บทที่6 ไม่มีคนอื่น

"เมื่อไหร่มึงจะเฉลยน้องรหัสมึง"

"เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น"

"กวนตีนจนน่าถีบ"

ผ่านไปเกือบสัปดาห์กิจกรรมตามหาพี่รหัสที่ดูเหมือนจะจบลงเพราะรุ่นน้องส่วนใหญ่ตามหาพี่รหัสตัวเองเจอจนได้พูดคุยทำความรู้จักกันแล้ว มีแต่น้องรหัสของผมที่ยังซื่อบื้อหาพี่รหัสตัวเองไม่เจอ ทั้งที่คำใบ้ก็ง่ายแสนง่ายถึงขนาดที่ถ้าให้เด็กประถมดูก็คงจะพากันทายออกแน่ว่าเป็นรูปอะไร เพราะงั้นปล่อยให้มึนต่อไป ส่วนผมก็แค่รอดูอะไรสนุกๆ ที่มีให้เห็นทุกวันเท่านั้นก็พอ

"สวัสดีค่ะ พี่พาย"

"..." เสียงใสเรียกความสนใจให้ผมหันไปมอง เป็นเธอ ตัวป่วนในชีวิตช่วงนี้ของผม

เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ ทุกคนที่มีชื่อเป็นหนึ่งในทีมงานจึงได้มาในชุดสบายๆ ที่พร้อมจะขนของ ทาสี หรือตอกตะปูตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทำให้ตาคู่คมกวาดตามองชุดเอี้ยมยีนส์ขาสั้นด้านในเป็นเสื้อกล้ามพร้อมกับรองเท้าผ้าใบด้วยความสงสัย ว่าชุดที่เธอใส่มานั้นพร้อมทำงานพวกนี้ตรงไหน ก่อนจะทิ้งความสงสัยนั้นไว้ แล้วดึงสายตากลับไปดูรายละเอียดงานในมือที่ถูกแจกแจงหน้าที่ของแต่ละคนเอาไว้อย่างละเอียด ปล่อยให้เธอยืนทำหน้าเหมือนแมวงงแล้วหาหน้าที่ของตัวเองเอง

"เก่งนะเนี่ย น้องขนมปัง"

และดูเหมือนว่าเธอจะหางานให้ตัวเองได้ดีถึงได้ยินเสียงคำชมจากทุกคนอยู่ตลอดโดยเฉพาะพวกผู้ชาย จนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอกำลังทำอะไรเเลยแกล้งทำเป็นหันไปมองดูภาพรวมรอบๆ ไม่ให้ผิดสังเกตจนเกินไป

แต่ภาพที่เห็นทำคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นคนเก่งของทุกคนกำลังนั่งทาสีป้ายประชาสัมพันธ์อยู่กับพื้นโดยไม่ระวังตัวจนเอี้ยมขาสั้นที่ผมมองว่ามันสั้นอยู่แล้ว พอเธอนั่งขัดสมาธิก็ยิ่งสั้นจนเกือบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหน ไหนจะคอเสื้อนั่นอีกจะก้มจะเงยแต่ละทีก็ชวนให้ต้องลุ้นตามว่าอะไรอะไรจะหลุดออกมาหรือเปล่า

อย่างนี้สินะ พวกผู้ชายถึงได้แวะเวียนกันเดินไปเดินมาอยากจะช่วยเธอทาสีกันแทบทุกคน น่าไล่ให้กลับไปเปลี่ยนชุด ชุดที่มันดูทะมัดทะแมงพร้อมทำงานเหมือนอย่างคนอื่น

"เธอ"

"คะ พี่พาย"

"ไปซื้อกาแฟให้หน่อย"

"อ๋อ ได้ค่ะ"

"ซื้อให้หมดนี่"

"..."

คิดได้อย่างนั้นผมจึงพาตัวเองเข้าไปใกล้รัศมีของคนน่าหงุดหงิด หยิบแบงค์สีเทาในกระเป๋าสตางค์ส่งให้มือเล็กอย่างขอไปที ก่อนจะเดินไปช่วยไอ้เฟิร์สไอ้พาลันยกอุปกรณ์ที่เพิ่งซื้อมาเพิ่มเข้ามาในอาคารให้แต่ละส่วนได้หยิบไปใช้ แล้วยกป้ายที่เธอทาสีค้างไว้ออกมาให้ห่างจากคนอื่นและนั่งต่อทาด้วยตัวเอง ก็แค่ไม่อยากให้ทุกคนต้องกลับดึก

จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงเห็นจะได้ เสียงพูดคุยสนุกสนานก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นดีใจเหมือนถูกรางวัลใหญ่พาให้ผมเงยหน้าจากป้ายไม้เหลือบไปมองตามเสียงที่ได้ยิน แล้วที่มาของเสียงก็คือกาแฟถุงใหญ่ในมือเล็กของน้องปีหนึ่งสองคน คนนึงคือเมจิ ส่วนอีกคนกำลังยืนยิ้มแป้นแจกกาแฟให้ทุกคนเหมือนว่าแบงค์สีเทาที่ผมให้ไปออกมาจากกระเป๋าสตางค์เธออย่างนั้น

"กาแฟมาแล้วค่ะพี่พาย"

"อืม"

"ดื่มเลยมั้ย ขนมปังถือให้"

"..."

"นี่ค่ะ"

"..."

จากที่ตั้งใจว่าจะวางแปนงทาสีในมือแล้วพาตัวเองลุกขึ้นไปล้างมือให้สะอาดก่อนแล้วค่อยกลับมาดื่มกาแฟเย็นแก้วละหนึ่งพันบาทให้ชื่นใจ ก็ต้องชะงักทันทีเมื่อแก้วกาแฟพร้อมหลอดมาจ่ออยู่ตรงปากด้วยมือเล็กๆ ราวกับป้อนกัน ผมเลยทำเป็นเอี้ยวตัวไปหยิบกระป๋องสีโดยที่แก้วกาแฟก็ตามไปไม่ห่างจนผมต้องอ้าปากดูดกาแฟที่เธอป้อนอย่างเสียไม่ได้ ทำเธอฉีกยิ้มกว้างจนแก้มอมชมพูนั้นแถบปริ ไม่รู้ว่าจะดีใจอะไรนักหนา

"ขนมปังช่วย"

"ไม่ต้อง"

"ขนมปังอยากช่วยค่ะ"

"ยุ่ง"

"ทำไมชอบว่า"

"..."

"ไปเอาสีมาเพิ่ม"

"ได้ค่ะ"

เพียงแค่ผมบอกให้คนที่อยากช่วยนักอยากช่วยหนาไปหยิบของเล็กๆ น้อยๆ ให้ คนที่ทำหน้างอเหมือนปลาทูก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างออกมาให้เห็น ก่อนจะรีบลุกวิ่งไปเบิกของที่ผมอยากได้อย่างขยันขันแข็ง ทิ้งไว้เพียงแก้วกาแฟที่วางไว้ให้น้ำแข็งละลาย

"มาแล้วค่ะ ขนมปังช่วยทาตรงนี้นะ"

"ไปเอาป้ายผ้าที่ต้องเขียนชื่อมาก่อน"

"อ๋อ ได้ค่ะ"

ป้ายผ้าที่ผมว่าเก็บอยู่ในห้องสโมฯ เดิมทีผมจะเดินไปหยิบเมื่อชั่วโมงก่อน แต่มัวแต่วุ่นวายอยู่กับตัวยุ่งพลอยให้ลืมในสิ่งที่ตัวเองต้องทำไป พอมีคนเสนอตัวเข้ามาช่วยยุ่งผมจึงถือโอกาสไหว้วานเธอเป็นธุระให้ เพื่อที่จะได้...ไม่ต้องอยู่ในระยะสายตาให้ผมรู้สึกหงุดหงิดใจ

"พี่พายคะ อันนี้ต้องวางตรงไหน"

"ถามคนอื่น"

"ไม่มีคนอื่นค่ะ มีแค่พี่พายกับขนมปัง"

ผมชะงักมือที่กำลังถือแปรงทาสีอยูากลางอากาศ ลอบมองไปรอบๆ บริเวณที่เคยมีทีมงานอยู่ แต่เวลานี้ทุกคนกลับหายไปโดยไม่บอกกล่าว แม้แต่ไอ้เฟิร์สกับไอ้พาลันก็พากันหายไปในกลีบเมฆ ผมเลยทำเป็นสนใจรอยเปื้อนบนป้ายไม้ตรงหน้า ทั้งที่ในหัวเริ่มคิดประมวลผลไม่ถูกว่าควรจะทำอย่างไรกับเธอดี จะปล่อยให้อยู่ใกล้ๆ มันก็ขัดกับใจที่ด้านชา ด้านชาก็เพราะเธอ

"วางไว้ตรงนั้น"

"ตรงนี้แล้วกันค่ะ"

เธอไม่พูดเปล่า แต่กลับเดินอ้อมมาวางป้ายผ้าลงใกล้ๆ ตรงจุดที่ผมนั่งอยู่ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูกจนผมต้องขยับตัวหนีเล็กน้อยไม่ให้ใกล้กันเกินไป เพราะหากมีใครมาเห็นจะพากันเข้าใจผิดในความสัมพันธ์ของเราสองคนแล้วเรื่องราวจะไปกันใหญ่

"พี่พายขยับหนีเหมือนว่าขนมปังตัวเหม็นเลย"

ปากเล็กบ่นงุบงิบพร้อมกับก้มลงดมฟุดฟิดที่ไหล่ตัวเอง ท่าทางนั้นทำให้ผมต้องลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พยายามเรียกสมาธิให้จดจ่ออยู่กับปลายแปรงทาสี แทนที่จะเป็นขาขาวเนียนที่เผยให้เห็นวับๆ แวมๆ อยู่ใกล้สายตา ไอ้ผมมันก็ผู้ชายคนหนึ่งหรือเปล่าวะ

"เปล่า ร้อน"

ผมตอบปัดอย่างขอไปทีเพื่อที่เธอจะได้ไม่ขยับตัวไปมา แล้วกลับมาสนใจงานตรงหน้ารีบทำจะได้รีบกลับ มีเธอคอยช่วยวุ่นวายอยู่ข้างๆ พร้อมกับพูดเจื้อยแจ้วคอยถามเรื่องนั้นเรื่องนี้ไม่หยุด สรรหามาถามเหมือนเจ้าหนูจำไมอย่างไงอย่างงั้น

"พี่พายเจอน้องรหัสยังคะ"

"..."

"ขนมปังยังไม่เจอพี่รหัสเลย"

"วาดรูปอะไรมาก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะดูออก"

"ซื่อบื่อ"

"ห๊ะ อะไรนะคะ"

"เปล่า"

เกือบไปแล้วมั้ยกู เพราะความปากไวของตัวเองแท้ๆ ดีที่ผมเรียกสติตัวเองกลับมาได้เร็วตีหน้าตายปฏิเสธเธอได้ทัน ไม่อย่างนั้นเธอคงได้สงสัยจนรู้ความจริง ความจริงที่ว่าใครคือพี่รหัสในคำใบ้ที่เธอได้รับ ดีไม่ดีจะพาลโวยวายให้ผมต้องปวดหัวแน่

"เสร็จซะที"

"พี่พายช่วยถ่ายรูปให้ขนมปังหน่อยสิค่ะ ปังอยากถ่ายคู่กับป้าย"

"เรื่องเยอะ"

"ขนมปังให้พี่คนอื่นช่วยถ่ายให้ก็ได้ค่ะ"

"เอามือถือมา"

นิ้วยาวเลยกดเลขวันเกิดของตัวเองรหัสผ่านปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ที่เพิ่งรับจากมือเล็กมาโดยลืมคิดไปว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ไม่ใช่ของผมเอง

"เสร็จแล้ว"

"พี่พาย ขนมปังยังไม่ได้ยิ้มเลย"

มือใหญ่ยื่นโทรศัพท์คืนมือเล็ก ไม่สนใจเสียงงอแงที่ได้รูปไม่ถูกใจเธอ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องใส่ใจหรือตามใจถ่ายให้ใหม่ ดีแค่ไหนแล้วที่ผมช่วยถ่ายให้ด้วยน้ำใจที่ผมมี