ขอใจได้ไหม

พี่ไผ่เดินหายเข้าไปในห้องนอนไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับเงินสดยื่นให้

"ค่าอะไรคะ"

"ค่าตอบแทนที่มาดูแล ค่าข้าวแล้วก็ค่ายาด้วย"

"หนูมาด้วยใจค่ะ ไม่ได้ต้องการเงินเลย แต่ถ้าพี่อยากให้ค่าตอบแทน ขอเป็นเกียร์เด็กวิศวะคอมได้ไหมคะ หนูอยากเป็นผู้หญิงของหนุ่มแก๊งตีนมหันภัย"

ได้ช่องฉันก็รีบเสียบ อย่างที่รู้ๆ กันว่าคณะวิศวะมีสิ่งของที่ใช้แทนหัวใจอยู่ ใครต่างก็อยากได้โดยเฉพาะฉันที่อยากได้หัวใจของพี่ไผ่

"ใครก็อยากเป็น"

"แล้วให้หนูไม่ได้เหรอค้า"

ฉันทำเสียงอ้อน.. ขยับเข้าไปใกล้จนวางมือลงบนหน้าท้องแกร่งได้โดยเจ้าตัวไม่ผลักไส เขายืนนิ่ง ดวงตาสานสบไม่หลีกหนี

หรือว่าพี่ไผ่จะเริ่มมีใจแล้ว ฉันเลยทดสอบอีกขั้นด้วยการเขย่งส้นเท้าขึ้น ทำตัวเป็นผู้หญิงใจกล้าหน้าด้านแหงนเงยใบหน้าจูบเขา

จูบที่ไม่ใช่เพียงปากแตะปากเพราะฉันดูดดึงสองสามครั้งเพื่อดูเชิงว่าจะได้รับการตอบสนองอย่างไร

ปรากฏว่าพี่ไผ่ไม่ผลักไส เขายืนนิ่งและไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือไม่ว่าเขาก้มหน้าลงมาให้ฉันจูบได้ถนัดขึ้น

นานพอก่อนฉันจะละลายเพราะความขัดเขินจึงผละออกมายิ้มหวาน ถึงจะเขินแต่ฉันก็ไม่ได้คิดหยุดแค่จูบ..

"พี่คะ.. หนูชอบพี่นร้า ชอบพี่มากๆ เลยนร้า พี่ไม่ชอบหนูเหรอ อยากได้เกียร์พี่นะคะ ชอบพี่จริงๆ นะ"

ฉันจ้องลึกในดวงตาคม พยายามเค้นหาความรู้สึกที่อาจจะมีหลุดออกมาบ้าง แต่พี่ไผ่เก่งมากหรือไม่ก็คงแข็งกระด้างมาก ทุกอย่างจึงปกติยกเว้นก็แต่แขนที่ขยับเขยื้อนไปหยิบอะไรไม่รู้ในกระเป๋ากางเกงออกมายื่นให้

ของสิ่งนั้นลักษณะเป็นซองสีดำทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เห็นแล้วก็นึกหวั่นในอก

"ไม่ใช่มาแจกการ์ดแต่งงานให้หนูนะ"

"เลอะเทอะ"

ซองนั้นถูกเอามาตีปลายจมูก กลิ่นหอมมากทำให้ฉันรีบไขว่คว้าหยิบจากมือเขามาดมๆ

"หอมๆๆ เหมือนน้ำหอมเลย"

พี่ไผ่เดินกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วตะโกนออกมา

"มันคือการ์ดน้ำหอม ไม่เอาเงินก็เอาอันนั้นไป ปิดไฟให้พี่ด้วยครับ"

เกือบจะดีแล้วหากประโยคสุดท้ายไม่ใช่การไล่

ไม่เป็นไรหรอก วันนี้คืบหน้าไปตั้งเยอะ

ฉันได้จูบเขาเชียวนะ

แต่ก่อนกลับฉันขอโผล่หน้าไปพูดเรื่องสำคัญ ตอนนี้คนป่วยกำลังตะปบขอบกางเกง มาช้าอีกนิดสักนาทีฉันคงได้เห็นของดี

"พี่เห็นที่หนูลงสตอรี่ไหมคะ"

"สตอรี่อะไรครับ"

จากจะถอดกางเกงพี่ไผ่เปลี่ยนไปคว้าผ้าขนหนูมาพาดบ่าแทน

"รูปลอตเตอรี่เลข 58 ที่พี่ให้ไงคะ หนูถูกหวยนร้า ขออีกสองตัวเอาไปซื้องวดหน้าได้ไหมคะ"

"เนียน"

พี่เขาเขกมะเหงกฉันเบาๆ

รู้ทันอีกนะ ไม่รู้จะหวงเบอร์โทรทำไมนักหนา

"หนูไปนะคะ ตัวร้อนอีกก็กินยาอีกนะ อยากได้คนเช็ดตัวให้ แชทไปได้เลย ตีสามหนูก็จะมา จุ๊บจุ๊บ"

ส่งจูบแล้วผละออกมาด้วยความอาลัยอาวรณ์ มองพี่ไผ่จนวินาทีสุดท้ายก่อนประตูจะปิดสนิท ฉันยกการ์ดน้ำหอมขึ้นมาดมอีกครั้ง

จะถือว่าเป็นของขวัญชิ้นแรกที่พี่ไผ่ให้และฉันก็ทั้งรักทั้งเห่อ เอามานอนกอด เอามาดม เอามาป้ายๆ กับเสื้อนักศึกษา แม้แต่ตอนนั่งสอบยังเอากลิ่นที่ติดหลังมือมาดมราวกับถูกเสน่ห์

"ฉันว่าเคยเห็นไอ้ของแบบนี้นะ"

วาวาหยิบการ์ดน้ำหอมไปพลิกซ้ายพลิกขวาดู

"ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นของแถมเสื้อแบรนด์ผู้ชาย พี่ชายฉันมี"

สิ้นประโยคของมุก ฉันก็เหมือนคนฝันสลาย หัวใจฟีบแฟบทันที

"ของแถมเหรอ"

"อ่าห๊ะ! แล้วแกคิดว่าอะไร"

"ก็คิดว่าการ์ดน้ำหอมที่เขาซื้อมาจากต่างประเทศอะไรงี้"

"ก็ซื้อไง แต่ซื้อเสื้อแล้วแถมมา"

ฉันทิ้งหน้าผากฟุบหน้ากับกระเป๋า

"ก็ยังดี.."

"แกควรดีใจน่ะถูกแล้ว" เนเน่จับตัวฉันนั่งตรง "ของอะไรที่เขาให้ ถึงจะเป็นเหรียญบาทเดียว มันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นของที่เขาให้"

"ถ้ารู้ว่าแค่ของแถม ฉันขอกางเกงในเขามาดีกว่า"

เนเน่ไถลก้นออกห่างฉัน การ์ดน้ำหอมถูกวางคืนและเพื่อนก็ทำเป็นไม่รู้จักกันไปเลย

ทำไมล่ะ! พูดเรื่องจริงนะ กางเกงในก็ไม่ต่างจากเกียร์วิศวะหรอก

วันนี้คนที่มากับพี่จอมพลคือพี่คุณ ฉันแอบไปถามมาด้วยว่าพี่ไผ่เป็นอย่างไรบ้าง พอรู้ว่าเขามาเรียนได้ก็สบายใจและก็รอลุ้นว่าจะไปเจอเขาที่ผับหรือไม่

ยังพอมีเวลา ฉันกับเนเน่มาแวะที่ร้านขายของกิ๊ฟช็อปก่อนจะถึงผับ ฉันเป็นคนชอบกิ๊ฟติดผม ช่วงไหนฮิตแบบไหนก็มักจะซื้อมาสะสม แต่จะติดหรือไม่ติดก็แล้วแต่สไตล์การแต่งตัว

"ช่วงนี้ซัมเมอร์ก็ต้องสีรุ้งไหม"

ฉันหยิบกิ๊ฟติดผมลายเรนโบว์ขึ้นมาโชว์

"เหมาะกับแก แต่กับฉันเหมาะกับอันนี้"

เนเน่หยิบแผงกิ๊ฟสีส้มสุดคลาสสิคขึ้นมาโชว์ คนนี้เป็นสายชิล ยามปกติเนเน่แทบจะไม่แต่งหน้าเลย พอขึ้นแสดงบนเวทีก็ปัดๆ นิดหน่อยแล้วรวบผมขึ้นเป็นหางม้าจบปิ๊งแค่นี้

"อุ๊ย! เจอเพื่อนเก่า"

มีเสียงหนึ่งลอยมา เสียงคุ้นหูที่ฉันลืมเลือนไปแล้ว แต่พอได้ยินมันก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นเสียงของใคร

มาทักทายกันขนาดนี้แล้ว จะวิ่งหนีไม่ใช่ฉันแน่นอน

"เราเป็นเพื่อนกันด้วยเหรอ"

ฉันหันไปตอบดาด้า พอเจอประโยคสวนกลับชวนหาเรื่อง ดาด้าก็เชิดหน้าขึ้นพร้อมบวก

"ลืมไปว่าฉันก็ไม่มีเพื่อนแบบแก แต่มาเจอแกก็แค่อยากจะถามว่าแกรู้จักพี่ไผ่โซนวอ.ของมอแกไหม"

"รู้จักสิ รู้จักดีด้วย ว่าแต่ทำไมแกถึงรู้จักเขาล่ะ"

"ฉันเจอเขาที่ผับบ่อยมาก คืนก่อนก็ไปเจอที่ริมแม่น้ำ เขาไปนั่งดื่มอยู่ที่นั่นกับเพื่อน ฉันก็ไปนั่งดื่มกับเขานะ ถ่ายรูปมาด้วย.. ดูสิ"

หน้าจอมือถือถูกหันมาให้ดูชนชิดลูกตา หากไม่มีหลักฐานฉันก็คงจะพูดได้เต็มปากว่าดาด้ามันตอแหล ทว่าภาพที่เห็นคือพี่ไผ่ของฉันจริงๆ ที่เซลฟี่แบบใกล้ชิดกับดาด้า

ในผับคืนนั้นก็ครั้งหนึ่งแล้วนะที่ยัยคนนี้ได้คุยอย่างสนิทสนทกับพี่ไผ่ ตัดภาพมาที่ฉันสิ..

"เขาน่ารักเนอะ แกบอกว่ารู้จักเขาดี ช่วยฉันจีบเขาหน่อยสิ"

"ไปไกลๆ เลย ฉันไม่อยากยุ่งกับแก"

เอ่ยปากไล่ไม่ไว้หน้าแล้วคว้าข้อมือเนเน่เดินออกมา แต่ก็ต้องชะงักเพราะประโยคตามหลังของดาด้า..

"ฉันชอบเขาและฉันก็จะเอาเขามาเป็นของฉัน ถึงตอนนั้นที่เราคบกัน แกก็อย่าลืมมาแสดงความยินดีด้วยนะ"

อีบ้าดาด้าเอ๊ย!!