจมันดี ไม่ได้เก็บมาโกรธเคือง

เพราะตัวร้ายอย่างจ้าวเว่ยหลาง ในตอนนี้ก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเหมือนกัน

เขาถูกกระทำและถูกรังแกอย่างโหดร้ายมาตลอดทั้งชีวิต การที่จะไว้ใจใครสักคน โดยเฉพาะจ้าวเฟิ่งอี้ที่เคยกลั่นแกล้งเขามาก่อน มันย่อมเป็นเรื่องที่ยาก ยากเสียยิ่งกว่าการต้องปีนขึ้นสู่ยอดเขาไท่ซาน[1]เสียอีก แววตาที่ฉายความรู้สึกผิดออกมาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นจึงทำให้อี้รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากทีเดียว

อย่างน้อย ๆ เว่ยหลางก็คงไม่ได้เกลียดฉันจนอยากจะฆ่าให้ตายเหมือนในนิยายอีกต่อไป

เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว อี้จึงนั่งอมยิ้มมองบาดแผลที่มืออย่างพอใจ เจ็บตัวแค่นี้แลกกับได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวร้ายที่เป็นไปในทางที่ดีขึ้น

คุ้มมาก คุ้มกว่าโปรชิ้นที่สองหนึ่งบาทอีก!

“พี่เสี่ยวผิง...” เสียงหวานดังขึ้น ดวงตาหงส์ทอดมองไปยังผืนผ้าแพรสีขาวที่กำลังถูกพันรอบฝ่ามือตนอย่างสุขใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ “พรุ่งนี้เช้าตรู่ ช่วยปลุกข้าด้วย”

เพียงเท่านั้น บรรยากาศในห้องที่เงียบสงัดพลันสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย เสี่ยวผิงเงยหน้าขึ้นในทันที ชะงักไปชั่วครู่ ราวกับไม่แน่ใจนักว่าตนได้ยินคำสั่งนั้นถูกต้องหรือไม่

“คุณชายน้อย! ท่านยังจะไปหาเจ้าเด็กชั่วนั่นอีกหรือเจ้าคะ ทั้งที่ถูกกลั่นแกล้งจนได้แผลเช่นนี้แล้วแท้ ๆ”

เสี่ยวผิงตอบกลับทั้งเสียงสั่นพร่า ด้วยความโกรธเคืองและห่วงใยในคราเดียวกัน ก่อนถูกคุณชายน้อยที่นางรักจนยอมถวายหัวให้ขัดขึ้นแผ่ว ปรามไม่ให้ผิงเอ่ยถ้อยคำตำหนิคนผู้นั้นออกมาอีก

“ข้าบอกว่าข้าสะดุดชายผ้าล้มเองต่างหาก พี่เสี่ยวผิงโทษเว่ยหลางเช่นนั้นได้อย่างไรกัน”

“ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวเพียงหวังดีต่อคุณชาย...”

“ข้ารู้ดีว่าพี่รักและหวังดี แต่พี่เสี่ยวผิง...เว่ยหลางไม่ได้คิดร้ายกับข้าหรอก” คุณชายน้อยกล่าวพลางกลั้วยิ้มจาง “เพราะตอนนี้... เขากับข้าเป็นสหายกันแล้วนี่นา”

แม้อยากจะพูดขัดหรือคัดค้านขึ้นมาในบัดดล แต่เสี่ยวผิงกลับไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก ทำได้เพียงก้มหน้าลง ทำหน้าที่ของตนต่อไปอย่างเงียบ ๆ ความหวาดระแวงในใจของนางที่มีต่อตัวจ้าวเว่ยหลางนั้นยังไม่อาจลบเลือนได้โดยง่าย…

แต่ถึงกระนั้น เสี่ยวผิงก็ไม่อาจทำลายรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนของคุณชายเฟิ่งอี้ได้เลย

