บทที่ 11 คำลวง 1

บทที่ 11 คำลวง

แม่บัวยืนนิ่ง

จนกระทั่งคุณหลวงเปิดประตูกลับออกมา พร้อมใบหน้าสงบนิ่งเช่นเคย ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างของภริยาเอกที่ยืนดักรออยู่เบื้องหน้า ความตื่นตระหนกวูบหนึ่งก็ฉายชัดขึ้นในแววตา ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปรกติ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ

แม่บัวเอ่ยถาม

“เรียบร้อยหรือไม่?”

        คุณหลวงเดชชะงักไปชั่วครู่ เกิดอาการอึกอักเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเดินเข้ามาโอบกอดแล้วเอ่ยขอร้องภริยาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณบัว... พี่ว่าเรื่องมันเลยเถิดมาไกลโขแล้ว หยุดเท่านี้ก็น่าจะพอแล้วมิใช่หรือ?”

คำตอบนั้นกลับยิ่งทำให้แม่บัวระเบิดความอัดอั้นตันใจ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ดวงตาแดงก่ำด้วยความเด็ดเดี่ยวและบิดเบี้ยว

“ไม่! คุณพี่จะต้องขย่มแม่บุษจนกว่าแม่บุษจะตั้งท้องให้จงได้! น้องเปิดโอกาสให้คุณพี่หลั่งกามให้แม่บุษทุกวันแล้ว เหตุใดป่านนี้ถึงยังไม่ตั้งท้องเสียที!”

คุณหลวงเดชรีบก้าวเข้ามาสวมกอดและพยายามปลอบโยนหว่านล้อมภริยาด้วยความตกใจ “คุณบัว... ฟังพี่ก่อน... แม้ว่าร่างกายของแม่บัวจะไม่สามารถมีบุตรได้จริงๆ ฉันก็หาได้ใส่ใจไม่ เรามีกันและกันแค่สองคนก็เพียงพอแล้ว... หากอยากมีลูกนัก รอเลี้ยงหลานจากลูกๆ ของพี่ๆ น้องๆ ฉันก็ได้ ไยต้องทำเรื่องฝืนเช่นนี้เล่า”

ทว่าแม่บัวกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เธอฝังใจยึดติดว่าตนจะต้องมีครรภ์และทายาทให้สามีให้จงได้ เพื่อรักษาหน้าตา เธอจึงไม่ยอมรับทางออกอื่นเด็ดขาด

“ขอเพียงแม่บุษออกลูกให้เราสักคน แค่นี้ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณพี่ น้องทำเป็นแพ้ท้องต่อหน้าผู้คน ทั้งยังยอมจ่ายเงินสินบนให้หมอมิชชันนารีไปมากโขเช่นนั้นแล้ว... มาถึงเพียงนี้ น้องไม่อาจถอยหลังกลับได้อีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะคุณพี่”

          ทุกถ้อยคำสนทนาระหว่างสามีภริยาที่ยืนอยู่หน้าห้อง เล็ดลอดผ่านบานประตูที่แง้มอยู่เข้าสู่โสตประสาทของแม่บุษที่ยืนฟังอยู่ภายในห้องจนหมดสิ้น

บานประตูไม้สักค่อยๆ ถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างบอบบางของแม่บุษที่ยืนตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา เธอไม่เคยคาดคิดเลยแม้แต่น้อยว่า ทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้น แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ความพลั้งเผลอหรือโชคชะตา มันคือแผนการของพี่สาวผู้เป็นที่รัก

“คุณพี่บัว” แม่บุษเอ่ยเรียกเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่อยากเชื่อ

เพียะ!

สิ้นเสียงเรียก แม่บัวหันขวับกลับมาด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าใส่ใบหน้าของน้องสาวแท้ๆ เต็มแรงจนหน้าหัน แรงปะทะทำให้แม่บุษทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเรือน ดวงตาของแม่บัวแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัดอั้น

“ตบนี้! พี่ตบเธอในฐานะเมียที่ถูกผัวเล่นชู้ลับหลัง... เธอทำลงไปได้อย่างไรแม่บุษ!” แม่บัวแผดเสียงตวาดลั่นห้อง ตัวสั่นเทา

แม่บุษยกมือขึ้นกุมแก้มที่ขึ้นรอยแดงช้ำ น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม เธอสะอื้นยอมรับความผิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพี่สาวด้วยความร้าวรานใจ

“ถ้าเช่นนั้น... ที่คุณพี่อุตส่าห์ส่งคนไปรับน้องมาจากหัวเมือง ชวนให้มาอยู่ร่วมเรือนในพระนครด้วยกันตั้งแต่แรก ก็เพื่อการนี้... เพื่อให้น้องคนนี้มาอุ้มท้องแทนคุณพี่งั้นหรือเจ้าคะ”

แม่บัวชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเจ็บปวดร้าวรานไม่แพ้กัน แต่ศักดิ์ศรีทำให้เธอต้องฝืนทนกลืนเลือดเพื่อเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ เธอจ้องตาน้องสาวนิ่งสนิทก่อนจะตอบออกไปเสียงกร้าว

“ใช่! ฉันทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อการนี้!”