บทที่27 ทุกความน่ารัก

"ร้อนมั้ย"

"ร้อนมากค่ะ หน้าปังเหมือนสังขยาเลย"

"ไม่เหมือน น่ารัก"

วันจบการศึกษาของเธอทั้งที ผมก็ต้องลางานมาทำหน้าที่แทนที่ดีคอยถือกระเป๋าและซื้อขนมเตรียมไว้ให้บัณฑิตใหม่ได้กินรองท้องรวมถึงเป็นตากล้องส่วนตัวคอยตามถ่ายรูปให้เธอกับเพื่อนร่วมรุ่นทุกมุมตามที่เธอต้องการ เรียกได้ว่าไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่ให้เธอต้องคิดน้อยใจแม้แต่น้อย เพียงแต่มีกฎของการถ่ายรูปที่ผมตั้งขึ้นนิดหน่อยนั่นก็คือ ทุกรูปที่มีเพื่อนหรือรุ่นพี่ผู้ชายมาถ่ายด้วยต้องมีเพื่อนผู้หญิงมาคั่นกลาง ห้ามเข้ามาใกล้เกินระยะที่ผมเป็นคนกำหนดแม้แต่นิดเดียว

"คุณพ่อคุณแม่ใกล้ถึงยังคะ"

"กำลังจอดรถ"

แน่นอนว่าว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรดรับปริญญาทั้งที คุณพ่อคุณแม่ของผมก็ต้องมาแสดงความยินดีด้วยตนเองและยังเป็นเจ้ามือมื้อใหญ่เลี้ยงฉลองบัณฑิตใหม่ในเย็นวันนี้ ไม่รวมกับของขวัญที่คุณแม่เตรียมไว้ให้ถึงขนาดไปเดินเลือกที่ห้างสรรพสินค้าและสั่งรุ่นลิมิเตดให้ทางร้านหามาให้ได้ จนผมแอบรู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่มีใครอีกคนมาแบ่งความรักจากท่านไป ก็เลยหาเรื่องคิดบัญชีกับเธอตั้งแต่ค่ำจนเกือบเช้าไม่เว้นวัน

"มาพี่ซับหน้าให้"

"เบาเบานะคะ เดี๋ยวเครื่องสำอางหลุด"

"ครับผม"

เพราะอุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็กๆ ผุดขึ้นตามกรอบหน้าทำคิ้วเล็กขมวดยุ่งทั้งที่มีพัดลมตัวเล็กในมือใหญ่ถือเป่าลมเย็นให้เธอ จนผมอดรู้สึกสงสารไม่ได้อาสาใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองค่อยๆ ซับเหงื่อให้เธออย่างเบามือที่สุดเพื่อรอถ่ายรูปกับคนสำคัญครอบครัวของผมและเป็นครอบครัวของเธอด้วยเช่นกัน

"น้องขนมปัง"

"สวัสดีค่ะพี่มินิน"

"ยินดีด้วยนะจ๊ะบัณฑิตคนสวย"

"สวยจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"พี่เฟิร์ส พี่พาลัน พี่พริบพราว"

"ขอบคุณนะคะ"

รวมถึงพี่มินินตัวแทนพวกเฮียและเพื่อนๆ ของผมที่เดินมาพร้อมกันกับดอกไม้ช่อใหญ่ที่ทุกคนสั่งพิเศษมาให้เธอโดยเฉพาะไม่มีใครน้อยหน้าใคร แต่อาจจะน้อยหน้าผมนิดหน่อย ปล่อยให้สาวๆ กอดหอมแสดงความยินดีกันอยู่อย่างนั้น ส่วนผมก็คุยเรื่องธุรกิจโรงแรมที่กำลังจะเปิดใหม่ในเดือนหน้ากับไอ้เฟิร์สไอ้พาลันที่ตามมาเป็นหุ้นส่วน ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกทุกคนให้หันมาจัดท่าทางเตรียมถ่ายรูปด้วยกันมีผมเป็นคนกดชัตเตอร์เก็บความทรงจำนี้ไว้ให้เธอ

หลังจากกลุ่มเพื่อนสนิทของผมแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง ภาพชายวัยกลางคนเดินจูงมือสาวสวยเดินฝ่าฝูงชนที่พากันมองตาค้างราวกับเห็นพระเอกนางเอกชื่อดังอย่างไรอย่างนั้น แต่ไม่ใช่ดาราดังที่ไหนคือคุณพ่อคุณแม่ของผมเองที่ยังคงความสวยความหล่อจนบ่อยครั้งที่ท่านทั้งสองถูกทักว่าเป็นพี่ชายพี่สาวของผม

ฟอด

"ยินดีด้วยนะลูก"

"ขอบพระคุณค่ะ คุณพ่อคุณแม่"

พอได้กอดได้หอมลูกสาว ลูกชายที่เคยเป็นหัวแก้วหัวแหวนก็เหลือเพียงหางตาที่ปรายมามองทักทายเท่านั้น จะทำอย่างไรได้นอกเสียจากยอมรับความจริงแล้วเอื้อมมือไปแย่งของในมือเล็กมาถือไว้ ก่อนเปิดกล้องหน้าแล้วกดถ่ายรูปครอบครัวของเรา

"เหนื่อยมั้ย"

"นิดหน่อยค่ะ มีความสุขมากกว่า"

มื้อเย็นอิ่มอร่อยที่คุณพ่อคุณแม่ของผมตั้งใจเลือกร้านอาหารพาว่าที่ลูกสะใภ้ของท่านไปเลี้ยงฉลองให้ผมติดสอยห้อยตามไปฝากท้องด้วยเต็มไปด้วยความชื่นมื่นจนแก้มกลมแทบปริ ก่อนคุณพ่อจะพาคุณแม่กลับไม่ต่างจากผมที่ทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถพาเธอกลับมาคอนโดด้วยกัน เป็นผมที่บังคับให้เธอย้ายของมาอยู่ด้วยกันถาวรและเก็บห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำของเธอไว้ให้เจ้าตัวเล็กในอนาคต

"พี่พายละคะ เหนื่อยมั้ย"

"รอปังทั้งวันเลย"

"ไม่ แค่ร้อน"

"งั้นปังให้พี่พายแช่น้ำก่อน"

"ปังไปเปิดน้ำให้"

"แช่ด้วยกัน"

ถึงจะมีห้องน้ำถึงสองห้องแต่การแช่น้ำด้วยกันนั้นดีกว่าการแช่คนเดียวเหงาๆ อยู่แล้ว ไม่รอให้เธอคิดหาข้ออ้างแล้วทิ้งให้ผมเข้าไปแช่น้ำคนเดียว ถือโอกาสใช้ความชำนาญของตัวเองที่มีจัดการเสื้อผ้าทั้งของผมและของเธอออกทุกชิ้นภายในเวลาไม่ถึงนาที แล้วช้อนตัวร่างนุ่มนิ่มขึ้นในท่าเจ้าสาวโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเดินตรงเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน

ก่อนจะค่อยๆ วางเธอลงในอ่างมีผมตามลงไปนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังรอให้น้ำอุ่นที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นมาทำให้เราสองคนรู้สึกสบายตัว คอยใช้มือใหญ่ช่วยถูฟองสบู่ไปตามผิวเนียนเน้นตรงนี้นิดตรงนั้นหน่อยตามใจตัวเองอย่างหลงใหล หลงใหลทุกอย่างที่เป็นเธอไม่รู้เบื่อ

"อ๊ะ พ พี่พาย"

ฟอด

"ครับ"

จากตอนแรกที่ตั้งใจจะแค่แช่น้ำให้สดชื่น แต่พอได้สัมผัสผิวนุ่มลื่นพร้อมกับกลิ่นหอมของสบู่เหลวที่ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องพาให้อะไรอะไรที่พยายามหลับใหลตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านจนรู้สึกปวดหนึบแทบระเบิด ให้ผมต้องวางจมูกมีสันซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมพยายามระงับความร้อนระอุที่กำลังปะทุขึ้นมาแต่กลับยิ่งสร้างความรู้สึกหวามไหว พาให้มือซุกซนเลื่อนลงไปนวดเฟ้นตรงตำแหน่งอ่อนนุ่มให้พร้อมรับความสั่นไหวที่ผมกำลังจะพาเธอสัมผัสทุกความรู้สึกไปพร้อมกัน

จุ๊บ

"ดีมั้ย"

"อะ อื้ม"

"หึ"

ฟอด

หลังจากที่พาเธอปล่อยใจไปด้วยกันกว่าสองชั่วโมง ผมก็เอาใจโดยการช่วยล้างตัวให้เธอจนสะอาดใจดีใส่เสื้อผ้าให้เธอที่ยืนสลึมสลือพร้อมนอนตอบแทนที่เธอยอมให้ผมแสดงความเอาแต่ใจอยู่นานสองนานแม้ว่าตัวเองจะเหนื่อยมาทั้งวันก็ตาม คงจะรู้ว่าถึงอย่างไรก็ขัดใจผมไม่ได้เหมือนทุกวัน

ไม่ใช่ว่าผมไม่พยายามห้ามใจตัวเอง แต่เรื่องแบบนี้ผมเลือกที่จะใช้ความรู้สึกนำทางมากกว่า

เหมือนที่คนในอ้อมแขนเลือกที่จะใช้หัวใจนำทางพาตัวเองเดินกลับเข้ามาในโลกของผมอีกครั้ง ทั้งที่เธอไม่รู้เลยว่าผมจะต้อนรับเธอหรือเปล่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะทนกับความเย็นชาที่ผมมีได้ไหม และความน่ารักของเธอเป็นตัวทำลายกำแพงของผมจนไม่เหลือให้ผมเป็นฝ่ายเดินกลับเข้าไปกอดเธออีกครั้ง

สองแขนแกร่งกระชับอ้อมกอดดึงร่างบางที่หลับตาพริ้มเข้าหาอกแกร่ง กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมสร้างความรู้สึกผ่อนคลายให้ผมเป็นพิเศษจนไม่อยากห่างจากเธอเลยสักวัน ก่อนจะกดริมฝีปากลงหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาแทนคำสัญญาว่าหลังจากนี้โลกของเธอจะมีผมเป็นความอบอุ่นให้เสมอ

จุ๊บ

'ขอบคุณที่กลับมาเป็นความน่ารักในชีวิตพี่นะปัง'