ซ่า ซ่า…

เสียงน้ำที่ถูกตักขึ้นและเทลงถังไม้ยังคงดังซ้ำ ๆ สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณริมธารเล็กหลังจวน ท่ามกลางความเงียบสงัดของช่วงเวลาต้นวัน

แสงอรุณแรกทอประกายอ่อนเหนือยอดไม้ใหญ่ ส่องลอดผ่านกิ่งก้านทอดเงายาวลงบนผิวน้ำใสที่ไหลเอื่อยเป็นประกายระยิบระยับ ไหวตามแรงลมอ่อน ๆ

แต่ความสงบตรงหน้านี้ กลับไม่อาจกล่อมใจเด็กหนุ่มให้ผ่อนคลายได้เลยแม้แต่น้อย

“…”

ร่างสูงใหญ่กำยำ ในชุดผ้าต่วนปักปะชุนจนเก่าซีดโน้มลำตัวก้มลงอย่างเชื่องช้า กล้ามเนื้อแขนแข็งแรงขยับไปตามแรงกดของร่างกาย ช้อนกระบวยไม้ที่ถูกจุ่มลงไปในน้ำใสสะอาดตักขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เติมเต็มลงในถังไม้ที่เตรียมไว้สำหรับแบกขึ้นบ่า

แม้จะพึ่งเริ่มต้นวันแต่บรรยากาศรอบกายของเว่ยหลางก็ยังคงอบอวลไปด้วยความหนักอึ้งเพราะความคิดบางอย่างที่กดทับอยู่บนบ่ามาตั้งแต่รุ่งสาง

วันนี้จ้าวเฟิ่งอี้ไม่ได้มารอเขาที่หน้าเรือน

คุณชายผู้นั้นที่มาคอยตามติดเขา ตลอดสามสี่วันที่ผ่านมาหายไปแล้ว

“…”

ริมฝีปากกระจับไม่ได้แค่นเสียงพูดคำใดออกมา มีเพียงแววตาเว้าลึกที่พลันอ่อนลงไปนิด เมื่อคิดถึงใครคนนั้น

เว่ยหลางยังคงจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้ดี หัวของเขาเอาแต่เล่นซ้ำภาพที่ตนเองเผลอตัวสะบัดแขนอย่างรุนแรงจนคุณชายร่างผอมผ่ายต้องล้มลงไป

เขาคงโกรธเคืองจนไม่อยากเป็นสหายกับข้าอีกแล้ว

แม้จะเกิดมาพร้อมบุญวาสนาและชาติกำเนิดสูงส่ง เป็นถึงบุตรชายคนรองของเจ้ากรมการคลังจ้าวเลี่ยงจิน ทว่าในสายตาของผู้คน เว่ยหลางกลับถูกมองเป็นเพียงเศษสวะถูกเหยียดหยาม ไม่ได้รับแม้กระทั่งความเคารพหรือการยอมรับในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเลย

ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะมารดาผู้วิปลาสทำให้บิดาแท้ ๆ รังเกียจจนไม่คิดจะเหลียวแล สถานะของสองแม่ลูกในจวนจ้าวจึงถูกลดทอนลงมาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน อย่างเป็นที่รู้กันโดยทั่วว่าพวกเขาสองแม่ลูกคือสายเลือดที่จ้าวเลี่ยงจินไม่ใยดี

เพียงแค่ต้องดิ้นรนหาข้าวกินให้อยู่รอดไปวัน ๆ ก็หนักหนาสาหัสเกินพอแล้ว

เว่ยหลางไม่เคยมีใครพร่ำสอนให้รู้ว่าหากทำสิ่งใดผิดพลาดต่อผู้อื่นแล้ว จะต้องแก้ไขอย่างไรได้หรอก

[1] เขาไท่ซาน (Mount Tai) คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญที่สุดใน 5 ขุนเขาแห่งทิศบูรพาของจีน ตั้งอยู่ในมณฑลซานตง เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติของยูเนสโก (UNESCO) เป็นสถานที่แสวงบุญและประกอบพิธีบวงสรวงของจักรพรรดิจีนมานับพันปี