23. Part : ลอบทำร้าย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ลอบทำร้าย

--------------------------------------------------------------------------

ช่วงบ่าย...

โจอิใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงนั่งรอแฟนสาวของตนอยู่ที่ร้านอาหารที่เดิม เพราะเธอมีเรียนอีกเพียงแค่วิชาเดียวเท่านั้นก็ได้เลิกเรียน ซึ่งเขาก็คิดคำพูดไว้มากมาย ที่จะพูดบอกกับแม่ของเขาถึงเรื่องความสัมพันธ์ในรูปแบบคนรักที่เกิดขึ้นกับยูมิผู้เป็นน้องสาว…

“พี่โจอิ ยูมิมาแล้ว~”

“ไปครับ กลับบ้านกัน...”

โจอิพูดบอกคนตัวเล็กพร้อมกับจูงมือของเธอเดินออกนอกร้าน ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีคนจ้องมองเขาอยู่จากที่ไกลๆ จนเริ่มมารู้สึกได้ก็เมื่อขับรถออกมาจากหน้ามหาลัยสักพัก และเริ่มมีรางสังหอนว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในตอนที่เห็นว่ามีรถขับจี้ตูดมาติดๆ เมื่อถึงทางเปลี่ยว

เอี๊ยด!!

รถคันหลังขับเร่งความเร็วก่อนจะปาดหน้ารถของโจอิเพื่อหยุดรถของเขาไว้ ซึ่งโชคดีว่าโจอิตะหงิดใจอยู่ก่อนแล้วจึงไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น แต่ก็ทำให้สาวสวยที่นั่งมาด้วยตกใจกลัวจนตัวสั่น

กึก! โจอิหยิบปืนหน้าคอนโซนรถมาขึ้นลำให้ยูมิ ก่อนจะพูดบอกแฟนสาวที่อยู่ในสภาพตื่นกลัว เมื่อเธอเห็นว่ามีชายโพกหน้าเดินลงมาจากรถคันที่ขับปาดหน้าพวกเขา ชายร่างสูงยาวพอๆ กับโจอิถึงสี่คน

“ยูมิ ห้ามลงจากรถเด็ดขาด ถ้าพี่สู้ไม่ไหวยิงปืนขู่มันนะ จำได้ใช่ไหมว่าใช้ยังไง...” โจอิพูดบอกกับแฟนสาวอย่างใจเย็น เพราะพอดูออกว่าคนพวกนั้นเตรียมตัวมาอย่างดีแล้ว ที่จะมาหาเรื่องตน

ด้านนอกรถ...

“ใครส่งพวกมึงมา?” เขารู้ว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ จึงถามชายทั้งสี่คนออกไป

“ไม่ต้องห่วง วันนี้ยังไม่ใช่วันตายของมึง กูแค่มาเอาเลือดหัวมึงออกเฉยๆ” หนึ่งในชายทั้งสี่คนพูดขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินปรี่เข้ามาหาโจอิ เพื่อทำตามคำสั่งของนาย

ความว่องไวและหมัดหนักของโจอิทำให้เขาเอาตัวลอดจากชายทั้งสี่คนได้ไม่นานนัก สี่รุมหนึ่งเป็นเรื่องยากเกินที่เขาจะเอาชนะได้ เพราะทั้งสี่เป็นคนที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อการต่อสู้ ไม่ใช่คนธรรมดาที่เขาเคยมีเรื่องด้วย

“หยุดนะ! ไม่งั้นฉันยิงพวกแกจริงๆ ด้วย!”

ยูมิหันปืนไปทางคนร้ายที่กำลังรุมทำร้ายร่างกายแฟนหนุ่มของเธออยู่ ถึงแม้ใบหน้าจะเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา แต่เธอก็ยังทำใจสู้เพราะคิดว่าเวลานี้เธอต้องสู้เพื่อปกป้องโจอิ

“ไปจัดการมัน...” หนึ่งในชายสี่คนที่รุมทำร้ายโจอิพูดขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหัวหน้าของคนเกเรพวกนั้น แต่ก็ยังไม่ใช่ตัวสั่งการ

“อย่าเข้ามานะ!” ปัง!!

“ห้ามทำอะไรแฟนฉันนะไอชั่ว!” มือน้อยสั่นระรัวล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายขึ้นมา เพื่อพูดบอกกับคนที่ถือสายรออยู่ คนที่เธอโทรหาตั้งแต่โจอิเปิดประตูลงจากรถไป

“คุณตำรวจช่วยด้วยคะ ฮึกๆ คนร้ายมันมากันสี่คนค่ะมันรุมทำร้ายแฟนยูมิ ฮึกๆ มันมารถเก๋งสีดำไม่สวมป้ายทะเบียนค่ะ”

“กลับ!” เสียงทุ้มเข้มของชายหนึ่งในสี่คนนั้นพูดขึ้น เมื่อได้ยินยูมิพูดสายกับตำรวจ

เธอวิ่งมาโอบร่างไร้สติของแฟนหนุ่มไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะพูดบอกปลายสายอีกครั้งหลังจากพวกคนชั่วขับรถจากไป “ฮือ มันไปแล้วค่ะพี่โจดิน รีบมานะยูมิกลัว”

“รอแป๊บนึงนะ ไม่ต้องวางสาย พี่กำลังรีบไป” เสียงโจดินปลายสายพูดบอกกับยูมิที่กำลังหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“พี่โจอิได้ยินยูมิไหม ฮือ!”

“...”

“ตอบยูมิหน่อย อย่าเงียบสิพี่โจอิ ฮือ” คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นว่าแฟนหนุ่มของเธอไม่มีสติพูดตอบกลับและมีเลือดออกที่ศีรษะ อีกทั้งแผลแตกบริเวรใบหน้าหลายจุดจนทำให้เลือดท่วมใบหน้าของโจอิไปหมดเวลานี้

หน้าห้องฉุกเฉิน...

ยูมิเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน และชะเง้อคอมองดูด้านในตลอดทุกครั้งที่หมอและพยาบาลเดินออกมาจากห้อง เสียงร้องไห้ของเธอยังคงดังอยู่ไม่หยุด จนทำโจดินพี่ชายคนโตที่ไปรับทั้งคู่มาที่โรงพยาบาลเป็นห่วงทั้งสองคนไม่ต่างกัน

“ยูมิพอจะรู้ไหม ว่าช่วงนี้ไอโจอิมันไปมีเรื่องกับใคร?”

“ฮึก ไม่ค่ะ พี่โจอิไม่ได้บอกอะไรยูมิเลย ฮือ”

“ใจเย็นๆ นะไม่ต้องร้อง เดี๋ยวคืนนี้ยูมิไปนอนกับพี่นิเฌอที่บ้านคุณฮารุโอเคไหม เดี๋ยวพี่อยู่เฝ้าไอ้โจอิที่โรงพยาบาลเอง...”

“ไม่เอาค่ะ ยูมิอยากอยู่ดูพี่โจอิที่นี่ ฮือ!”

“ตอนนี้คุณฮารุกับนิเฌอรอยูมิกลับบ้านอยู่ กลับไปพักก่อนเถอะนะ เดี๋ยวพี่อยู่จัดการที่นี่เอง” เขาเห็นสภาพของเธอที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาเปื้อนเลือดก็รู้ได้ว่าวันนี้เธอคงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

“คนพวกนั้นจะไม่กลับมาทำร้ายพี่โจอิอีกใช่ไหมคะ ยูมิกลัว”

“ถ้าพี่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครทำอะไรมันได้แน่ ยูมิกลับไปพักเถอะนะ เดี๋ยวพี่ให้ลูกน้องไปส่งที่บ้าน...”

บ้านคุณฮารุ เวลาต่อมา...

“ยูมิ~” เสียงสาวท้องเรียกหาคนตัวเล็กที่เดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำใส

“พี่นิเฌอ ฮือ~”

“เป็นไงบ้างลูกยูมิ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก” คุณฮารุที่รออยู่กับนิเฌอรีบถามไถ่ลูกสาวของเธอกับเรื่องน่ากลัวที่เกิดขึ้น

“ยูมิไม่เป็นอะไรค่ะ แต่ว่าพี่โจอิเลือดเต็มหน้าเลย ฮือ ทำยังไงดีคะ”

“เฮ้อ~ ตาโจอิไม่เป็นอะไรหลอก เชื่อแม่เถอะนะ”

“นั่นสิ ยูมิขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนอนพักก่อนนะคะ” นิเฌอพูดปลอบยูมิอีกคน เพราะเธอรู้ดีว่ายูมิเป็นเด็กขี้กลัวแค่ไหน เพียงแค่นึกว่าเธออยู่ในเหตุการณ์ที่โจอิถูกทำร้ายจนเลือดอาบหน้า ก็พอเดาได้ว่าตอนนี้ยูมิคงหวาดกลัวจับใจ

ห้องนอนยูมิ ช่วงค่ำ...

นิเฌอนั่งรอยูมิอยู่ที่เตียง เพื่อจะเข้านอนพร้อมกันกับเธอ ซึ่งเวลานี้เธอและยูมิมีความสัมพันธ์แบบพี่น้องที่เป็นครอบครัวเดียวกัน แม้จะเคยมีความรักให้กันในแบบคนรักแต่ความรู้สึกนั้นก็จบลงไปแล้ว

“มานอนกันเถอะค่ะยูมิ...”

“ถ้าพี่โจอิเป็นอะไรไป ยูมิจะอยู่ยังไง...” เธอคิดเรื่องนั้นตลอดเวลาที่อยู่ในห้องน้ำ จนต้องพูดมันออกมาเพราะทนเก็บสิ่งนั้นไม่ไหว

“พี่โจอิไม่เป็นอะไรหรอก ตอนนี้เขาถูกย้ายไปห้องพักฟื้นแล้ว พี่โจดินพึ่งโทรมาบอกพี่เมื่อกี้เอง...”

“จริงเหรอคะ ฮือ ยูมิกลัวแทบแย่...”

“ยูมิชอบพี่โจอิเหรอคะ?” ท่าทางที่แสดงออกว่าเธอเป็นห่วงโจอิในรูปแบบนั้น มันทำให้นิเฌอต้องเอ่ยถามกับสิ่งที่สัมผัสได้

“...”

“...ใช่สินะ ยูมิของพี่โตเป็นสาวแล้วเหรอเนี่ย” นิเฌอพูดพร้อมกับลูบหัวเด็กน้อยของเธอ ที่เวลานี้กลายเป็นสาวเต็มตัวและเริ่มมองเห็นความรักในรูปแบบคนรักที่แท้จริงเหมือนกันกับเธอ

“ใช่ค่ะ ยูมิรักเขา ฮือ! ยูมิรักเขามากค่ะพี่นิเฌอ ฮือ~”

เธอสวมกอดนิเฌอและร้องไห้ออกมาสุดเสียงกับเรื่องหวาดกลัวที่เจอ เธอกลัวว่าจะรับไม่ไหวหากว่าต้องเสียเขาไป ผู้ชายที่เป็นทั้งคนรักและเป็นทั้งครอบครัวของเธอ…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds