18. Part : แฟนเด็กของโจอิ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : แฟนเด็กของโจอิ

--------------------------------------------------------------------------

ร้านกาแฟในมหาลัย ช่วงเช้า...

วันนี้หลังจากที่โจอิมาส่งยูมิที่มหาลัย เขาก็กลับบ้านไปหาคุณแม่สุดที่รัก เพื่อที่จะโผล่ไปให้คุณฮารุหายคิดถึง และบอกข่าวดีว่าเขาจะกลับมานอนค้างคืนที่บ้านในคืนนี้

“ชาเขียวปั่นวิปครีมคาราเมลแก้วนึงค่ะ” ยูมิเอ่ยสั่งเมนูพิเศษที่เธอชอบกับพนักงานที่หน้าเคาน์เตอร์

“แปดสิบห้าบาทค่ะ”

“นี่ครับ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นจากทางด้านหลังพร้อมกับยื่นธนบัตรใบสีเทาให้กับพนักงานคิดเงิน

“พี่โยชิ...”

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ^^”

“มาทำอะไรที่นี่คะ” ยูมิเอ่ยถามไปอย่างอึดอัดใจ เพราะคิดว่าการบังเอิญเจอกับโยชิโดยไม่มีโจอิอยู่ด้วยคงไม่ดีนัก หากว่าคนพี่รู้เรื่องเข้า

“พี่ตั้งใจจะมาหายูมิน่ะ มานั่งรอที่นี่ตั้งแต่เช้าแล้ว”

โยชิรู้ว่าถ้าเขาไปหาเธอที่บ้านก็คงเจอโจอิที่ปักหลักอยู่ที่นั้นขัดขวางไว้ไม่ให้ทำคะแนน ซึ่งเขาอยากมาพูดคุยกับเธอให้แน่ใจ ว่าสถานะของเธอเวลานี้ยังโสด และเสียงที่ได้ยินในวันนั้นเป็นเพียงแค่การจงใจสร้างความเข้าใจผิดของโจอิที่ไม่ต้องการให้ตนยุ่งกับยูมิผู้เป็นน้องสาว

ทั้งคู่เดินมานั่งด้วยกันที่โต๊ะของมุมร้าน เพื่อพูดคุยกันในช่วงที่ยูมิยังพอมีเวลาว่างที่จะคุยกับโยชิในช่วงก่อนถึงเวลาเข้าเรียน “ยูมิมีเวลาคุยด้วยแป๊บเดียวนะคะ เพราะเดี๋ยวไม่ทันเข้าเรียน”

“ครับ แค่แป๊บเดียวก็พอแล้ว ...ว่าแต่ขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งแล้วเป็นไงบ้างครับ”

“ก็ดีค่ะ โชคดีที่มีเลขากับลูกน้องของคุณพ่อช่วยทำงานแทนให้ แล้วก็มีพี่โจดินกับคุณแม่คอยจัดการ ช่วยตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ ให้ยูมิ…” เธอมีผู้ใหญ่ทั้งสองท่านคอยให้คำปรึกษาอยู่ตลอด เกี่ยวกับเรื่องที่เธอยังไม่เข้าใจ และไม่มีประสบการณ์พอที่จะตัดสินใจเรื่องใหญ่ที่เกินความสามารถ

“มีอะไรให้พี่ช่วยบอกได้เลยนะครับ”

“ขอบคุณพี่โยชิมากนะคะ แต่ว่ายูมิมีครอบครัวคอยช่วยเหลือแล้วล่ะค่ะ” เวลานี้ยูมิไม่ได้มองว่าเธอตัวคนเดียวอีกต่อไป หลังจากที่โจอิเข้ามาอยู่ที่บ้านเป็นเพื่อน เธอก็ไม่รู้สึกถึงความเหงาอีกเลยเพราะตัวติดกันไม่ห่าง

ไม่เพียงแค่นั้น แต่ทั้งครอบครัวของโจอิยังคอยโทรถามไถ่เรื่องราวของเธออยู่ตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กจนไปถึงเรื่องใหญ่ เลยทำให้เธอรู้สึกไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนก่อน

“ว่าแต่วันนั้นที่ไอ้โจอิมันมารับสายของยูมิ?”

ยูมิเหลือบมองเวลาและก็คิดเอาตัวลอดได้ทัน “เอ่อ...ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว ยูมิขอตัวไปก่อนนะคะ”

“อ๋อ ได้ครับ งั้นเราไว้เจอกันใหม่นะ”

“ค่ะ”

ทันทีที่ยูมิวิ่งออกจากร้านไป ใบหน้าเป็นมิตรแสนอบอุ่นนั้นก็เปลี่ยนเป็นร้ายกาจไม่ต่างจากพี่ชายตัวร้ายของเธอ โยชิคิดไม่ตกกับเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งเพื่อนเก่าและสาวที่ตนหมายปอง เพราะหากสิ่งที่คิดเกิดขึ้นจริงเขาคงพลาดโอกาสที่จะได้ขึ้นรวมแก๊งกับยูมิ และคงเสียหน้าหากว่าคนที่ได้ยูมิไปครองเป็นโจอิ

หน้ามหาลัย ช่วงเลิกเรียน...

ปึง! ทันทีที่ยูมิขึ้นมาบนรถสปอร์ตหรูของโจอิที่จอดรออยู่หน้ามหาลัย คนตัวเล็กก็พูดบ่นน้ำไหลไฟดับถึงเรื่องเรียนที่เธอไม่ชอบใจ

“เรียนไปตั้งหกวิชา หัวยูมิแทบจะระเบิด ไม่รู้จะสอนทำไมเยอะแยะวิชานี้ยังไม่ทันเข้าใจก็ต้องเริ่มเรียนวิชาใหม่แล้ว ไม่มีอะไรเข้าหัวยูมิสักอย่าง...”

“^^” เสียงพูดง้องแง้งของเธอทำอีกคนตลกและเผลอหัวเราะออกมา

“ขำอะไร ยูมิปวดหัวจะตาย” คนขี้อ้อนเอนไปซบไหล่กว้างของแฟนหนุ่ม เพราะต้องการงอแงกับชายหนุ่มถึงเรื่องที่ทำให้เธอปวดหัวอยู่ตอนนี้

“จะบ่นทำไม ไม่อยากเรียนก็ออกมาสิ”

“ออกได้เหรอคะ?”

“ถ้าคิดว่าเรียนไปแล้วไม่ได้ใช้ก็ไม่ต้องเรียนหรอก เรียนแค่อะไรที่เป็นประโยชน์กับอนาคตข้างหน้าก็พอ”

“ยังไงคะ?”

“ก็ถ้าเกิดว่าอนาคตยูมิต้องเข้าบริหารบริษัท ก็ควรจะศึกษาเรื่องการบริหารจัดการอะไรแบบนั้นไง เรียนแค่เรื่องที่จำเป็นต้องเรียน”

“ไหนพี่โจอิเคยบอกว่าจะจัดการเรื่องนั้นให้ยูมิไง ไหนบอกว่าจะช่วยยูมิสานต่องานของคุณพ่อ...” เธอทวงถามถึงคำพูดที่เขาเคยบอกไว้

“ก็ใช่ แต่ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องแต่งงานกันก่อนไม่ใช่เหรอ…” โจอิพูดตะกุกตะกัก เมื่อเรื่องนั้นเกี่ยวกับการแต่งงานที่เขาไม่เคยพูดถึงกับสาวคนไหน และไม่เคยวาดฝันเรื่องนั้นอยู่ในหัว

“งั้นก็แต่งเลยค่ะ แต่งพรุ่งนี้เลย ยูมิจะได้ออกจากมหาลัยสักที ไม่อยากเรียนแล้ว...” ท่าทางงอแงของยูมิวันนี้มันดูเข้าตาชายหนุ่มเลือดร้อนสุดๆ มันเป็นท่าทางที่เขาอยากเห็นทุกวันหากว่าเรื่องที่เธองอแงเป็นเรื่องที่มีเขาอยู่ในนั้น

“แต่งงานไม่ใช่เล่นขายของนะยูมิ ต้องทำให้ถูกต้องสิ...”

“งั้น...รอไปก่อนก็ได้ค่ะ ยูมิจะอดทนมาเรียนเอา” เธอพูดจบก็หันไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดท่าทางหงุดหงิดหัวเสีย เพราะเหตุผลที่อยากเลิกเรียนเต็มทน

“ไม่อยากเรียนขนาดนั้นเลยเหรอ?” คนหน้าดุถามแฟนเด็กของตนด้วยรอยยิ้ม

“ก็มันไม่จำเป็นหนิคะ ถ้าเกิดว่ายูมิเรียนไปแล้วพี่โจอิก็ต้องดูแลทุกอย่างแทนยูมิอยู่ดี สู้ยูมิไปทำอะไรที่ยูมิชอบทำดีกว่า”

“แล้วยูมิชอบทำอะไรล่ะ?”

“ตอนนี้ยังคิดไม่ออกค่ะ ก็แค่อยากอยู่บ้านกับพี่โจอิทุกวัน...” เธอพูดบอกแฟนหนุ่มตาใส ถึงเรื่องที่ทำให้เธอสุขใจและไม่เบื่อที่ได้ทำ

“ว่าแต่...พี่โจอิเรียนจบอะไรคะ จะบริหารบริษัทคุณพ่อแทนยูมิได้แน่ใช่ไหม?”

“ยูมิคิดว่า พี่เรียนจบอะไร” เขาตอบเธอกลับเป็นคำถาม เพราะอยากรู้ว่ายูมิประเมินตัวเขาไว้ที่ระดับไหน

“ดื้อๆ แบบนี้น่าจะ อือ~ มอต้นหรือเปล่าคะ หรือมอต้นก็ไม่จบ...”

“เดี๋ยวเถอะ พี่จบถึงป.โทรเลยนะ”

“พูดจริงเหรอคะ โกหกหรือเปล่า” สาวสวยตาเบิกโต เมื่อได้ยินว่าแฟนเกเรของเธอเรียนจบถึงป.โท

“ถ้าไม่เชื่อ ถึงบ้านก็ลองถามคุณฮารุดูสิ”

“ว้าว แฟนยูมิจบตั้งป.โทเลยเหรอคะ ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย”

“เดี๋ยวเถอะ!”

“ฮ่าๆ^^”

ยูมิหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นว่าโจอิทำหน้าดุที่พักนี้เธอไม่ได้เห็นมันมานาน หลังจากได้ชื่อว่าเป็นแฟนเด็กของคนใจร้อนอย่างโจอิ เขาก็เลิกตะคอกเธอไปนาน จนลืมไปแล้วว่าเมื่อก่อนเขาเคยทำเธอร้องไห้เพียงเพราะเสียงดุๆ ของเขา...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds