ตัวนำโชค

กลับมานั่งมองกล่องข้าวอยู่ที่หลังตึกคณะ จะดีใจที่ผู้ชายให้ข้าวมาก็ดีใจไม่สุด มันแอบห่อเหี่ยวประโยคสุดท้ายที่พี่ไผ่พูด

"แกเพิ่งมาจากที่นั่นไม่ใช่เหรอเอิร์ท โชคดีสุดอะไรสุด"

"ทำไมเหรอ"

มุกหันหน้าจอมือถือมาให้ดู เพจของมหาวิทยาลัยโพสต์ข่าวโซนวอ. มีรูปผู้ชายของฉันติดมาในภาพถ่ายด้วย

"เดี๋ยวอ่านให้ฟัง เด็กต่างคณะกระตุกหนวดเสือโซนวอ.อีกแล้วว ไม่รู้จักเข็ดหลาบ ขนาดรับมือแค่สอง ยังต้านไม่ไหว พี่เฉินพี่ไผ่วิศวะอย่างเท่ห์"

"เขาบาดเจ็บไหม" ฉันถามเสียงอ่อย

"อยากรู้ก็โทรไปถามสิ" วาวาเสนอ

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแชทพี่ไผ่ แต่ไม่ได้คิดโทรไปกวนใจเขา ทำเพียงส่งแชทไปบอกว่า..

'ห่วงใยนะคะ'

ช่วงบ่ายก่อนจะกลับ เจอะเจอพี่แก้มหวานกับพี่จอมพลที่หน้าตึกคณะโดยบังเอิญ ผู้ชายเขาขับรถมารับรุ่นพี่ฉัน มานั่งรอรุ่นพี่ฉันสอบที่หน้าห้องด้วยนะ

"วันนี้หวยออกนะเอิร์ท" พี่แก้มหวานย้ำเตือนในเรื่องที่ฉันลืมสนิท

"จริงด้วย กะ กี่โมงแล้วคะเนี่ย"

ฉันยกสองมือแนบแก้ม ตกใจจนทำตาโต

"อีกครึ่งชั่วโมง รีบกลับไปลุ้นหวยป่ะ"

รุ่นพี่กับผู้ชายที่มารับโบกมือลาแล้วก็ขึ้นรถขับขี่ออกไป

เพื่อนก็แยกย้ายกันไปแล้ว ฉันจะไปลุ้นหวยกับใครล่ะ

เจ้าของเลขเหรอ

ไม่ๆ วันนี้ตารางของฉันคือการไปบริจาคเงินให้น้องหมา

สิบห้านาทีฉันก็เดินทางมาถึงบ้านของคุณป้า เป็นจังหวะที่คุณป้ากำลังนั่งฟังวิทยุอยู่พอดี ฉันเลยรีบเข้าไปผสมโรง

"คุณป้าซื้อเลขอะไรเหรอคะ"

"เลขนี้ เลขที่บ้านป้า"

ป้ายื่นลอตเตอรี่เลขท้าย 454 ให้ดู

"ใบเดียวนังหนู ล้นสนุกๆ"

"หนูมีสองใบค่ะ ลุ้นสนุกๆ เหมือนกัน"

ฉันนั่งลงข้างคุณป้า เอาลอตเตอรี่สองใบออกมาถือ มาถึงช่วงออกผลรางวัลเลขท้ายสามตัวหน้าและหลัง สองใบของฉันชวดมันทั้งหมด

พอถึงช่วงออกรางวัลเลขท้ายสองตัว ฉันก็ลุ้นจนตัวโก่ง

รางวัลเลขท้ายสองตัว เลขที่ออก..

"58 ฟังอีกครั้ง 58"

"กรี๊ด! หนูถูกหวยค่า"

ฉันกระโดดโลดเต้นดีใจ โบกลอตเตอรี่ในมือไปมา

"เอาไปขึ้นเงินที่ตลาดหน้าปากซอยได้เลยนะหนู โชคดีจริงๆ เลย"

จากที่จะให้คุณป้าหนึ่งพันบาทก็เพิ่มเป็นหนึ่งพันห้าร้อยบาท รับพรของคุณป้าเสร็จก็เดินออกมาตลาดหน้าปากซอย เอาลอตเตอรี่สองใบขึ้นเงินมาได้ทั้งหมดสามพันแปดร้อยแปดสิบบาท

แต่ก่อนนี้ฉันถ่ายรูปลอตเตอรี่เก็บไว้แล้วเลยโพสต์ลงสตอรี่ไอจี ใส่สติ๊กเกอร์อีโมิจิใส่เพลงรักพร้อมข้อความ..

'พี่คือตัวนำโชคของหนู มาเป็นของหนูเถอะ'

ไม่ได้แท็กใคร ไม่ได้เอ่ยถึงใคร

แต่เจ้าตัวต้องรู้แน่นอน

ช่วงนี้เด็กปีหนึ่งมีสอบ ถึงบอกว่าฉันไม่เจียมตัวมากที่รับงานร้องเพลงไปควบคู่กัน คืนนี้ที่ว่างเว้นจากงานฉันจึงอ่านหนังสือ อีกวันไปนั่งสอบทั้งวัน ตอนเย็นก็ควงแขนเนเน่มาที่ Crown ผับ ไม่ได้มาร้องเพลง เนเน่ก็ไม่ได้มาทำงาน พี่เนสเห็นว่าเรามีสอบเลยให้พัก แต่เพื่อนลากฉันมาถูกพี่ชายมันบ่น

ภายในผับที่กำลังมีเสียงตึงตังจากการยกโต๊ะยกเก้าอี้ ฉันนั่งอยู่กับพี่เนส เนเน่ไปนั่งห่างไกลกันแรงกระแทกโดนตัว สิบนาทีแล้วที่ฉันพบเจอคนดุในร่างผู้ชายใจดี

"ผิดที่พี่เองแหละ ผิดที่พี่ไม่เตือนเอิร์ทไว้ก่อน"

"ผิดที่เอิร์ทเองค่า เอิร์ทแค่ไม่อยากให้เสียบรรยากาศ"

ฉันยอมรับผิดแต่โดยดี

"สุดท้ายก็เสียบรรยากาศอยู่ดี แล้วก็มีผลเสียต่อตัวเองมาก อย่างน้อยก็ควรนึกถึงว่าตัวเองเป็นผู้หญิง ต้องระวังตัวให้มาก และกฏเหล็กของการเที่ยวสถานบันเทิงคือ..ห้ามดื่มแก้วที่ไม่ใช่ของตัวเอง"

"รับทราบค่า.."

"ส่วนไอ้นั่น ไอ้ไผ่มันยำเละให้แล้ว"

"พี่ไผ่ยำเองเลยเหรอคะ"

"ปลื้มเลยสิ มันทำเพราะไม่อยากให้ใครเอาเป็นเยี่ยงอย่าง"

"ไม่สปอยเอิร์ทเลยอ่าพี่เนส ก็เขาดีแบบนั้นจะไม่ให้เอิร์ทชอบเขาได้ไงล่ะคะ"

"แต่มันใจแข็งน่ะสิ มันบอกพี่ว่ายังไม่อยากมีความรัก"

"น้ำหยดลงหินทุกวัน หินยังกร่อน นับประสาอะไรกับไผ่ลู่ลมแรงอย่างเอิร์ทล่ะคะ ว่าแต่.. วันนี้เขาจะมาไหมคะ"

"เมื่อคืนมันไม่ได้มา เห็นว่าเพื่อนนัดไปดื่ม สงสัยจะนั่งตากน้ำค้าง เห็นมันส่งมาในไลน์กลุ่มว่าป่วย"

"พี่ไผ่ป่วยเหรอคะ!"

ฉันผุดลุกขึ้นยืน หัวใตเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

"ใจเย็น.."

"เย็นไม่ไหวอ่ะค่ะ พี่ไผ่พักอยู่ที่ไหนคะพี่เนสพอจะรู้ไหม"

"มันแสบว่ะ"

"พี่เนส ขอพิกัดคอนโดพี่ไผ่หน่อยนร้า"

ฉันเว้าวอน ยังไม่รู้พิกัดเลย หัวใจก็ลอยนำไปแล้ว

"แปป ถามไอ้ภูก่อนเพราะบอกมัน มันคงไม่ให้"

"ขอให้เมียรักเมียหลงนะคะ"

พี่เนสส่ายหน้าคล้ายระอา แต่ก็ยอมหาพิกัดที่อยู่ของพี่ไผ่มาให้จนได้ พอได้มาแล้วฉันก็ไปร่ำลาเพื่อน

เนเน่อวยพร 'ขอให้ได้ ขอให้โดน'

ไม่โดนเขาไล่ก็เป็นพอแล้ว โดนอย่างอื่นเป็นผลพลอยได้

สี่สิบนาทีฉันก็มาโผล่ที่หน้าห้องหมายเลข 412 ในมือมีอาหารสำหรับคนป่วยมาด้วย ถึงว่าเมื่อวานไม่เจอหน้าพี่ไผ่เลย ในแชทสีฟ้าก็ไม่แสดงว่าเขาออนไลน์อยู่ ที่แท้ก็ไม่สบาย

ฉันเคาะประตูเรียกอยู่ไม่นานมันก็เปิดอ้า เจ้าของห้องโผล่แค่ใบหน้าง่วงๆ ออกมามอง ดูไม่ได้ตกใจที่เห็นฉันเพราะคงส่องดูตรงตราแมวแล้ว

"มาเยี่ยมคนป่วยค่ะ"

"ใครบอก"

"ขอเข้าไปข้างในได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูจะบอก"

พี่ไผ่ผลุบหายเข้าไปในห้องง่ายๆ อาจเพราะอาการไม่สบายเลยทำให้เขาขี้เกียจจะสู้รบกับฉัน

ประตูปิดลงก็ถอดรองเท้าผ้าใบวางเอาไว้ในตู้เก็บรองเท้าให้เรียบร้อย มองสำรวจห้องชุดขนาดย่อมมีประตูทั้งหมดสี่บานรวมประตูระเบียง

เจ้าของห้องนั่งลงบนโซฟา วางสายตาเอาไว้ที่ฉัน ส่วนฉันวางสายตาเอาไว้ที่หุ่นกำยำหนัดแน่น ซิ๊กแพ๊คเป็นลอนๆ กล้ามหน้าอก กล้ามแขน แน่นสมส่วนไปหมด พาลให้สายตามองต่ำกว่านั้นมาที่กางเกงวอร์ม..

ฉันจินตนาการไปไกลแล้ว แก้มร้อนไปหมดเลย

"ทำไมถึงรู้ว่าพี่อยู่ที่นี่แล้วขึ้นมาได้ยังไง"

คำถามของพี่ไผ่เรียกสติฉันให้พาสายตามาสบตาเขา

ฉันเอาของในมือวางลงบนโต๊ะเล็กตรงหน้า ปากเฉลยไปด้วย

"ก็หัวใจหนูอยู่ที่พี่ ก็ต้องมาถูกสิคะแล้วขึ้นมาได้ไง...ก็แค่บอกข้างล่างว่าเป็นแฟนพี่ พี่ไม่สบาย ติดต่อไม่ได้เป็นห่วงมาก เขาก็พาขึ้นมาส่งค่ะ"

เป็นไง.. คำตอบของฉันแจ่มไหม แต่ทำพี่ไผ่อึ้งไปเลยล่ะ