26. Part : สืบหาความจริง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สืบหาความจริง

--------------------------------------------------------------------------

โจอิไม่ได้แสดงท่าทางออกมาว่ากลัวเมียหนำซ้ำยังชอบใจเวลาที่เธอตั้งท่าเอาเรื่องเขา และท่าทางร้ายกาจของเขาก็ไม่ได้แสดงให้เห็นเหมือนก่อนแล้ว เวลานี้เขาเก็บซ่อนตัวตนเดิมที่เขาเป็นไว้และไม่คิดใช้มันทำร้ายยูมิอีก

“นิเฌอลูก เรื่องนั้นน่ะ บอกตาโจดินสิ...”

“อ๋อ เรื่องนั้น”

“เรื่องอะไรเหรอครับ?”

“เราได้ลูกสาวนะคะ^^” นิเฌอพูดบอกข่าวดีที่มีแค่เธอและคุณแม่สามีทราบข่าว เพราะก่อนหน้าที่เธอจะเข้ามาเยี่ยมโจอิ เธอไปอัลตร้าซาวด์เพศลูกมากับคุณแม่สามี

“ลูกสาวเหรอ...” ท่าทางของโจดินไม่ได้ดีใจเท่าไหร่เมื่อรู้เพศของลูก แต่ก็ไม่ได้เสียใจที่ได้แก้วตาดวงใจเป็นลูกสาว เพราะถึงยังไงก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกของตน

“จริงเหรอคะพี่นิเฌอ” ยูมิกระโดดลงจากเตียงตรงมาหานิเฌอที่โซฟาทันทีเมื่อได้ยินข่าวดีที่ว่า

“ใช่ค่ะ เมื่อกี้พี่ไปซาวด์เพศมา คุณหมอบอกว่าเป็นลูกสาว”

“ดีจัง ยูมิจะช่วยเลี้ยงน้องเองนะคะ^^”

“อย่าเลย เธอเลี้ยงลูกฉันคงได้กลายเป็นแมงง้องแง้งแบบเธอพอดี” โจดินรีบห้าม เพราะกลัวว่าลูกสาวจะมีนิสัยคล้ายยูมิ

“แมงง้องแง้งเหรอ?” คนตัวเล็กทำหน้ามึนงง

“กล้าว่าแฟนผมเป็นแมงง้องแง้งเหรอ!?”

“แล้วมึงจะทำไม!”

“...” โจอิเงียบปากไม่พูดโต้ตอบเมื่อพี่ชายเอ็ดเสียงใส่

“แมงง้องแง้งคืออะไรคะพี่นิเฌอ มันน่าเกลียดหรือเปล่า?”

“ไม่รู้สิคะ พี่ก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน”

“งือ~ พี่โจดินแกล้งยูมิ” คนตัวเล็กซบกอดสาวท้องและฟ้องที่โจดินพูดจาว่าเธอเป็นแมงง้องแง้งที่เธอไม่รู้จัก

“นี่ๆ ออกไปจากเมียฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“ยูมิ กล้าทำแบบนี้ต่อหน้าผัวใหม่เหรอ!” โจอิโวยวายไม่ต่างจากพี่ชายเมื่อเห็นว่าสองสาวที่เคยได้ชื่อว่าเป็นคนรักเก่า กอดกันต่อหน้าต่อตา

“เฮ้อ โชคดีนะครับที่ผมยังโสด ไม่งั้นบ้านเราคงวุ่นวายกว่านี้” โจไซพูดบอกกับแม่ของเขา เมื่อเห็นว่าเวลานี้ภายในครอบครัวมีสีสันแค่ไหนเมื่อมีพี่สะใภ้และน้องสะใภ้

“ผู้ชายดีๆ แบบลูก ต้องได้เมียที่ดีอยู่แล้ว แม่ไม่ห่วงหรอก”

คุณฮารุพูดอย่างเชื่อมั่นในลูกชายคนกลางของเธอ ว่าเขาจะสามารถหาคู่ชีวิตที่ดีและเพียบพร้อมในทุกด้านได้ เพราะเขาเป็นคนที่ฉลาดเลือก และไม่ใช่คนที่ไม่เอาไหนเหมือนกับน้องชาย และไม่ใช่คนที่ดุร้ายแข็งกร้าวเหมือนกับพี่ชายของเขา

วันต่อมา ช่วงสาย...

เมื่อคืนทั้งคืนยูมินอนเฝ้าโจอิอยู่ที่โรงพยาบาลกับบอดี้การ์ดอีกสี่คน และในเช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็กลับมาที่บ้าน เพราะต้องไปเรียนตามนัดกับอาจารย์ผู้สอน ไม่ใช่การเรียนที่มหาลัย แต่เป็นการเรียนป้องกันตัวและเรียนยิงปืนที่ตอนนี้ยูมิให้ความสนใจเป็นพิเศษ

ปุก! ปุก! “แฮ่กๆ”

“พักก่อนดีไหมครับ?” เสียงครูฝึกเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าสาวสวยดูเหนื่อยหลังจากที่ฝึกท่าป้องกันตัวอยู่หลายหน

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ยูมิลุกขึ้นตั้งหลักอีกครั้ง และแม้ว่าตอนนั้นจะรู้สึกเหนื่อยแต่เธอก็มีแรงฮึดสู้ เพราะภาพเหตุการณ์วันนั้นที่ยังติดตา มันคงจะดีกว่านี้หากว่าเธอไม่อ่อนแออย่างที่เป็น และเข้มแข็งพอที่จะปกป้องตัวเองและคนที่รักได้

สนามยิงปืน...

กึกๆ! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! แก๊ก!

“ดีมากครับ” เสียงเข้มของครูฝึกเอ่ยชมเมื่อเป้ากระดาษเลื่อนเข้ามาใกล้และเห็นว่ารอยกระสุนนั้นเริ่มเป็นวงแคบลง เพราะลูกศิษย์ของเขานั้นฝึกยิงอยู่หลายครั้งจนนับครั้งไม่ถ้วน

“นายหญิงโทรศัพท์ครับ ท่านโจดินโทรมา” เสียงบอดี้การ์ดหนุ่มพูดบอกยูมิ นายหญิงของเขาด้วยท่าทางสุภาพ

ครืดด~

“ฮาโหลค่ะพี่โจดิน”

“วันนั้นที่ยูมิเจอกับไอโยชิ คุยอะไรกันบ้างเหรอ?”

“อือ...ดูเหมือนว่าวันนั้นพี่โยชิจะตั้งใจมาหายูมิ เพราะเรื่องที่เขาเคยบอกว่าจะจีบยูมิน่ะค่ะ แต่ว่าพี่โจอิเข้ามาขัดจังหวะซะก่อน แล้วพี่โจอิก็บอกพี่โยชิไปว่าเราสองคนคบกันอยู่ แค่นั้นค่ะ ไม่ได้มีปากเสียงอะไรกันเลย...”

“งั้นเหรอ...”

“ใช่ค่ะ พอตกลงกันเข้าใจว่าพี่โยชิจะถอยเรื่องจีบยูมิ เขาก็ขอตัวกลับไปก่อน ...พี่โจดินสงสัยพี่โยชิเหรอคะ?”

“ก็ถ้าไอโจอิมันไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครที่ไหน ไอโยชิก็น่าสงสัยที่สุดแล้วล่ะ...”

“ถ้ามีอะไรให้ยูมิช่วยสืบบอกได้เลยนะคะ”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่จัดการเรื่องนั้นเอง ...ตอนนี้ยูมิห้ามออกไปไหนมาไหนคนเดียวนะ เดี๋ยวพี่จะส่งคนของพี่ไปคุ้มกันที่บ้านยูมิเพิ่ม เผื่อเกิดอะไรไม่ดีขึ้น” โจดินพูดบอกด้วยความเป็นห่วง เพราะยังหาตัวคนร้ายไม่เจอเขาจึงคิดว่าตัวยูมิเองก็ไม่น่าจะปลอดภัย

“ได้ค่ะพี่โจดิน...”

บ้านยูมิช่วงเย็น...

ทันทีที่ยูมิลงจากรถและกำลังจะเดินเข้าบ้าน เธอก็สังเกตเห็นว่ามีรถสปอร์ตคุ้นตาจอดอยู่ในบริเวรรั้วบ้านของเธอ ก่อนที่แม่บ้านจะวิ่งมาแจ้งข่าวว่ามีแขกไม่ได้นัดหมายมาเยี่ยม

“นายหญิงคะ คุณโยชิมานั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นค่ะ”

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

“มานั่งรอสักประมาณห้านาทีแล้วค่ะ”

“...” ยูมิคิดไม่ตกถึงเหตุผลที่โยชิมาหาเธอที่บ้าน แต่ก็ทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไปหาแขกผู้มาเยือน

ห้องนั่งเล่น...

“พี่โยชิ มานานหรือยังคะ?”

“สักพักแล้วครับ” โยชิยิ้มรับสาวสวยที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าที่อบอุ่นเช่นเคย “พี่ติดต่อยูมิไม่ได้เลย ก็เลยไม่รู้จะบอกยังไงว่าจะเข้ามาหาที่บ้าน...”

“อ๋อ คือ...พี่โจอิบล็อกเบอร์บล็อกไลน์พี่โยชิไว้น่ะค่ะ ยูมิขอโทษด้วยนะคะ”

“ขอโทษทำไมครับ ยูมิไม่ได้เป็นคนบล็อกพี่เองสักหน่อย ...อีกอย่างไอโจอิมันเป็นคนขี้หวง เรื่องนั้นพี่เข้าใจ…” เขาพูดด้วยความรู้นิสัยเพื่อนเก่า

“ว่าแต่ มาหายูมิถึงบ้านมีอะไรเหรอคะ” เจ้าของใบหน้าสวยหวานเอ่ยถามคนตัวสูงด้วยความสงสัย ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกันข้างโยชิ เพื่อรอฟังเหตุผลที่พาเขามาหาเธอถึงที่นี่

“พี่ได้ยินข่าวว่าไอโจอิมันถูกรอบทำร้ายน่ะ มันเป็นยังไงบ้างเหรอ เป็นหนักหรือเปล่า?” โยชิถามเพราะอยากรู้ว่าลูกน้องของตนทำงานดีแค่ไหนกับเรื่องที่เจ้านายสั่งให้ทำ

“รู้ได้ยังไงเหรอคะ? เห็นพี่โจดินบอกว่าปิดข่าวแล้วนี่นา...” เธอมองหน้าโยชิอย่างสงสัย และในหัวเต็มไปด้วยคำถาม เพราะเรื่องที่ว่าโจดินบอกจะปิดไว้เป็นความลับจนกว่าจะจับตัวคนทำได้ ซึ่งผู้ที่รู้ก็มีเพียงแค่คนในครอบครัวและลูกน้องไม่กี่คนเท่านั้น

“เอ่อ...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds