25. Part : สารภาพบาป

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สารภาพบาป

--------------------------------------------------------------------------

“เดี๋ยวน่ะ มีแค่แม่เหรอที่ตกใจ?” คุณฮารุมองไปรอบห้องผู้ป่วย ทั้งโจดินนิเฌอและโจไซ ต่างก็ไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่เห็น

“ผมรู้ก่อนหน้าคุณฮารุแล้วล่ะครับ”

“ส่วนหนูเพิ่งรู้เมื่อคืนนี้ค่ะ” นิเฌอพูดบอกกับคุณแม่สามีต่อจากคำบอกเล่าของโจดิน

“เหอะ! อย่าบอกนะว่าที่แกหายหัวออกไปจากบ้าน แกไปกกอยู่กับลูกสาวฉันมา?”

“ใช่ครับ ผมคอยไปรับไปส่งลูกสาวแม่ที่มหาลัยทุกวัน แล้วผมจะไปหาเรื่องใครที่ไหนได้ยังไง...” เขาพูดแจ้งให้ผู้เป็นแม่เข้าใจ เพราะว่าช่วงที่อยู่กับเธอ เขาไม่ได้ไปทำตัวเกเรที่ไหนเลย

“ไอลูกคนนี้ แกทำบ้าอะไรเนี่ยฮะ!” ปุก! ปุก!

“โอ๊ยแม่ครับ~”

“แกขืนใจลูกสาวฉันใช่ไหมไอคนชั่ว บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” คุณฮารุพูดออกมา เพราะไม่คิดว่าเด็กน่ารักอย่างยูมิจะตกหลุมรักคนชั่วอย่างลูกชายของเธอได้

“คุณแม่คะ อย่าตีพี่โจอิเลยค่ะ” คนตัวเล็กเอนตัวมาบังแฟนของเธอไว้ เพื่อไม่ให้คนชั่วถูกแม่ของเขาตีทั้งที่เจ็บอยู่แบบนี้

“ยูมิลูก ผู้ชายดีๆ มีตั้งเยอะแยะทำไมหนูถึงคิดสั้นแบบนี้ล่ะคะ?”

“แม่ครับ! ผมลูกแม่นะ”

“ลูกฉันงั้นเหรอ งั้นแกเล่ามาซิ๊ คบกับยูมิตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหน แกขืนใจลูกสาวฉันหรือเปล่าไอเด็กบ้า!?” เธอตะโกนถามลูกชายด้วยความคาใจ เพราะคิดว่าคงมีอะไรที่มากกว่านั้นที่เธอไม่รู้

“ถามเยอะจัง จะให้ผมตอบคำถามไหนก่อนล่ะครับ” คนเจ้าเล่ห์พูดเบี่ยงประเด็นทำเป็นไม่อยากตอบ

“มึงตายแน่ไอโจอิ” เสียงโจดินที่นั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียงกับภรรยาคนสวยพูดขึ้นขู่น้องชาย ถึงความจริงที่เขารู้อยู่แล้วว่าเกิดขึ้นเพราะอะไร

“เล่ามา อย่ามัวแต่อั้มอึ้ง”

“คือว่า...”

“เรื่องแกกับยูมิเริ่มเมื่อไหร่?”

“นั่นสิคะ เริ่มเมื่อไหร่เหรอยูมิ?” นิเฌอพูดถามต่อจากแม่สามีของเธอ

“ตั้งแต่วันที่เราไปหายูมิที่บ้านวันนั้นไงครับแม่ หลังจากที่พ่อของเธอเสียไปแล้ว เริ่มตอนนั้นแหละ” คนเจ้าเล่ห์พูดโกหก

“ก่อนหน้านั้นอีกไม่ใช่เหรอคะ…” ยูมิพูดค้าน

“พี่บอกว่าตอนนั้นก็ตอนนั้นสิครับ” โจอิพูดบอกกับแฟนสาวท่าทางเลิ่กลั่กเพราะกลัวว่าเธอจะพูดความจริงออกไป

“ตั้งแต่ตอนที่ยูมิอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์พี่โจดินต่างหาก วันที่พี่โจอิมาที่บ้านตอนที่ยูมิเล่นน้ำอยู่ ตั้งแต่วันนั้นต่างหากคนบ้า ลืมได้ยังไง…”

คนตัวเล็กพูดดุแฟนของเธอเพราะคิดว่าเขาลืมมันจริงๆ ทว่าเวลานี้ภายในห้องกลับเงียบกริบกับความจริงที่เธอเพิ่งเปิดเผย เพราะในช่วงนั้นเป็นช่วงที่พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่ และเป็นช่วงที่เธอกับนิเฌอยังคบหากัน

“ตั้งแต่ตอนนั้นเหรอคะยูมิ?”

“ใช่ค่ะ” เธอตอบกลับนิเฌอตาใส ก่อนจะหันมามองหน้าแฟนหนุ่มที่เงียบไป “ยูมิพูดอะไรผิดเหรอ พี่โจอิเงียบทำไม?”

ยูมิพูดความจริงออกไป เพราะเธอคิดว่าถึงเวลาของการพูดความจริงที่เกิดขึ้น จึงบอกออกไปอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งต่างจากโจอิที่เขาไม่ได้คิดจะบอกความจริงทั้งหมดตั้งแต่ตอนแรก ทว่านาทีนี้เขาก็ไม่คิดจะปิดบังอะไรต่อคนในครอบครัวอีกแล้ว…

“ใช่ครับตอนนั้นแหละ ผมขืนใจยูมิอย่างที่แม่ว่าจริงๆ แล้วก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย”

“ตาโจอิ!”

“ไอบ้า! แกกล้าทำยูมิของฉันเหรอ!” นิเฌอตะโกนเสียงดังตามหลังคุณฮารุที่เรียกดุลูกชายของเธอ

“นิเฌอ ใจเย็นนะฟังไอโจอิมันก่อน”

“ผมยอมรับครับว่าตอนนั้นผมทำไปเพราะไม่ชอบเธอ แต่ว่าตอนนี้มันไม่ได้เป็นเหมือนก่อนแล้ว...”

“พี่โจอิ ยูมิขอโทษ~” เธอรีบพูดขอโทษโจอิเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งพูดความจริงที่อาจทำเขาเดือดร้อน

“พี่ต่างหากต้องขอโทษยูมิ ...ผมรักยูมิจริงๆ ครับแม่ แล้วก็จริงจังกับเธอมากๆ เลยด้วย”

“เฮ้อ”

“ยูมิไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงเรื่องของเราสองคนนะคะ เพราะตอนนี้ยูมิกับพี่โจอิเรารักกันจริงๆ ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ ถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ตรงสเปกผม แต่พออยู่ด้วยแล้วก็รู้สึกมีชีวิตชีวาดี ผมเลิกเที่ยวเกเรเพราะยูมิเลยนะครับ...”

“ผมว่าเรื่องที่เราควรเป็นห่วงตอนนี้ ไม่ใช่สถานะของน้องๆ หรอกนะครับ เป็นเรื่องคนร้ายที่เรายังจับตัวไม่ได้มากกว่า…” โจไซพูดขึ้นช่วยชีวิตน้องชายของเขาไว้

“นั่นสิครับ” โจดินพูด

“วันนั้นแกแน่ใจนะ ว่าไม่ได้ไปหาเรื่องใครเขาเข้า” โจไซถามน้องชายของตนอีกครั้ง และหากหาต้นเหตุไม่ได้ก็เป็นเรื่องที่น่ากังวล เพราะไม่รู้ว่าคนร้ายมีจุดประสงค์แค่โจอิ หรือว่าเป้าหมายคือครอบครัวตระกูลโจ

“วันนั้นเหรอครับ?” โจอินึกย้อนไปว่าเมื่อวานนี้เขาได้พบกับใครบ้าง ซึ่งก็มีอยู่คนนึงที่พอจะเป็นไปได้ “เดี๋ยวนะ...ไอโยชิ เมื่อวานผมเจอกับมันที่ร้านอาหารหน้ามหาลัยของยูมิ”

“จริงด้วย แต่ว่าพี่โยชิจะส่งคนมาทำร้ายพี่โจอิทำไมล่ะคะ เมื่อวานเราก็คุยกันดีๆ ไม่ได้ทะเลาะกันเลยนี่นา…”

“คุยดี ก็ใช่ว่าจะจบลงด้วยดีนะยูมิ” โจอิพูด

“แล้วมันไปที่นั่นทำไม?” พี่ชายคนโตถาม

“มันตามจีบยูมิอยู่ครับ แต่เมื่อวานผมบอกมันว่าผมกับยูมิเราคบกันอยู่ ดูเหมือนจะไม่ถูกใจมันเท่าไหร่ แต่มันก็ยอมถอยออกจากร้านให้ผมไปเฉยๆ”

“แต่จะเป็นไปได้เหรอคะ” ยูมิไม่ปักใจเชื่อ เพราะท่าทางใจดีของโยชิที่เธอเห็น “พี่โยชิเขาดูจะไม่เป็นคนแบบนั้นเลยนะ”

“นั่นสิคะ เขาจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นเลยเหรอคะ แล้วจะทำไปทำไม” นิเฌอสงสัย

“เพื่อความสะใจไง ไอเด็กเวรนั่นมันชั่วพอๆ กับไอโจอิเลยแหละ แค่ชั่วแบบมีชั้นเชิงกว่า…”

“ใช่เหรอคะ แต่ยูมิว่าพี่โจอิชั่วกว่า”

“ยูมิ~” โจอิรีบหยุดแฟนสาวไว้ เพื่อไม่ให้เธอทำเขาขายหน้า

“ฮ่าๆ” คุณฮารุหลุดขำออกมาในเวลาที่ตึงเครียดเช่นนั้น เพราะคำพูดที่มาจากใจของยูมิ

“เอาเป็นว่าฉันจะจัดการเรื่องนั้นให้เอง ถ้าเป็นไอโยชิจริงๆ คงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด ไม่งั้นคงหาเรื่องกันไปมาไม่จบไม่สิ้น”

“ถ้าเป็นมัน ผมขอจัดการเอง...”

“อยู่เฉยๆ เถอะน่า ให้พี่โจดินเขาจัดการนั่นแหละดีแล้ว” โจไซพูดห้ามความคิดน้องชายของเขาไว้ เพราะกลัวว่าจากเรื่องที่พอแก้ไขได้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนถึงขั้นชีวิต

“ใช่ แม่ว่าให้โจดินจัดการนั่นแหละดีแล้ว แกก็อยู่พักรักษาตัวเองเถอะ...ถ้าออกจากโรงพยาบาลแล้วก็กลับไปพักที่บ้าน อย่าไปทำตัวเหมือนนักเลงที่ไหนอีกเข้าใจไหม?”

“แล้วเรื่องของผมกับยูมิล่ะครับ คุณฮารุว่าไง?”

“...ก็แล้วแต่แกกับยูมิสิฉันจะว่าอะไรได้ล่ะ” เธอพูดบอกลูกชายก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงพูดบอกกับสาวสวยที่เธอเอ็นดูเหมือนลูกสาว

“...ถ้ายูมิคิดว่าคบกับตาโจอิแล้วมีความสุขมากกว่าเรื่องทุกข์ก็คบไปเถอะนะลูก แม่ไม่ว่าหรอก แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ตาโจอิมันทำหนูเสียใจบอกแม่ได้เลยนะ เดี๋ยวแม่จัดการให้”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ถ้าพี่โจอิดื้อเดี๋ยวยูมิจะทุบด้วยกำปั้นของยูมิเอง”

หมับ! โจอิรวบคว้ากำปั้นน้อยนั้นดึงเข้ามา ‘จุ๊บ’ ต่อหน้าสายตาทุกคนที่มองจ้องทั้งคู่อยู่

“กล้าตีผัวเหรอ เดี๋ยวก็ตกนรกหรอก”

“พี่โจอินั่นแหละที่จะตกนรกก่อนใครเพื่อน กล้ามาใช้เรื่องนรกพูดขู่ยูมิได้ยังไง คนชั่ว” เธอพูดเถียงฉอด ๆ กลับโจอิ ทว่าอีกคนกลับหัวเราะไม่หยุดเพียงแค่ได้มองภาพใบหน้าของแฟนเด็กที่น่ารักจับใจ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds