บทที่7 หิวหมูกระทะ

ฉันยืนมองตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตที่เพิ่งถ่ายรูปให้ฉันเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเคยชินเหมือนเมื่อก่อนหรือว่าเขาเข้าใจผิดว่าโทรศัพท์เครื่องนี้เป็นของเขาถึงได้กดรหัสผ่านปลดล็อคเครื่องได้โดยไม่เคอะเขินหรือถามอะไรฉันสักคำ แต่จะเพราะอะไรก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ทำให้ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ลืมเรื่องของฉันไปซะทีเดียว แค่อาจจะมีอะไรบางอย่างในสมองของเขาที่บิดเบี้ยวไปนิดหน่อยก็เท่านั้น

ไม่เป็นไร ฉันจะทำให้เขากลับมาเป็นพี่พายคนเดิมของฉันให้ได้

"เสร็จเร็วกว่าที่คิดเนอะ"

"นั่นสิ พี่ๆ เขาเก่งกันดีจัง"

"ไปหาอะไรกินกันดีมั้ย"

"หมูกระทะดีมั้ย"

ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ หมูกระทะร้านดังหลังมหาวิทยาลัยที่เขาว่ากันว่าอร่อยนักอร่อยหนายังไม่ตกถึงท้องกลมๆ ของฉันเลย ไหนๆ วันนี้ก็เป็นวันเสาร์แถมตอนนี้ท้องฟ้าก็ยังไม่มืดเหมาะให้นักล่าหมูกระทะอย่างฉันได้ไปลองลิ้มชิมรสความอร่อยที่เขาว่ากันเป็นที่สุด อยากรู้เหมือนกันว่าจะอร่อยเหมือนร้านประจำของฉันหรือเปล่า

"สองสาวไปไหนกันต่อ"

"ยุ่ง"

"เมจิ ไปกินหมูกระทะค่ะพี่บีม"

ฉันถึงกับต้องหันไปปรามเตือนสติเพื่อนเบาๆ ที่ชักสีหน้าใส่พี่รหัสของตัวเองจนแววตาภายใต้กรอบแว่นของพี่บีมเปลี่ยนเป็นดำมืดชวนให้ขนแขนของฉันลุกซู่ ฉันเลยต้องแก้ไขสถานการณ์อันน่ากลัวนี้โดยการตอบพี่รหัสของยัยเมจิแทน ทำเพื่อนสนิทของฉันทำหน้าบึ้งตึงสะบัดไปอีกทางเหมือนว่ากำลังผิดใจอยู่กับพี่รหัสของตัวเองอย่างนั้นแหละ แล้วคนกลางอย่างฉันจะทำอย่างไรได้นอกเสียจากฉีกยิ้มให้กว้างแล้วรับหน้าแทน

"ไปสิ พี่เป็นเจ้ามือเอง"

"จะดีเหรอคะ"

"ก็เพื่อนเราเป็นน้องรหัสพี่ ส่วนเราตัวเท่านี้คงไม่ทำให้พี่ล้มละลายหรอกมั้ง"

"..." ไม่รู้ซะแล้วว่าฉันกินจุขนาดไหน

"ไปไหนกันวะ"

"พาน้องไปกินหมูกระทะ"

"ไปด้วยดิ"

เหมือนว่าพี่บีมจะสนิทกับพวกพี่เฟิร์สพอสมควรไม่อย่างนั้นพี่เฟิร์สคงไม่เดินมาทักทายง่ายๆ แบบนี้ จนสุดท้ายทีมงานทุกคนตกลงจะไปกินหมูกระทะด้วยกัน มีเขา พี่เฟิร์สและพี่พาลันเป็นเจ้ามือมื้อใหญ่วันนี้ ก็พอจะรู้ว่าฐานะทางบ้านเขาจะดีมาก แต่ไม่คิดว่าเขาจะเป็นสายเปย์ขนาดนี้

กลางวันควักเงินในกระเป๋าสตางค์มาเลี้ยงกาแฟทุกคน ตกเย็นพาไปเลี้ยงหมูกระทะสบายๆ ไม่มีปริปากปฏิเสธ หล่อและสปอร์ตที่หนึ่งเลย

"เราสองคนไปยังไง"

"เรียกรถค่ะ"

"ถ้างั้นไปรถพี่"

"อ๋อ ได้ค่ะ"

บอกตามตรงใจฉันหน่ะ อยากจะวิ่งตามหลังใครบางคนเพื่อขอติดรถไปด้วยมากกว่า แต่ติดตรงที่มีคนมากเกินไปเกินกว่าที่ฉันจะทำใจกล้าเข้าใกล้เขา แค่เมื่อตอนกลางวันก็มากพอแล้ว เลยทำได้เพียงติดรถไปกับพี่รหัสของยัยเมจิก็จะได้ประหยัดค่าเดินทางด้วยยังไงละ ไหนๆ จุดหมายปลายทางก็คือที่เดียวกันอยู่แล้ว ค่อยหาโอกาสนั่งใกล้เขาก็แล้วกัน

แต่ทุกอย่างนั้นไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ ทันทีที่มาถึงร้าน ฉัน เมจิ และพี่บีมถูกจัดให้นั่งอีกโต๊ะ โต๊ะที่มีแต่คณะอักษรฯ นั่งอยู่ก่อนอีกสองคน ส่วนเขานั่งแยกอยู่กับพี่เฟิร์สและพี่พาลัน ไม่นั่งรวมกับพี่วิศวะอีกกลุ่ม แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรได้ในเมื่อทุกอย่างไม่เป็นใจ ฉันก็ได้แต่พาตัวเองหย่อนตัวลงนั่งข้างเพื่อนแล้วก็สั่งหมูกระทะชุดใหญ่มาสองชุด ปลอบใจตัวเองอย่างไรละ

"น้องขนมปัง ชิ้นนี้สุกแล้วพี่ให้"

"อ่อ ขอบคุณค่ะ"

หมูสามชั้นสไลด์ย่างสุกกำลังพอดีถูกวางใส่ในถ้วยของฉันชิ้นแล้วชิ้นเล่าจากรุ่นพี่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามฉันเอง จนฉันแอบรู้สึกเกรงใจที่เป็นฝ่ายนั่งกินสบายๆ ไม่ได้ช่วยย่างเลยสักชิ้น เลยต้องรีบวางตะเกียบในมือและทำหน้าที่เติมน้ำสีในแก้วให้พี่เขาเป็นการตอบแทนไม่ให้ดูเสียมารยาทจนเกินไป

"แก ไปตักน้ำจิ้มเพิ่มกัน"

"ไปสิ"

ก่อนที่ฉันกับเมจิจะปลีกตัวออกมาจากโต๊ะที่มีควันหอมฟุ้งกระจาย เดินตรงไปยังโซนน้ำจิ้มที่เรียงรายอยู่หลายโถ ฉันตักน้ำจิ้มสูตรเด็ดของร้านพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ร้านที่ดีทั้งบรรยากาศ ผู้คนและรสชาติที่สมคำร่ำลือ จนฉันแอบให้คะแนนรีวิวไปถึงห้าดาว ก่อนที่สายตาคู่กลมจะไปสบดวงตาคู่คมที่มองอยู่ก่อน จนฉันอยากจะรู้ว่าเขาก็มองไปเรื่อยไม่ต่างจากฉัน หรือว่า ที่จริงแล้วเขาแอบมองฉันอยู่กันแน่ ขอให้เป็นอย่างหลังนะ

"พี่พาย..."

"แกว่าอะไรนะ"

"เปล่าสักหน่อย"

ฉันทำเป็นเฉไฉตักน้ำจิ้มเพิ่มอีกสองถ้วย ถ้วยหนึ่งเป็นน้ำจิ้มสูตรของทางร้านส่วนอีกถ้วยเป็นน้ำจิ้มซีฟู้ดที่เขาชอบ ตั้งใจตักไปเผื่อเขา หาโอกาสให้ตัวเองได้ขอบคุณเจ้ามือสักหน่อย แต่เหมือนว่าฉันจะช้าเกินไป เพราะในตอนที่ฉันกำลังจะเกินกลับไปที่โต๊ะ ก็มีใครอีกคนถือถ้วยน้ำจิ้มไปวางให้เขาแล้ว เป็นรุ่นพี่คณะวิศวะเพื่อนร่วมรุ่นของเขาหนึ่งในทีมงานนั่นหละ ผู้หญิงซะด้วยนะ

"ฉันว่าพี่เมชอบพี่พายแน่เลย"

"แกก็เม้าท์ไปเรื่อย"

"ถ้าไม่ชอบจะคอยส่งตาหวานให้พี่เขาเหรอ ถ้าแกไม่เชื่อก็ลองสังเกตดูสิ"

ลองมองๆ ดูแล้วก็จริงอย่างที่เมจิว่า ใครบ้างจะไม่ชอบคนหน้าตาดีที่เหมือนหลุดออกมาจากในนิยายอย่างเขากันบ้าง หล่อทรงแบดแถมเป็นตัวท็อปของวิศวะอีก กร้าวใจอย่าบอกใคร

"พี่เมกับพี่พายคบกันเหรอ"

"ไม่นะ ไม่แน่"

"ไหงไม่แน่หละ?"

"ไอ้พายไม่เคยคบใครจริงจัง"

ไม่รู้ว่าทำไมพอได้ยินยัยเมจิถามถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน ใจฉันมันก็คอยเต้นแรงลุ้นในคำตอบ แต่พอได้ยินคำตอบ กลับไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกดีใจ เสียใจ หรืออย่างไร 'ไม่เคยคบใครจริงจัง?' หมายความว่า...ช่วงที่เราห่างกันมีเพียงฉันคนเดียวที่ไม่มีใคร ใช่หรือเปล่านะ

"พี่พายเจ้าชู้เหรอ?"

"ธรรมดาของคนหล่อ"

ยัยเมจิยังคงทำหน้าที่เป็นผู้สื่อข่าวคอยถือไมค์สัมภาษณ์รุ่นพี่ถึงเรื่องราวของเขาในระยะที่เรียกได้ว่าแทบเผาขน จนฉันต้องคอยแอบลอบมองไปที่โต๊ะของคนในบทสนทนาเพื่อดูต้นทางว่าเขาจะมีหูทิพย์จนได้ยินเรื่องราวของตัวเองจากปากคนอื่นหรือเปล่า

"ก็คงจะจริง คนหล่อก็ต้องคู่กับความเจ้าชู้เป็นธรรมดา"

เมจิพยักหน้าหงึกหงักพลางคีบหมูเข้าปาก ส่วนฉันได้แต่เขี่ยน้ำจิ้มซีฟู้ดในถ้วยที่ตั้งใจตักมาให้เขา ความรู้สึกหน่วงข้างในเริ่มก่อตัวขึ้นมาเสียดื้อๆ ความเจ็บแปลบแล่นผ่านหัวใจเมื่อคิดว่าที่ผ่านมาอาจมีใครต่อใครแวะเวียนเข้ามาในชีวิตเขามากมาย ในขณะที่ฉันเอาแต่กอดเก็บความทรงจำเก่าๆ ไว้เพียงลำพัง

"ขนมปัง เป็นอะไรไป หน้าซีดๆ นะเรา"

"เปล่าค่ะ สงสัยควันจะเข้าตานิดหน่อย"

และเพื่อให้ดูสมจริง ฉันเลยแกล้งทำเป็นหยิบกระจกและผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าขึ้นมาส่องดูตาคู่กลมทำทีเป็นซับน้ำใสๆ ที่คลอเบาเบาเหมือนว่าเป็นเพราะควันจากเตา โดยไม่มีใครรู้ว่ากระจกเงาในมือของฉันกำลังสะท้อนตาคู่คมที่เหลือบมามองให้ได้สบตากัน ก่อนที่ต่างคนจะหันกลับไปสนใจหมูย่างตรงหน้า และฉันเลือกที่จะชวนทุกคนเปลี่ยนเรื่องคุย ให้ใจตัวเองได้หยุดพักหายใจ