บทที่ 9 ความลับ 1

บทที่ 9 ความลับ

ทุกค่ำคืนและทุกเวลาที่อยู่ร่วมกันภายใต้ชายคา แม่บุษยอมจำนนต่อสัมผัสอันดุดันและเอาแต่ใจของคุณหลวงเดชอย่างเต็มใจ ร่างกายบอบบางตอบสนองทุกจังหวะรักอย่างไร้ข้อแม้ แววตาและเรือนร่างของเธอกลับถูกครอบงำด้วยไฟสวาทที่โหมกระหน่ำไม่รู้ดับ ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำแห่งความกำหนัด ลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงครางหวานหูที่ดังคลอเคล้ากับเสียงลมหายใจร้อนผ่าวทุกย่างก้าวและลมหายใจล้วนเต็มไปด้วยความตื่นตัวและกระหายใคร่

แม้ภายนอกเธอจะพยายามรักษาท่าทีให้สำรวมเยี่ยงกุลสตรีผู้เรียบร้อย ทว่าสัญชาตญาณความระแวดระวังของผู้เป็นพี่สาวอย่างแม่บัวก็เริ่มทำงานขึ้นทีละน้อย

สายตาของแม่บัวที่คอยสังเกตพฤติกรรมของน้องสาวและสามีเริ่มเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ทุกครั้งที่คุณหลวงเดชเอ่ยคำกำกวมหรือแม่บุษแสดงอาการสะท้านยามอยู่ใกล้ชิดกัน ความผิดปกติก็เริ่มแผ่ซ่านปกคลุมบรรยากาศในเรือนใหญ่ให้ตึงเครียดขึ้นทุกที

“ช่วงนี้แม่บุษดูแปลกไปนะ... หน้าตาตื่นตระหนกแถมยังดูอิดโรยพิกล ไยท่าทีถึงได้ลุกลี้ลุกลนนักเล่า? มีเรื่องใดกังวลใจอยู่หรือจ๊ะแม่บุษ”

แม่บุษสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจติดขัดจนแทบไม่กล้าสบตาพี่สาว

“อย่าไปคาดคั้นน้องเลยแม่บัว... งานตำราของเธอช่วงนี้หนักหนา ไหนจะสอบไล่เก็บคะแนนอีก... แม่บุษเคร่งเครียดจนหน้าซีดเซียว ฉันต้องคอยช่วยและตักเตือนเธออยู่ไม่ขาด มิฉะนั้นเธอคงอ่านตำราจนดึกดื่น ไม่อยมพักผ่อนทุกค่ำคืนดอก”

แม่บัวพยักหน้ารับเบาๆ พลางหันไปมองน้องสาวด้วยความเอ็นดูระคนห่วงใย

“อย่างนั้นหรอกหรือ... ถ้าเช่นนั้นก็อย่าหักโหมจนเกินไปนักล่ะแม่บุษ มีสิ่งใดให้คุณพี่ช่วยสอนก็บอกกล่าวได้... เอาล่ะ ไปพักผ่อนเถอะ หน้าตาเจ้าซีดเซียวเต็มทีแล้ว”

“เจ้าค่ะ... พี่บัว...”

แม่บุษรีบรับคำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเลี่ยงออกไปจากห้องโถงใหญ่ทันที ทว่าลึกๆ แล้ว เธอรู้ดีว่ายิ่งความลับนี้เสี่ยงมากเท่าไหร่ ไฟสวาทและแรงกำหนัดในอกก็ยิ่งโหมกระพือรุนแรงขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่

------------

แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องกระทบผืนน้ำเจ้าพระยา สะท้อนแสงระยิบระยับเข้ามาภายในตึกริมน้ำ ช่วงเวลาพักกลางวันหากไม่มีราชกิจสำคัญใด คุณหลวงเดชจะละจากหน้าที่การงานแล้วรีบกลับมาที่เรือนเพื่อดูแลภริยาด้วยความรักใคร่เอาใจใส่อย่างสม่ำเสมอ

ภายในห้องอาหาร คุณหลวงเดชประคองร่างอ้อนแอ้นของแม่บัวให้นั่งลงอย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มตักข้าวและกับข้าวใส่จาน ก่อนจะใช้ช้อนตักป้อนภริยาด้วยความนุ่มนวลและทะนุถนอม ท่าทางที่เปี่ยมด้วยความรักและความใส่ใจนั้นทำให้แม่บัวซาบซึ้งใจจนหยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน

“คุณพี่ดูแลน้องดีเหลือเกินเจ้าค่ะ...” แม่บัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน รอยยิ้มพิมพ์ใจปรากฏบนใบหน้าผ่องใส ทว่าลึกๆ ในดวงตากลับเจือแววความกังวลใจบางอย่าง เธอวางมือลงบนตักแล้วเอ่ยต่อด้วยความรู้สึกผิด “แต่น้องอดกังวลไม่ได้... ในเมื่อช่วงนี้ร่างกายของน้องอุ้มท้องอยู่ ไม่สามารถปรนนิบัติรับใช้คุณพี่ในยามค่ำคืนได้อย่างเคย... น้องเกรงว่าคุณพี่จะเหงาเหลือเกินเจ้าค่ะ”

คุณหลวงเดชแย้มรอยยิ้มอบอุ่น ชายหนุ่มวางช้อนลงแล้วเอื้อมมือไปกุมมือเรียวนุ่มของภริยาไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อคลายความกังวล

“อย่าได้คิดมากไปเลยคุณบัว...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยปลอบโยนอย่างอ่อนโยน แววตาฉายแววรักใคร่ลึกซึ้ง “ประเดี๋ยวเมื่อครรภ์ของเจ้าแข็งแรงมั่นคงดีแล้ว... เราสองคนย่อมกลับมาร่วมสวาทเคียงคู่กันได้ราบรื่นดังเดิม ตัวฉันนั้น... ยอมอดทนเพื่อรอคอยคุณบัวแต่เพียงผู้เดียว ขอเพียงแค่ภริยาและลูกในท้องปลอดภัย สิ่งอื่นใดล้วนไม่สำคัญทั้งสิ้น”

คำพูดที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความซื่อสัตย์ของคุณหลวงเดชพัดพาความกังวลในใจของแม่บัวให้มลายหายสิ้นจนหมดสิ้น หัวใจดวงน้อยพองโตด้วยความรักและศรัทธาที่มีต่อสามีจนล้นปรี่

ด้วยความซาบซึ้งและอยากตอบแทนความอดทนอดกลั้นของสามี แม่บัวจึงช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบด้วยความรักใคร่ระคนเขินอาย เธอค่อยๆ ขยับกายเข้าใกล้

“คุณพี่... ให้น้องได้ดูแลคุณพี่เถิดนะเจ้าคะ” แม่บัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน ละม้ายเสียงกระซิบคลอเคลียข้างกาย “แม้ว่าร่างกายของน้องในยามนี้จะไม่สะดวก แต่หัวใจนี้... ย่อมเป็นของคุณพี่แต่เพียงผู้เดียว... ให้ฉันได้ปรนนิบัติคุณพี่ด้วยวิธีนี้นะเจ้าคะ...”