6. Part : วางอำนาจเป็นใหญ่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : วางอำนาจเป็นใหญ่

--------------------------------------------------------------------------

ในเช้าวันรุ่งขึ้น...

เจ้าของดวงตาขี้อ้อนลืมตาตื่นขึ้นด้วยความอ่อนเพลีย ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านเมื่อวาน โจอิก็ระบายอารมณ์โกรธใส่ร่างกายของเธอตั้งแต่ช่วงเย็นจนไปถึงดึกดื่นอยู่หลายต่อหลายครั้ง ทำความสาวของเธอบอบช้ำจากการถูกกระแทกอย่างหนักหน่วง

“...วันนี้มีเรียนหรือเปล่า?”

“ไม่มีค่ะ” ยูมิตอบเสียงเอื่อย

“งั้นก็ลุกไปอาบน้ำ”

“อาบน้ำ?” ยูมิเกิดความสงสัยเมื่อคำสั่งของเขานั้นเหมือนว่ากำลังจะพาเธอออกไปไหน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามโจอิก็ทำท่าจะลากเธอลงจากเตียง

“เดี๋ยวค่ะ”

“...”

“พี่โจอิจะพายูมิไปไหนเหรอคะ”

“วันหยุดก็ต้องออกไปหาอะไรทำสิ จะนอนทั้งวันเลยหรือไง...” โจอิเอาแต่จ้องตาดุใส่คนตัวเล็กที่กอดผ้าห่มผืนหนาไว้ไม่ปล่อย เพราะเรือนร่างของเธอเวลานี้ไม่มีเสื้อผ้าปกคลุมเลยสักชิ้น ร่างของโจอิที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็เช่นกัน

“ยูมิเหมือนจะไม่สบายค่ะ ขอยูมินอนต่อได้ไหมคะ” เสียงอ้อนวอนของเธอ และสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนั้นทำให้โจอิเพิ่งสังเกตเห็นว่าเนื้อตัวของเธอเกิดรอยเขียวช้ำม่วงขึ้นหลายจุดทั่วผิวเนียนขาว และแน่นอนว่านั้นเป็นฝีมือของคนคลั่งที่สร้างรอยช้ำพวกนั้นขึ้นบนร่างบอบบาง

“...งั้นก็นอนต่อไปแล้วกัน ฉันจะลงไปทำธุระข้างล่าง” คนตัวสูงพูดจบก็คว้าเสื้อกับกางเกงมาใส่ เพราะมีบางอย่างที่เขาต้องจัดการแทนเธอ

ชั้นล่างของบ้าน ช่วงเที่ยง...

เมื่อลงมาถึงชั้นล่างของบ้าน โจอิก็เดินหาผู้ที่เขาคิดว่าเป็นหัวหน้าของลูกน้องทั้งหมด เช่นหัวหน้าบอดี้การ์ด...

“ใครเป็นคนจัดการเรื่องเรียนเทควันโด้ให้กับยูมิ?” โจอิรอคำตอบจากบอดี้การ์ดประจำตระกูลของยูมิ ที่ยืนอยู่รอบบริเวรบ้านสองสามคน

“ผมครับ ผมเป็นมือขวาของท่านยามาดะ ตอนนี้ผมดูแลเรื่องเรียนเสริม และจัดการเรื่องส่วนตัวให้กับคุณหนูอยู่ครับ...”

“ตารางเรียนเสริมของเธอมีอะไรบ้าง?”

“ตารางเรียนเสริมมีเรียนเทควันโด้ เรียนคาราเต้ แล้วก็เรียนการบริหาร ประมาณนี้ครับ”

“ยกเลิกการเรียนเทควันโด้ เปลี่ยนคาราเต้เป็นเรียนการป้องกันตัว แล้วก็เสริมตารางเข้ายิมให้เธอด้วย ปรับตารางออกกำลังกายให้เข้ากับสรีระอย่าหนักหรือน้อยเกินไป…”

โจอิคิดว่าร่างกายของเธอไม่พร้อมที่จะเรียนเทควันโด้หรือคาราเต้ แต่ควรจะเป็นการออกกำลังกายเพื่อเพิ่มกล้ามเนื้อให้มากขึ้น เพราะร่างกายที่อ่อนแอของเธอ มันบอบบางเกินกว่าจะเรียนวิชาพวกนั้น

ด้วยขนาดความสูงที่มีเพียงแค่หนึ่งร้อยห้าสิบห้าเซ็นติเมตรของยูมิ โจอิคิดว่าเธอคงสู้แรงผู้ชายไม่ไหวแน่ เลยเปลี่ยนจากการเรียนต่อสู้เป็นการเรียนเพื่อป้องกันตัวทั้งหมด และที่สำคัญเธอควรได้เรียนรู้วิชาที่จำเป็นที่สุด...

“แล้วก็เพิ่มเรียนยิงปืนเข้าไปด้วย ที่สำคัญห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด ห้ามให้ใครรู้ตารางเรียนของยูมิ...”

“ได้ครับ”

“บอกแม่บ้านทำข้าวต้มแล้วก็เอายาแก้ปวดขึ้นไปให้ยูมิบนห้องด้วย เธอไม่สบาย”

“แล้วคุณโจอิจะรับข้าวเที่ยงเลยไหมครับ?” เขาเอ่ยถามและทำเหมือนว่าโจอิเป็นนายคนหนึ่งของบ้าน เพราะท่าทางวางอำนาจของโจอิที่เขาสัมผัสได้ว่าต้องให้ความเคารพต่อชายหนุ่มผู้นี้

“ยัง เตรียมแค่ของยูมิก็พอ...”

“ครับคุณโจอิ” ชายสูงอายุพูดตอบรับคำสั่งของชายหนุ่มอย่างสุภาพ และรีบไปจัดการตามที่โจอิสั่งทันที

หลังจากโจอิวางอำนาจในบ้านหลังนี้เสร็จ เขาก็ใช้เวลาไปกับการเดินดูรอบบริเวรบ้าน บ้านหลังที่เขาคิดว่าจะกลายเป็นของเขาในไม่ช้านี้ รวมถึงทุกอย่างในบ้านหลังนี้ ไม่เว้นแต่สาวสวยอย่างยูมิ

พู่~

ควันขาวจากมวนบุหรี่ถูกดึงเข้าปอดด้วยความรู้สึกดีของผู้ที่ได้สูบมัน เวลานี้เขารู้สึกชนะเพื่อนรักอย่างโยชิมาครึ่งทาง เพราะการที่ได้ครอบครองร่างกายของยูมิ แม้สิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นการบังคับ แต่อย่างน้อยเธอก็ได้ชื่อว่าเป็นของเขาแล้ว

ห้องนอนยูมิ ช่วงเย็น...

วันนี้โจอิปล่อยให้ยูมิได้นอนพักผ่อนอยู่ที่ด้านบนห้องแทบทั้งวัน ส่วนเขาก็อยู่ชั้นล่างตรวจเช็กความเรียบร้อยภายในบ้าน ราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านของตน

ซึ่งเมื่อขึ้นมาถึงบนห้องนอนในช่วงตะวันใกล้ตกดิน ก็เห็นว่ายูมิยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ช่วงต้นแขนของเธอมีรอยช้ำที่เห็นเด่นชัดขึ้นกว่าช่วงเช้า และเขาก็พอจะเดาได้ว่าที่เธอนอนซมอยู่บนเตียงแบบนี้คงเป็นเพราะปวดระบมไปทั้งตัว

“ฮาโหล ไปซื้อแผ่นแปะแก้ปวดให้กูที”

“ครับนาย” เสียงของลูกน้องโจอิที่สแตนบายรออยู่บริเวรรอบบ้านตอบรับคำสั่งนั้นและรีบทำตามในทันที

โจอิใช้ช่วงเวลานั้นไปกับการอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอน และทันทีที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ ของที่สั่งก็มาส่งพอดี...

ก๊อกๆ!

แก๊ก! เมื่อโจอิเปิดประตูออกก็เห็นว่าเป็นแม่บ้านของยูมิที่นำของขึ้นมาให้

“ของ... เอ่อของที่สั่งได้แล้วค่ะคุณโจอิ” เธอรีบก้มหน้าลงและยื่นถุงให้กับโจอิเมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในสภาพนุ่งผ้าขนหนูมัดเอว เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดน้ำใส

ส่วนโจอิก็คว้าถุงในมือของแม่บ้านมา ก่อนจะพูดคำเตือนสั้นๆ กับเธอ เพราะคิดว่าเธอคงจะกำลังสงสัยว่าทำไมเขาถึงอยู่ในห้องนอนของยูมิสภาพเช่นนี้

“เรื่องของเจ้านาย อย่าสะเออะเอาไปพูด เข้าใจไหม?”

“ค่ะคุณโจอิ”

“ดี” ปึง!

ชายร่างสูงดันปิดประตูห้อง และไม่สนว่าแม่บ้านจะมีอายุเทียบเท่ากับคุณฮารุ เพราะถือตนว่าเป็นนายเลยไม่คิดเคารพใครในบ้านหลังนี้นอกจากตนเอง

หลังจากที่โจอิแต่งตัวเสร็จเขาก็เดินมาที่เตียง พลาสเตอร์บรรเทาอาการปวดชนิดเย็นถูกแปะลงทับรอยเขียวช้ำที่คาดว่าน่าจะมีอาการปวดอยู่บริเวณนั้น

และทันทีที่โจอิจับพลิกร่างของยูมิเพื่อเช็กดูรอยช้ำอื่นทั่วร่างกายของเธอ ก็เหลือบเห็นว่าเจ้าของร่างบางลืมตามองตนอยู่

“ปวดตรงไหนอีก?” โจอิถามเสียงนิ่งกับคนตัวเล็ก ซึ่งเธอก็ชี้ไปที่บริเวณขาอ่อน

หลังจากที่เขาแปะพลาสเตอร์แก้ปวดให้เธอเกือบทั่วทั้งตัว โจอิก็นั่งมองยูมินิ่งๆ อยู่แบบนั้น ซึ่งเธอเองก็มองเขากลับด้วยสายตาที่มีแต่ความหวาดระแวง กลัวว่าเขาจะดุหรือทำให้เธอเจ็บปวดเนื้อตัวอีก

“พรุ่งนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม”

“ไม่มีค่ะ”

“งั้นก็รีบนอนพัก เย็นพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอเข้าฟิตเนส”

“...” ยูมิแอบทำเสียงงอแงอยู่ในผ้าห่ม เพราะเธอยังรู้สึกปวดเมื่อยไม่หาย แต่เขากลับบอกว่าพรุ่งนี้จะพาเข้าฟิตเนส

ซึ่งวันนี้เธอใช้เวลาไปกับการพักผ่อนก็จริง แต่ว่าในช่วงที่ตื่นขึ้นก็คิดหาวิธีเอาตัวรอดจากโจอิอยู่เช่นกัน เพราะถ้าขอให้เขาเลิกยุ่งกับเธอคงไม่มีทาง จึงคิดวิธีที่จะทำให้เขาใจดีกับเธอบ้าง หรือไม่ก็ใจร้ายให้น้อยลงกว่านี้

“ขอยูมินอนหนุนตรงนี้ได้ไหมคะ”

“...” โจอินิ่งไปเมื่อจู่ๆ ยูมิก็ขยับตัวเข้ามาใกล้และขอนอนหนุนแขนล่ำของตน “จะนอนก็นอน”

เมื่อพูดจบ แขนล่ำนั้นก็วางพลาดยาวไปกับหมอนที่คนตัวเล็กใช้หนุน ซึ่งท่าทางของเธอเวลานี้ทั้งซุกกอดและก่ายเข้ามาเกือบทั้งตัว จนทำโจอิแปลกใจที่เธอไม่มีท่าทางรังเกียจเขาเหมือนก่อน แต่กลายเป็นอยากเข้าหาเขาแทน

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds