22. Part : ถึงเวลา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ถึงเวลา

--------------------------------------------------------------------------

“...เหอะ เมียเหรอ มึงพูดบ้าอะไรของมึง?”

“ถ้ามึงคิดจะยุ่งกับเมียกู มึงก็ต้องยอมแลกด้วยชีวิต เพราะกูไม่ยอมให้มึงแย่งยูมิไปอีกคนแน่...”

โจอิทนไม่ได้หากว่าเพื่อนชั่วตัวร้ายของเขาจะมาแย่งยูมิไปอีกคน หลังจากที่โยชิทำเรื่องชั่วในอดีตกับเขาไว้ ด้วยการลักลอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กับแฟนสาวที่เขาคบหาอยู่ จนเรื่องครั้งนั้นเป็นต้นเหตุให้ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนของทั้งคู่จบลง อีกทั้งยังเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเกลียดโยชิจนอยากจะลงมือฆ่าทิ้งทุกครั้งที่เจอหน้า...

“...”

“ใช่ค่ะ ตอนนี้ยูมิกับพี่โจอิเราคบกันอยู่...” คนตัวเล็กสลัดทิ้งเรื่องงี่เง่าที่เธอทำกับแฟนหนุ่มเมื่อคืน เพราะคิดว่าที่เธอไม่ยอมพูดบอกเขาถึงเหตุผลที่น้อยใจ นั่นก็ผิดเช่นกัน และหากต้องนอนแยกกันอีกคืนเธอคงทนไม่ได้

“มึงได้ยินเต็มสองรูหูแล้วใช่ไหม หรือต้องให้กูพูดย้ำอีกครั้งว่ากูกับยูมิเป็นผัวเมียกัน...”

“พี่โยชิเลิกมาหายูมิที่นี่เถอะนะคะ ยูมิไม่สบายใจเลยที่พี่ตามจีบยูมิอยู่แบบนี้...”

“ก็ได้ครับ พี่เลิกตามจีบยูมิก็ได้ครับ ถ้ามันทำให้ยูมิไม่สบายใจ...” โยชิพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสดงออกถึงความยอมแพ้ แต่ความจริงแล้วไม่เป็นเช่นนั้น

“ขอโทษจริงๆ นะคะพี่โยชิ ที่ยูมิต้องปฏิเสธพี่แบบนี้”

“ไม่เป็นไรเลยครับ ก็ยูมิมีแฟนอยู่แล้ว จะปฏิเสธพี่ก็ไม่แปลกหรอก พี่เข้าใจครับ”

“จริงนะคะ” ยูมิยิ้มออกมาเพราะโล่งใจที่เธอไม่ได้ทำให้โยชิรู้สึกอกหักกับการถูกเธอปฏิเสธเมื่อครู่ ทว่าเวลานี้เขากลับรู้สึกเสียหน้าอยู่ลึกๆ แต่แสร้งยิ้มออกมาเพื่อคงภาพลักษณ์แสนดีไว้

“งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ...”

“กลับดีๆ นะคะ^^” เธอพูดลาโยชิอย่างสบายใจขึ้น เพราะคิดว่าเขาคงไม่เข้ามาทำให้โจอิแฟนของเธออารมณ์เสียอีก เพราะเรื่องตามจีบเธอ

“ยิ้มเหรอ ยิ้มให้มันทำไม?”

“ก็พี่โยชิบอกว่าจะไม่ตามจีบยูมิแล้วไงคะ แบบนั้นก็ดีกับเราสองคนสิ จะไม่ให้ยิ้มได้ไง”

“มีแฟนอยู่แล้วกล้ายิ้มให้ผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ แบบนี้พี่งอนได้ไหม?” โจอิถามคนตัวเล็กและรีบแกล้งเธอเพื่อจะงอนกลับบ้าง โดยให้เธออ้อนง้อจนเขาหายงอน

“อะไรเนี่ย~ ไม่เอาแบบนี้สิ เราเพิ่งดีกันยังไม่ถึงห้านาทีเลยนะ จะงอนกันอีกแล้วเหรอคะ” เธอได้เรียนรู้ว่าการงอแงของเธอเมื่อคืนเป็นผลเสียมากกว่าผลดี และเธอก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก

“พี่ล้อเล่นครับ เราไม่งอนกันแล้วโอเคไหม”

“เรื่องเมื่อวานยูมิขอโทษนะคะ”

“...”

“ยูมิน่าจะบอกไปว่าเพราะอะไรยูมิถึงงอนพี่โจอิแบบนั้น…” เธอพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ช่างมันเถอะครับ พี่เองก็น่าจะบอกเพื่อนไปว่ายูมิเป็นแฟนไม่ใช่น้องสาว...”

“ยูมิไม่น้อยใจแล้วค่ะ ลืมมันไปเถอะนะคะ”

“อ๋อจริงสิ...” โจอิล้วงมือถือขึ้นมาต่อสายโทรหาใครบางคน ที่เขาคิดว่าควรจะคุยเพื่อจัดการเรื่องสำคัญนั้นให้ถูกต้อง

“คุณฮารุครับ เดี๋ยวเย็นนี้ผมพาแฟนไปแนะนำให้รู้จักนะครับ”

“แฟนเหรอ?”

“ครับ เย็นนี้เจอกันนะครับ คุณฮารุต้องชอบเธอแน่...” เขาพูดคำนั้นในขณะที่มองหน้าแฟนสาวผู้เป็นที่รัก ก่อนที่สายของคุณฮารุจะถูกตัดไป

“คุณแม่ว่าไงคะ?”

“ท่านบอกแค่ว่าจะรอเจอน่ะ...”

“แล้วพี่โจอิจะบอกคุณแม่ว่าอะไรคะ?”

“พี่จะแนะนำยูมิกับคุณฮารุในฐานะแฟน ไม่ใช่ฐานะน้องสาว แบบนั้นดีไหมครับ?”

เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นทำให้โจอิได้รู้ถึงความผิดพลาด และช่องโหว่กับความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนนี้ เขาเลยอยากที่จะเริ่มบอกเรื่องนี้กับผู้เป็นแม่อย่างตรงไปตรงมา ก่อนที่จะบอกคนอื่นๆ ถึงความจริงเกี่ยวกับความรักของเขาและเธอ

“จริงเหรอคะ...”

“จริงครับ”

“ถ้าบอกแล้ว ยูมิจะลงรูปที่เราถ่ายด้วยกันในโซเชียลได้ใช่ไหมคะ”

“ยูมิอยากลงรูปหรือคลิปก็ลงได้เลย แต่ขอพี่บอกคุณฮารุก่อน โอเคไหมครับ…” เขาไม่อยากให้ผู้เป็นแม่รู้เรื่องสำคัญนี้จากปากของคนอื่น และคิดว่าการพูดเรื่องนั้นในคืนวันนี้ก็คงไม่ช้าเกินไป

“เย้ พูดจริงนะคะ^^”

“ครับ”

เวลานี้ไม่มีอะไรที่เขาไม่มั่นใจในเรื่องที่เกิดขึ้นอีกแล้ว ทั้งความชอบและความรักที่มีต่อเธอมากขึ้นทุกวัน จนยอมปรับลดเรื่องไม่ดีและอีโก้ของตัวเองลง เพื่อให้เข้ากับเธอได้และคงสถานะคนรักเช่นนี้ไปตลอด ตราบเท่าที่นานได้

“ยูมิสัญญาค่ะ ว่ายูมิจะไม่งี่เง่าเหมือนเมื่อวานอีกแล้ว”

“ไม่ต้องพูดถึงมันแล้วครับ ...ยูมิสั่งข้าวไปหรือยัง?” โจอิเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะคิดว่าคงดีกว่าที่จะไม่พูดถึงเรื่องที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว

“ยังไม่ได้สั่งเลยค่ะ แล้วพี่โจอิกินข้าวมาหรือยังคะ?” คนขี้อ้อนถามกลับเสียงหวาน

“ยังครับ พี่หิ้วท้องจากบ้านมากินข้าวเที่ยงกับยูมิที่นี่ไง”

เขาเคยทำแบบนั้นอยู่บ่อยครั้งในวันที่ยูมิมีเรียน ซึ่งทุกเวลาพักเที่ยงทานข้าวโจอิจะมานั่งรอที่ร้านอาหารหน้ามหาลัย เพื่อทานข้าวเที่ยงกับแฟนสาวของเขา และวันนี้ก็ไม่พลาดที่จะทำเรื่องเช่นนั้น…

ด้านนอกร้าน...

ในขณะที่คู่รักได้ใช้เวลาทานข้าวเที่ยงและปรับความเข้าใจกันนั้น คนที่เดินออกมาจากร้านก่อนก็ยังคงนั่งหาวิธีเอาคืน และขัดขวางเพื่อนรักเก่าของตนด้วยการทำลายความสุขของโจอิ

“มีความสุขมากนักใช่ไหมมึง เดี๋ยวเจอกู...” โยชิพูดขึ้นด้วยความแค้น ก่อนจะสั่งการลูกน้องบอดี้การ์ดที่นั่งอยู่บนรถด้วยกัน “ส่งคนของเรามาจัดการไอโจอิ เอาเลือดหัวมันออก...”

“ครับนาย”

“ส่วนยูมิห้ามแตะต้องเธอ เพราะนั่นอาจเป็นนายหญิงของพวกมึง...” โยชิไม่ได้คิดเรื่องถอดใจจะตามจีบยูมิอย่างที่พูดบอกเธอไปเลยสักนิด แต่เขายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ และยิ่งคิดมากขึ้นเมื่อรู้ว่าโจอิได้เธอไปครอบครองแล้ว

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds