บทที่ 7

ลมบ่ายเอื่อยพัดลอดบานหน้าต่างไม้ฉลุแกะลายสลักวิจิตร กลิ่นดอกเหมยฮวาหอมอ่อนพลันลอยผ่านตามเข้ามาเยือน เงาไผ่ยาวทอดทาบเป็นลายเส้นพลิ้วไหวบนพื้นภายในเรือนตงฝู หรืออีกชื่อที่บ่าวไพร่ย่อมรู้กันดีนั่นคือเรือนพักส่วนตัวของคุณชายน้อยจ้าวเฟิ่งอี้

“เฮ้อ…”

ร่างเล็กในอาภรณ์สีอ่อนทอดกายนิ่งอยู่บนตั่งไม้หอมลายเมฆมงคล คางมนวางเท้าเหนือหลังมืออย่างเหนื่อยหน่ายใจ ดวงตาทรงลูกท้อสีขลับเข้มเหม่อล่องลอยอยู่กลางห้วงความคิด

เฮงซวยชะมัด…นี่ฉันต้องอยู่ในร่างของจ้าวเฟิ่งอี้ไปจนตายไม่มีทางกลับไปจริง ๆ หรือ?

จ้าวเฟิ่งอี้ หรือก็คือ อี้ ที่ตระหนักได้แล้วว่าหลังเหตุการณ์รถพุ่งชนนั้น ด้วยเหตุผลลึกลับบางประการ เขากลับทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตัวละครประกอบที่ไร้ค่า อย่างคุณชายเกอน้อยจ้าวเฟิ่งอี้ผู้มีนิสัยย่ำแย่…

พร้อมจุดจบที่ถูกเขียนไว้อย่างชัดเจนนั่นคือจะต้องถูกเว่ยหลางในวัยผู้ใหญ่ล้างแค้นจนสิ้นชีพ!

“สุดจะเริ่ดเลยคุณแม่!” อี้พูดกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงประชดประชัน ริมฝีปากบางยิ้มเหยเก “ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ยังต้องมาอยู่ในร่างนี้ที่จุดจบก็ต้องตายซ้ำสองอีก แถมอนาถกว่าเดิมหลายเท่า”

เสียงบ่นพึมพำแผ่วเบาแต่กลับหนักอึ้ง สะท้อนก้องในห้องนอนกว้างเงียบสงัด นัยน์ตาสีขลับเข้มหลุบมองฝ่ามือที่ตามหลักคือของตนเองแล้ว ตอนนี้มีแผลถลอกเล็กน้อยเป็นแนวยาวปรากฏชัด รอยแดงจาง ๆ นั้นเหมือนตราประทับ เป็นของที่ระลึกจากวินาทีโกลาหลที่เขาเผลอตัวกระโจนเข้าไปปกป้องเว่ยหลางเอาไว้

“คุณชาย เจ็บที่บ่าวทำหรือเจ้าคะ?”

เสี่ยวผิงที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ข้างตั่ง ได้ยินเสียงเสียงบ่นพึมพำที่นางฟังไม่เข้าใจ นิ้วมือที่กำลังแตะผ้าชุบน้ำลงบนฝ่ามือของอี้จึงชะงักค้าง ถามออกไปด้วยความกังวล

“ม-ไม่หรอก ทำต่อเถอะ…” ริมฝีปากสวยตอบพร่าเบา เพิ่งตระหนักได้ว่าตนคงเผลอทำให้อีกฝ่ายตกใจจึงรีบเอ่ยแก้

เสี่ยวผิงเพียงโน้มศีรษะรับคำ ก่อนจะกลับมาแตะลงบนผิวหนังด้วยความระมัดระวัง

ไม่รู้จะเรียกว่าโชคชะตาเข้าข้างหรือเย้ยหยันดี แต่อย่างน้อยอี้ก็ได้อยู่ในร่างของจ้าวเฟิ่งอี้ที่ยังไม่ถึงวัยสิบห้าปีดี กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ…

เขาย้อนมาในช่วงเวลาเจ็ดปีก่อนโศกนาฏกรรมจะเกิดขึ้น

เว่ยหลางในตอนนี้ก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยใกล้เคียงกัน จากคำบอกเล่าของเสี่ยวผิง เขาอายุมากกว่าเฟิ่งอี้สองถึงสามปีเห็นจะได้ และยังไม่ได้กลายเป็นแม่ทัพปีศาจที่ถูกความมืดครอบงำและลงมือสังหารทุกชีวิตในสกุลจ้าว

ตอนนี้เว่ยหลางเป็นเพียงเด็กน่าสงสารที่ไร้เดียงสา

ทว่าโชคชะตาที่ถูกเขียนไว้ในนิยายก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ท้ายที่สุดแล้ว เว่ยหลางจะต้องกลายเป็นตัวร้ายอยู่ดี แถมอี้ยังเหลืออีกครึ่งเล่มที่ยังอ่านไม่ถึง ทำให้เขาไม่รู้เรื่องราวที่เหลือเลยสักนิด

ไม่เก๋เลย! ทำไมไม่เหมือนคนอื่นในนิยายที่ทะลุมิติไปแล้วรู้ทุกเรื่อง อยู่แบบสบายใจเฉิบ

และแม้ใบหน้าของตัวร้ายอย่างเว่ยหลางในเวลานี้จะดูเงียบสงบอาจเพราะยังเยาว์วัยจึงไม่แสดงพิษสงใด ๆ ออกมาก็จริง แต่ในดวงตาคู่นั้นเขาเห็นประกายของบางอย่าง

ประกายของความเยือกเย็นที่ซ่อนอยู่ในความมืด รอวันก่อตัวเป็นพายุในภายภาคหน้า

หากเขาไม่เปลี่ยนเส้นเรื่อง ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม จ้าวเฟิ่งอี้ก็จะตายด้วยมือเว่ยหลางอย่างเลี่ยงไม่ได้

ตัวร้ายอย่างเว่ยหลางในนิยาย เป็นปีศาจที่ถูกความเจ็บปวดทำให้จิตใจบิดเบี้ยว แต่เว่ยหลางในตอนนี้เขายังไม่ถูกทำให้แตกสลาย ยังเป็นเพียงเด็กน่าสงสารคนหนึ่งที่ถูกสังคมโบยตี

บางที…

บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนตอนจบของนิยายเรื่องนี้ได้ ถ้าเขาช่วยให้เว่ยหลางไม่ต้องกลายเป็นปีศาจ…

เขาอาจจะรอดได้จริง ๆ ใช่ไหม?

“…”

ความหวังที่จะได้หาทางกลับไปยังโลกใบเดิมของอี้ดับสิ้นไปแล้ว ตั้งแต่ยังไม่ได้ลองพยายามด้วยซ้ำ

ตามเนื้อเรื่องในนิยาย ที่นี่คือยุคจีนโบราณ โลกที่ไร้ไฟฟ้า ไร้อินเตอร์เน็ตและเต็มไปด้วยค่านิยมที่ผูกติดกับเหล่าเทพ มารและชะตากรรม หากเขาเอ่ยปากบอกใครว่ามาจากอนาคตหลายร้อยปีข้างหน้าและขอวิธีกลับไป มีหวังได้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นวิญญาณร้าย จับไปประหาร ตายแหงแก๋อีกรอบก่อนโตแน่นอน

ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่จึงมีแค่การใช้ชีวิตในฐานะของจ้าวเฟิ่งอี้ให้ได้ และหาทางหนีตายจากตอนจบที่ถูกเขียนไว้แล้ว

นี่แค่นึกก็เสียวสันหลังวาบแล้ว! จะให้ทำใจรอโดนหมอนั่นเอาเชือกลากคอแบบในนิยายได้ไงเนี่ย?!

แล้วโลกไหนไม่ส่ง ดันส่งทะลุมิติเข้ามาในโลกนิยายที่ยังอ่านไม่จบด้วยซ้ำอีก ตัวช่วยแบบระบบเทพหรือวัตถุเจ๋ง ๆ ก็ไม่มี

เฮงซวย เฮงซวย เฮงซวย!

อี้ไม่อยากตาย!

“คุณชาย… บ่าวทำแผลให้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงของเสี่ยวผิงเอ่ยดังขึ้นแผ่ว เรียกอี้ให้สะดุ้งเล็กน้อย หลุดจากภวังค์ เขาหันไปสบกับดวงตาของเด็กสาวตรงหน้า

“เจ็บปวดตรงไหนอีกหรือไม่เจ้าคะ?”

ในตอนที่อยู่ริมธารน้ำ อี้ไม่รู้ว่าบ่าวหญิงผู้นี้เป็นใคร แต่ตอนนี้เขาจำได้แจ่มแจ้งแล้ว

ในนิยายเรื่องนี้ เธอคือเสี่ยวผิง บ่าวรับใช้คนสนิทของจ้าวเฟิ่งอี้ ผู้ติดตามเขามาตั้งแต่แรกเกิดจะเรียกว่าพี่เลี้ยงก็คงได้ คงจะประมาณแบบ…

แนนนี่ผิง!

หลังจากพ่อแม่แท้ ๆ ของจ้าวเฟิ่งอี้สิ้นบุญไป ตอนนั้นเขามีอายุเพียงแปดปี เสี่ยวผิงก็กลายเป็นบ่าวคนสนิทที่ไม่เคยห่างตัว คอยประคับประคองทั้งร่างกายและจิตใจของคุณชายน้อยให้เติบใหญ่มาได้ถึงทุกวันนี้

ในวันที่เว่ยหลางหวนกลับมาล้างแค้นสกุลจ้าว เสี่ยวผิงก็ยังคงยืนหยัดอยู่เคียงข้าง เธอเป็นดั่งกำแพงสุดท้ายที่ปกป้องเฟิ่งอี้ไว้ด้วยชีวิต แม้รู้ว่าแรงของตนไม่อาจหยุดยั้งชะตากรรมได้ แต่ก็ยังเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้นจนลมหายใจสุดท้าย ก่อนจะสิ้นใจไปพร้อมกับความเศร้าโศกที่ต้องเห็นคุณชายน้อยของตนถูกลากออกไปต่อหน้าต่อตา

หากจะมีใครสักคนในโลกนิยายเรื่องนี้ที่รักคุณชายนิสัยเสียอย่างจ้าวเฟิ่งอี้ได้จริง ๆ

…ก็คงเป็นเสี่ยวผิงนี่แหละ